Şafak mı söker karanlıkların ardından yoksa güneş mi batar geceye? Nedir bu kızılca katliam? Nedir bu ortalık kan revan? Kaç can aldım yine? Kimlere kıydım ve kimleri kıydım ince ince... Kimlere kızdım ve nicelerini kızdırdım sadece oturduğum yerde...

Bencilliğime sarınıp Hacı Şakir sabunlarını sürünme vakti bu kzılca kıyamette... Sessizliğime sarılıp bekleme vakti can çekişmelerinin sona ermesini... Ve sessizce, niteliklerini gizlerce uzaktan izlemek vakti... Unutulana kadar batan bıçağın derin izi... Bırak beni... Azad et... Bırak beni... Çağırır uzaklar, duyulmaz çığlıklar ve bana senden daha çok ihtiyacı olanlar... Bırak beni...

Teşekkürler konserve Bütün yazılarımın daimi eleştirmenini özlemişim ben de

Eskiden "biz" olan şimdiyse "sen" ve "ben" olarak ikiye bölünen varlığımızın tam da orta yerine işlendi yalnızlığın buzlu camları... İçimizde her ne sıcaklık varsa ya da her ne sıcaklık kaldıysa karanlıklara ağladı, buzulların soğukluğunda... Birbirimizden uzaklaşan adımları görmezden geldim hep... Oysa şimdi durmaz ayaklarım götürür beni "sen" ve "ben"den öteye... Kendime... Oysa şimdi durmaz ayaklarım... Artık dönüş yok geriye...

Hayatlarımıza başarısızlığın bu anlamsız resmini sen çizdin...

Farkettim de uzun zamandır bir yorum eklememişim ):
Forum Ablamıza...

Duyguların gizemi iki şarkı arasından sıyrılıverir biz istemesek de...Alaca olur içimize dökülen her nakarat...İstasyonda kalkıcak son trenin sirenini bastıran iç seslerim var dinlediğim öfke dolu şarkılara katık olan....Ağlarken haykıracak çetrefil dolu sözlerimi garipseyen insanlara karşı bakire duygularımla sarmalandım...apaçığım,yalansız...'O' her şeyi biliyor..

Bugünun korkularını yarına yetiştirdiğim cesaret savaşçıma yamadım...
Cesaretine cesaret katsın diye ! Şarkımın sonuna ekledim sonra intikam tanrıçasının kasvetli sözlerini...korktum ama savaştım,yılmadan...Dikenli sarmaşıklarla döşemek isterim geçtiğin her yolu ve izbe,kuytu bir bir sokakta bulmak acıyan resmini...Ne hoş!!

Dünden akan berrak umudumu gözyaşarımla bulandırdım şimdi...Korkuyla beraber ruhumdaki is de akıyor kaç zamandır...Kara bir leke bırakıyor aktığı boşluğa...Hafifliyorum arındıkça acıkıyorum..Karanlığımda susuyorum,isyana susuyorum...

ellerine sağlık...devam...

güzel özetlemişsin beni gizem aynı bu şekilde...

karanlıklarım tütsülenir bakire gecelerde, yokluğuna inat dimdik durmaya özenir gecenin gölgelerinde... hep arasa da itiraflarını özüne saklar... özü nerde közü nerde?

Değer miydi?

Bu kadar zaman ayrı kalmaya değer miydi? Zaten uzaktaydım... Yakında olsam da fiziken, daima uzağınızdaydım... Değer miydi?

Emirler yetmez miydi?

Neyi giyeceğimden, nasıl mimik yapacağıma kadar belirlediğiniz yetmedi mi?

Kendimi yitirdim...

Size beğendirmek için kendimi... Kendimi kendimde eritip arzularınızla pekiştirdim... Bitmedi mi?

Kayboldum!

...Ve özümü unuttum... Kendime dönüp baktığımda çöplükten başka bir şey göremez oldum!

Uzaklaştıkça sentez oldum!

Ne ben oldum, ne siz oldum... Utancınıza dayanak oldum!

Karanlığa gömüldüm!

Görmediniz, duymadınız... Pembe tablonuzda siyah bir leke oldum...

Kimsesiz bir sokakta tek başıma kaldım!

Labirentleri evde gördüğümden daha kilit... Daha çıkmaz... Binbir yara aldım... Ruhunuz hani duyardı? Duymadı bile... Anneler hissederdi... Kalp gözü yalan...

Utancınıza bin utanç kattım...

Artık varmaz diliniz... Etrafımda türlü bahaneleriniz... Sizsiz bir hiç olacağıma dair inancınızla birlikte, ben karanlığımda kayboldum...

Ölsem de kalsam da, ve hatta düşsem de...

Kararımdan dönmeyeceğim! Geleceğimi kendim bugün yarattım!

Eroinman olsan da, fahişe de olsan... Hatta tüm dünyanın nefret ettiği insan olsan da... Biz seni yine seveceğiz...

Yalan!... Biliyorum siz de gideceksiniz...

...Ve gittiniz...

Her şey ama her şey... Karşılıklı bu dünyada... Verdiğin kadar varsın yaşamda...

Çürüyorum... bu dinmez sonbaharda... Nasıl da bir anda taze vazgeçişlerin piyasaya sürüldüğü geldikçe aklıma deliriyorum... Ve her hareketin sonunda "farklısın! karar verdik suçlusun!" idamında... Defalarca kendini öldüren ben canlanıp canavarlaşıyorum.. Kendimi aşıyorum... Sizlere küsüyorum insanlık... Sizlerden tiksiniyorum ve her uzandığımda kusuyorum nefretimi... Bitiyorum... Tükeniyorumm

Hayallerimin bittiği yerdeyim. Bir adım ötesi karanlık çıkmazlarla dolu bir çöl misali uzanır gider yokluğa... Gerçeklerin katı duvarları arasında sıkışır kalır benliğim... Nefes almak yok! Bir adım öncesiyle bir adım sonrası arasında hangi yöne uzanacağını bilmez ayakların paniksi telaşına mahkum bir yaşam bizimkisi... İnkar edilen bir gelecekle geçmiş arasında tortularımız kalır bugünden yarına...

Hayallerimin bittiği yerdeyim...

Göz kapaklarım düşüyor gözbebeklerimin üzerine yorgunca... Kararıyor ve ufacık kalıyor dünya... Yavaşça bırakıyor boynum direnmeyi... Yavaşça geçiyor kendinden aklım... Huzurlu bir gülümseme yapışıyor dudaklarıma, tarihler öncesinden kalma... Bırakıyorum kendimi yaşama, yaşantıma...

Gönderen: @aurora

Hayallerimin bittiği yerdeyim. Bir adım ötesi karanlık çıkmazlarla dolu bir çöl misali uzanır gider yokluğa... Gerçeklerin katı duvarları arasında sıkışır kalır benliğim... Nefes almak yok! Bir adım öncesiyle bir adım sonrası arasında hangi yöne uzanacağını bilmez ayakların paniksi telaşına mahkum bir yaşam bizimkisi... İnkar edilen bir gelecekle geçmiş arasında tortularımız kalır bugünden yarına...

Hayallerimin bittiği yerdeyim...

''İdam-ı Nefs''ine karar verilen bir mahkumun boynundaki yaftayı yazmışsın...

Aklıma Kafka'nın ''Dava'' adlı romanının sonu geliyor..

Bu kadar karamsar olmamız gerekli mi sence?

Ben yine de umudumuzu kesinlikle kesmememiz gerektiğini düşünüyorum..

Hani ofisindeki çiçek açınca fotoğrafını koycaktın?Bahar gelip geçiyor!N'oldu ona?...

Karanlıklar, karamsarlıklar, şafak ve aydınlıklar... Üzgünüm bu sayfayı sadece ağlama duvarım olarak kullanıyorum... Çünkü baharı, filizlenen yaprakları, içimde aydınlanan kocaman bir beni paylaşamıyorum... Oysa sardunyalarıma da hayatıma da bahar geldi... Açtılar ve daha bu sabah yeterli kıvama geldiklerini düşünüp resimlerini çektim ama bazı teknik aksaklıklar sebebiyle -ki telefonumda bluetooth olmaması ve sayılı kontör bulunması gibi teknik aksaklıklar- uçuk pembe çiçeklerini sizlere şimdilik gösteremiyorum

Yorumun için çok teşekkür ederim ergen Paylaşmayı düşünmediğim bir yazıyı paylaşacağım yorumun nedeniyle... Bu huzuru anlatma çabası içinde yazmıştım Tekrar tekrar teşekkürler

Ait olmak... Yıllardır aradığım ve varlığından ürktüğüm, özgürlüğümün kısıtlanıp, güneşimi görünmez parmaklıkların ardından göreceğim günden ürktüğüm o duygu...

İnanmak... Düşmekten, kararmaktan ya da etrafımda dönen binlerce yalandan dolandan habersiz olup, aptal olmaktan ürktüğüm o duygu...

Hissetmek ve bırakmak kendini akıp giden sele... Bir adım sonrasını hayal dahi edememekten duyulan o ürküntü...

Bir şekilde bütün bu duyguların hayatımda yarattığı korkuları karizmatik gülümsemesiyle yerin altından ya da üstünden ya da herhangi bir yerinden izleyen o tanrı: ben...

Koşulsuz, sorunsuz ve sorusuz akıyorum hayata... Mecralarımda damar damar, oluk oluk geziniyor varlığın... Şafaklar baharlara, baharlar aydınlıklara açılan kocaman kapılar misali... Huzura akıyorum durmaksızın...

Demek sardunyaların açtı..

Huzurlu bir tebessüm kondu demek dudağına..

İnan,inan müthiş sevindim buna..

Şimdi Tanpınar'ın ''Huzur'' adlı romanını tekrardan rahat rahat okuyabilirim...

Dilerim yaşadıkların bir eski İstanbul masalı olup çıkar AurorA...

Teşekkür ederim ergen Umarım herkes bu "huzur"a kavuşabilir en kısa zamanda Özellikle onun gerçekten ne kadar önemli olduğunu öğrendikten sonra... Bir daha kaybetmemek için elinden gelen herşeyi yapabileceği zamanda...

Bölüm BİR : Aktif Nedamet

Değer miydi bu kaybedileceği ilk darbede anlaşılan karanlık savaşta bunca mücadeleye? Anlamı var mıydı kutsal topraklarına kirli ellerin lekelerini sürmesine? Yeter miydi bu kadar kirlenmek? Yeterli miydi yükselmeye? 23 Nisanlarda bırakılan balonlar misali yükselmeye... Bir gün sonrasında unutulacağını bile bile yaşamın bütün çirkefine bulanmak ve çoğu zaman bunalmak... Değer miydi?

Öğrenmek ve kirlendikçe öğrenmek... Bütün zifir çamursuluğuyla özümsemek hayatı... Ciğerlerinin en derinlerine çekmek yaşamı... Bu muydu? Bütün yarım kalmış hikayeler anlamsız gelir şimdi... Bütün atanan değerler resetlendi... Her kim, her ne vardıysa etrafında, bak kim kaldı şimdi?

Bölüm İKİ: Uyanış

Gerçekle yalan arasındaki o rüyasal çizginin gerçeğine; sonsuzluğa dokundu elleri... Bir gökkuşağı misali açıldı önünde baharlar... Yemyeşil ağaçların kutsal parlaklığına eğildi geçmişte koparılan bütün o eğik başlar... Ve yaktı... Ve yıktı... Geçmişe dair değersiz olan, geçmişe dair ne vardıysa... Bugünde yeri olmayan ayrık otlarını söküp attı elleri... Geçmişe bir set çekme vakti...

Bölüm ÜÇ: Umut

Asırlar önce kokusu unutulmuş tahtalarının karanlık dalgalarla çarpışmasından çıkan gürültüyle bir gemi yanaşır bu sahile... Direklerinde dalgalanır "biz" bayrakları... Acısı acı, tatlısı tatlı... Karanlık sularda gerçeğini arayan "biz"iz tayfası... Göze göz - dişe diş değil... Gözü göz, dişi diş... Anlamsız çağlayanlara sürülmek, kahramanlıklar kazanmak ve süslü prenseslerin gözünü boyamak değil, kendini bilmek, istediğini bilmek ve paylaşmak kendini ve kendine ait olan her ne varsa... Ve tamamlamak denizin içinde öylece durakalmış bir lotus çiçeğini, nefesiyle ve saçından süzülen su damlalarıyla... Kapsamak ve aynı zamanda barınmak çocuksu telaşların şafağında... Ve çekmek ciğerlerine bütünüyle, çekmek ciğerlerine, ciğerlerine dolmak için sabırsızlanan bu taze havayı, bu kokuyu...

Bölüm DÖRT: Huzur

Ölgün denizde martılar yükselir çınlayan kahkahalarının yüksek tonlamalarına kanat çırpa çırpa... Mavisi mavi bir gökyüzü, yeşili engin, yakamozu bol bir denizde seyir halindeyiz... Kaptan seyir defterini imzalamaktan çoktan vazgeçmiş... Yığılmışız balık ağlarının üzerine... Sen bir yanda, ben bir yanda... Uzak yatsak da, nefesin kulağımda... Ellerime uzanır parmakların... Parmaklarına uzanmaya çalışan ellerime uzanır parmakların... Ne bir adım geridedir hayat, ne bir adım ileride... Ruhu, özü kalbi atar lotusun; yüreklerimizde... Öylesine ölgün, öylesine dingin bir rüzgar üfler, öper yanaklarımızdan, dudaklarımızın kenarlarından... Kapatmaya hasret olsak da, söz geçiremediğimiz gözlerimiz takılır kalır bize ait olan her ne varsa sığdırdığımız gözbebeklerimize... Bir an gelir ölürüz, tekrar doğmak için yarına...

Yürekten inanıyorum ben bu aşka...