"Adını bile koyamadığın korkuların,
nefesini dolduran gümüşi bir çığlıkla şahlanacak.
Herşey bir anda olup bitecek.
Arkanı döndüğünde gözlerin,
battığın bataklığın pençelerine takılacak."

Karanlık, kıvrımlı ve zorlu bir yol uzanır önümde... Kaçıp gitmek o kadar kolay, kalmaksa bir o kadar zor... Seçimler ve seçilmiş bir ruh durur tam karşımda... Karanlıklarını da aydınlıklarını da kendisi yaratır insan... Korkularının cam verandasında... Karanlıklarının çamursu çirkefi yapışır camlara... Akar camlardan aşağıya... Hüzünle, isle, karanlıkla bulama camlarını... Kollarını aç... Seçilmiş ruh... Kollarını aç...

Ne istediğine karar vermek zordur her zaman... Hayaller hep bir adım ötede, rengi kaçmış gerçekler ise hep yanındadır insanın... Oysa hayallerin o renkli dünyası hiç yok... Var olmayan ve asla var olmayacak olana duyulan bu özlem niye?!? Rengim kaçık, aklım uçuk... Hep o ezgide... Yine de var mısın benimle? Bir düşü gerçekleştirmeye?

Zamanla olabilecek olanın en güzelini inşa eder ruhlar... Kenetlenerek birbirlerine... Odaklanarak birbirlerinin gözlerine... Ellerimi tut... Gözlerime bak... Hazır mısın kendini bana vermeye? Çoktan karar verdim ne istediğime...

"ad astra per aspera" demesi en güzeli olur heralde

Gönderen: @lastbreath

"ad astra per aspera" demesi en güzeli olur heralde

Bunca mücadeleden sonra... Sanırım en doğru kelimeyi buldun

sayfalar dolusu yazı sonunda , evet galiba hakedileni buldum

süper ya cevaplar bile imgelerle dolu...
bir gün kitap çıkarırsan (yani öyle bi niyetin varsa ) ilk alcaklardan biri ben olucam sanırım

teşekkürler gzZZm kitap çıkarmayı şimdilik düşünmüyorum ama bi düşünsem mi diye de düşünüyor insan Okuduğunuz ve yorum yaptığınız daha önemlisi yazmak konusunda beni cesaretlendirdiğiniz için teşekkür ederim

Bıragh allasen. 3.Baskım çıkıyor yakın da vereyim de birazcık okursun. .)

Gönderen: @aurora

teşekkürler gzZZm kitap çıkarmayı şimdilik düşünmüyorum ama bi düşünsem mi diye de düşünüyor insan Okuduğunuz ve yorum yaptığınız daha önemlisi yazmak konusunda beni cesaretlendirdiğiniz için teşekkür ederim

bak yaa ne çabukda unuttun bana verdiğin sözleri hani çıkarıyorduk kitap??

Yitirdim beklentilere gebe inancımı... Kendime bile inanmıyorum artık... Zorlamanın alemi yok... Kendimi boşa aldım artık... Koyverdim gidiyorum... Deli tepek yollar yollar... Bıraktım inanmayı... Beklemeyi ve sanmayı... Üst üste gelir her şey... Karanlık hançeri, kapının ardında bekler... Bir an varsın, bir an yoksun... Ne olacaksa olsun artık yeter... Tükenmiş bir hayat uzanır gider... Uzanır gider önümde boylu boyunca... Bakınca geçmişe ve geleceğe, bulunduğum hep aynı yer...

yüzünü güneşe yönelteceğine insan,

bazen de ardına almalı

o zaman insan ruhunun karanlıklarını alıp,
sahnesine yansıtabilir anca,

bazen de karanlıktan aydınlığa işte o zaman çıkarsın

yılmak yok, sakın.. lütfen

Gecenin lekesi sürülmüş gündüzlere… Çamur çirkef misali ılık ılık üzerimize akmakta… Kan gölleri misali ruhum… Durmaksızın kanamakta… İster öfke seli de, ister hüzün yağmurları... Tepeden başımıza şimşekler yağmakta… Karanlık kapılarını ardına kadar açar gece… Sanma ki seni aramakta… Işık… Bir yudum ışığa hasret lanetli gönüller, karanlığın umutsuzluğunda sessiz sessiz ağlamakta…

Bir son bu… Bir ölüm misali sonsuzluğa açılır kapılar… Ardına kadar yakar cehennem gözlerimizi… Ufukta bir gemi, çoktan yakamozlu denizde terk edip gitmiş bu şehri… Bir son bu… Karanlığımıza şimşek şimşek yağan bir son bu… Yitirilir o eski dengeler… Terazinin bir kefesi karlı kış, bir kefesi yoz sonbahar… Delirmeye çarpar yürekler. Bırakın akıp gitsin çağlayan misali o büyük nehirler… Akıp geçsin içimizde ne kaldıysa; sonsuz keder…

Karanlık bir labirentin içinde ruhum… Sürekli başladığı noktaya dönmekte… Yine bir sondur bir başlangıç… Niceleri hatıralarda dalgalanan… Yine bir ölümdür bir doğum… Bileklerimizde sancılanan… Karanlık geceye hasret içindeki o sığ melankoli… Tutunur gecenin çarşaf misali karanlığına. Bırakır kendini ölümlerin kucağına… Ölüm misali uykular çare midir unutamama hastalığına?

Bir ölü bebek daha doğdu… Söndü bir doğru daha… Bir alev daha… Bir mum daha… Bir aydınlık daha karanlığa gömüldü… Ağır gelir gecenin yükü bu yükü taşımayı hiç bilmeyenlere… Nicedir kendisine acır gönül, lanetine… Ve bir kor misali yakıp geçer bedeni… Ve bir köz misali, dağlar gözlerini… Ve bir hiç misali kaybolup giden, ufuktaki o yakamozlu gemi…

Hiçliğe kanar damarlarda durmayı bilmeyen bu kan… Yokluğa, yoksulluğa, yoksunluğa… Var olmayan bir hayalin peşinde süzülür gider bu kan… Yitip giden hayali bir gemi ardından… Tükenir varlıklar kadar yokluklar… Tükenir yudum yudum, damla damla tükenir… Sonunda çöker lanet izbe ruhun derinlerine… Kalır öksüz - yetim hiçliğinin boynu bükük piçliğinde…

İtiraf edemese de anlar sonunda boynu bükük yalnızlığım… İstemese de öğrenir, öğretilir… Hiçlik çağlar yanaklarından, hiçlik akar damarlarından… Ve anlar sonunda yalnızlığın karanlık gölgesi… Anlar ki, hiç değişmez kapanmayan yaralar… Değişmez hiçbir zaman… Değişen sadece insanlar… Bir nehir misali akıp giderler hayatından… Geride arta kalan kocaman bir hiç… Hayatı nerden yaşarsan yaşa, sonuç hep aynı: hiç…

Cümleyi bitiren noktalar misali yağdı gönlüme sonlar. Birer dolu, birer taş misali noktalar… Ciddiyetin sembolü düzgün yazıların sonlarına konulan ve hep konulmak istendiği yere konmak için çırpınıp duran noktalar… İfade edilenden daha çok acıtan o karanlık, o dipsiz, o her cümlenin sonuna tam bir kararlılıkla konulan, celladın tabureye tekmesini atması misali noktalar.

Gözyaşı misali akıp gidiyor yazılar… Nehir misali karışıyor karanlığımın tuzlu isyanına… Susmuyor, susturamıyor hiçbir karanlık, hiçbir ışık… Artık çok geç…

Gönderen: @lastbreath

yüzünü güneşe yönelteceğine insan,

bazen de ardına almalı

o zaman insan ruhunun karanlıklarını alıp,
sahnesine yansıtabilir anca,

bazen de karanlıktan aydınlığa işte o zaman çıkarsın

yılmak yok, sakın.. lütfen

Teşekkür ederim yorum için.. Ama çoktan kavurdu geçti güneş beni...