Şimdiye kadar yazdığın tüm karalamaları okudum. Yazdıklarında kendimden o kadar çok şey buluyorum ki bazen kendimi tutamadığım yaşlarıma hakim olamadığım anlar olabiliyor... Her yeni birşey eklediğinde buraya bilinçaltıma yerleşmiş bir fiil olarak elim "The mind's eye" a gidiyor ve tekrar tekrar dinleyerek yazdıklarını odamda yüksek sesle içime işlercesine okuyorum... Hep böyle devam et, lütfen. Hiç bırakma....

Öyle mükemmel bir zamanda öyle bir şey yazdın ki... Beni nasıl mutlu ettiğini bilemezsin conserve Çok teşekkür ederim... The Mind's Eye dinlemek lazım hemen... Çok teşekkürler

Birşey değil, yeter ki herzaman yaz sen. Devam et. Yoksa evine kadar gelirim ztn kavga çıkarırım

Gökleri yırtarcasına büyük bir acıyla inledi yeryüzü ve dünya... Karanlık soyundu aydınlıklardan, ak ayrıştı beyazdan, iyi kaçındı kötüden ve tüm zıtlıklar birikti dünyanın kenarlarında... Doğu batıya sırtını döndü, kuzey güneye, güneş aya, ay yıldıza... Denizler karaya küstü, kara havaya... Birbirine girdi dünya içimde kopan fırtınanın fısıltısında...

Nerdeydi doğru - iyi - güzel - yanlış? Nerdeydi hata ya da kimde? Her zamanki gibi, kimsede... Ben hariç hiç kimsede... Karanlıklara gömüldü sessiz bedenim... Bir ölüm daha... Ancak bir ölüm daha rehabilite eder bu yüreği... Bir sessiz son, bir bırakış nefesi; o sonsuz boşluğa...

Aramasın artık gözlerin kendini ne başlangıçlarda, ne de sonlarda.. Arama artık ne doğruyu ne de yanlışı... Hep bildiğin gibi yaşandı geçti ilk hisler de sonlar da... Başı-sonu bildiğin gibi dünya...

Karabasan misali çöker karanlık şehrin üzerine karamsar bulutlar... Sis tabakası kaplar şehrin yorgun insanlarının yüreklerini. Bir üşüme, bir ürperme... Cinnetlere gebe yorgun gece... Bıkmış, bitmiş, bir kaşıkla boğuluvermiş, bir ısırıkta tüketilivermiş...

Fırtına öncesi sessizlik misali durgun deniz. Yakamozlar bile düşüp düşmemekte kuşkulu... Yavaşça dolsa ciğerlerime bu su, silip götürse ruhumdan şu olumsuzluğu...

Bir kez daha yenilmiş yorgun savaşçı, eğer boynunu, diker gözlerini yerdeki o hiç görünmeyen noktaya... Bir kez daha, bir kez daha... Daha önce yaşanan herşeyi yaşar tekrar tekrar, defalarca... Karanlıkta asılı ruhların birbiriyle kör dövüşü yapması gibi, sarılır değneğine, gömer kendini uzayıp giden karanlıklara...

Ne ilk kaçıştır bu yenilgilerden, ne de son... İşte sürekli aynı çıkmazları yaşamaya mahkum edilmiş şafak tanrıçası: AurorA...

Gökyüzüne yayılmış kadife bir lacivert sere serpe... Üzerine dökülmüş yıldızlar birer birer... Parlar gözlerin yakamoz gibi mavi, geceye damlar... Geceme damlar mavi, aydınlanır karanlıklar... Kış misali ölümler, silinir geçer gözlerimden... Binlerce ruh, binlerce hüzün azad olur gönlümde...

Mavi damla damla damladıkça gözlerinden gökyüzüme, şafağa kanar, aşka kanar bu gece... Binlerce bebek ağlar, ölümler ve doğumlar, sancılar ve mutluluklar karışır geceye... Atar kendini kabuğum, bırakır beni ellerime... Ellerine...

Uzanır ellerim, ellerin gökyüzünün o en mavisine... Karışır bulutlara ruhumuz... Karışır aklım... "Sen"in bittiğin yerde başlar benliğim, başladığın yerde biter hiçliğim... Maviler ruhumda iz bırakır... Hiçliğimden geriye kocaman bir "biz" kalır...

Gönderen: @aurora

Parlar gözlerin yakamoz gibi mavi, geceye damlar... Geceme damlar mavi, aydınlanır karanlıklar... Kış misali ölümler

Sonsuzluğa gebe ruhlar kor misali yanar mazilerinde ışık... Gelip gittiğimiz şu kısacık ömrümüzü çürüttüğümüz yaşamlarımızın üstünde baki kalan ruhlarımız gülümser ve terk etmez sevdiklerini... Ve sen... Ve ben... Yarın biterse dünya... Sonlansa tüm yaşamlarımız... Bize kalan sadece yaşadıklarımız, tattıklarımız... Daha sıkı tutun hayata... Ve unutma gözlerinin önünden bir film şeridi misali geçip giden eşsiz günleri... Daha sıkı tutun ona... Ve unutma... Asla unutma... O her daim zaten senin yanında...

......

Karanlık ziftten ağlarını örerken gökyüzünün kanlı çarşaflarına bulanmış gece, kan ve irin pompalar yalnız ruhların unutulmuşlukları çürümüş bedenlerine... Kan ve irin yağar gecenin hiç dinmeyen sessizliğine...

Şehrin bir kıyısında kanlı kış, bir kıyısında aşk...

abla sabah sabah gene mi ya üf ya :'(

Elimde değil... Tutamıyorum kendimi... İçimde bir yılan tıslar durur korkularıma... İçimde bir yılan... Kuşkucu... İçimde... Söyler durur hiç durmadan... "Belki de vazgeçtin benden!"

Bunun gibi birşey mi?

Tatlı bir kızıllık düşer ömrümün en karamsar günlerine... Kış aylarının o isli dumanlı kokusu bırakır kendini baharın ılık nefesine... Korkulu rüyalar, karanlıklar ve ürküten her ne varsa son bulur bir anda, elinin tersiyle ittiğinde...

Bırakıyorum kendimi... Karanlığımı bir çırpıda silivermek, atıvermek istiyorum... Uzanıyorum ellerine...

sonunda artık aydınlıklara...