Karanlık bir gecede yalnızlığımız ceset misali sürüklerken ruhumuzu peşinde, izimiz kalır toprağın çamuru üzerinde... Sürüklenir gider ruh, ellerimizden kayıp gider gibi, hayallerimizin peşinde...

Ne ararsan onu bulursun... Ne düşlersen ona doğar gün, ya da ona batar güneş... Ne dilersen onu alırsın... Hayatı nasıl görürsen, sadece o pencereden bakarsın... Yaşadığına kendini ancak sen inandırırsın...

Karamsar cümlelerin ardına sığınır huzur... İçindeki bütün çirkefi kusar, bütün iltihapı kanatır sayfalara... Mazoşist bir keyif alır kerpetenlerle çekerken etlerini... Kanatırken iltihaplarla dolu yüreğini... Ve karanlığın içinde doğar sönük güneş... Bir huzur misali kabullenir tüm kabuk tutan yaraları... Ve yeni doğmuş bebek misali saflaşır acıdan çürüyen ruh... Yeniden doğar... Karanlıkların aydınlığa uzanan kısmından...

Yorumlarınız için teşekkür ederim...

Yağmur damlaları manikdepresif bir coşkuyla dökülüyordu yeryüzüne... Kasvetli gökyüzü yarılırcasına kükrüyordu lanet çirkefleriyle dünyayı kan gölüne çeviren insanlara... Öylece kaldım... Öylece durdum üzerime yağan, insan olmanın verdiği çirkefi temizleyen yağmurun altında...

Çıplak tenime değdikçe soğuk damlalar, yeniden onarıyordu ruhum kendini... Karanlıklarımı, aydınlıklarımı akort eder gibi... Tane tane dokunuyordu tenime soğuk yağmur... İçime işler gibi...

Yeniden doğdum... Yağmurun altında... Bu ıslak ve boş sokakta yeniden doğdum... Kasvetli gökyüzü, açtı bulutlarını... Görmek için yüzümü... Ben yeniden doğdum... Gökyüzünün damlalarından dirildi ruhum...

Karanlığın arkasına saklanır nesiller boyu süregelen yalnızlık. Birbirine uzanan eller kırmak ister laneti, vurmak ister dibine... Mahrum edildikleri cenneti arar gözleri, uzanırlar yarım yamalak adına aşk dedikleri menfaatlerin dizlerinin dibine...

Karşılıksız hissedebilsem seni... Sevilmek için sevmek değil... Tutunmak için tutmak değil... Dokunmak için yaklaşmak değil... Kurtulabilsem menfaatlerimin etrafıma ördüğü bu kör tabuttan... Yozlaşmış bütün duygulardan... Dönebilsem özüme. Sözümün başladığı yere... Karanlığın arkasına saklanır nesiller boyu süregelen yalnızlık...

Karanlık, dibi çamurlu, yosun tutmuş eski hüzünler peyda olur göğüs kafesimde... Bırakmaz nefesimi, çığlık çığlık kalır içimde sessizliğim... Anlatsam da anlamazlar, sussam söylemezler... Bildikleri tek şey kendi gerçekleri, onlar benim değil... Bildikleri tek şey kendi söylemleri, onlar benim değil...

Karanlık... Usulca gelir üzerime... Boğar boğazımı... İzin vermez ne yemeye, ne içmeye... İnsanlardır sadece kendi menfaatleri doğrultusunda ödün vermeden yürümek için keserler boğazını yanında yürüyen arkadaşının... Ve menfaatleri doğrultusunda ilerlemekteysen yoluna ne ala!

Karanlığım karanlık değil... Gölgen düşer üzerime... Sıkar boğazımı... Sessiz çığlıklar hapsolur göğüs kafesime... Bütün bunlar karanlık değil... Gölgen düşer üzerime...

Eğikti omuzları, bakışları yerde... Dalmış gitmiş sanki bir hüzün denizine... Karanlık çökmüştü omuzlarına, tek tük beyazın kaybolduğu kara saçlarının arasına... Üzgün ama içten içe suçlayıcı gözbebeklerini dikti mızrak bakışlarının üzerine... Derinlerine baktı... Gözlerime...

"Neden? Sen değil miydin bütün bu ilgisizlikten, sevgisizlikten şikayet eden? Sana bütün kalbimle evreni verebileceğimi söylediğimde neden?"

Başta cevabı yoktu... Sorulan hiç bir sorunun cevabı yoktu... Her şey iyiydi... Ben kötüydüm... Her şey güzelken ben çirkin, her şey çirkinken ben güzeldim... Şımarıkça, bencilce bir oyunun bile bile kuklası olmuş, saklanmıştım...

Oysa öyle değildi... Sadece samimiyetsizdi... Gerçek değil, olması istenilen bir hayaldi... Ne zaman tanımış, ne zaman sevmişti? En önemlisi ne zaman karar vermişti bana vermeye evreni?

Söylenenler yaşanmak istenilenlerin gölgesi gibi vurdu akşamların hüzünlü gizemine... Hüzün misali çöktü bir bir kuytu köşelerde gizlenen, hayalleri bir defa daha yıkılmış nemli gözlere... Oysa neydi? Ne zaman başlamıştı? Ne zaman bitmişti?

AurorA
müthişsin, süpersin, harikasın. hepsi gerçekten çok güzel yazılar..

teşekkür ederim beğendiğin için

Karanlık yağar kar misali çoraklıktan kurumuş topraklarıma... Bereketsiz bir ağıt misali çınlar kulağımda yalnızlığın zorba kamçısının sesi... Kurur gider varlıklar da yokluklar da...

Bir var olur, bir yok olur özlemler... Bir var olur sessizliğin geceme fener misali ışık tutar... Bir yok olur sessizliğin haykırışların kalır ardında. Geceye kör gözlerin susarken yalnızlığının o çorak kumsalında...

Açmazlara açılır içimdeki dibi kör, içi kor labirentin çıkmazları... Gece izbe kuytuların karanlık kör sokaklarında titrer içindeki boşluk vurdukça duvarlarına... Saldırır köpekler, kana susamış aç köpekler saldırır karanlıkta karanlık kararlarıma...

Karamsar olan yalnızlığım mıydı yoksa hiç bilmedim mi sevilmenin değerini? Yalnızlıklarım yalan mıydı yoksa hep suçlayıp karşıma çıkanı, aradım mı daha değerlisini? Hep olmazlara mı açıldı bu labirentin çıkmaz sokakları yoksa ben mi bilemedim olmazları oldurmayı?

Sorular ve sorunlarla tütsülenmiş bir gecenin zift misali karanlığına yapışır, hapsolur bu karanlık ruhum... Karamsarlıktan da ötedir kurtulmayı isteyememe... Bilir bir gün çalınır kapılar, açılır ruhum... Açılır saçılır da pişman olur döner geriye... Açılır saçılır da pişman olur açıldığına ve acır... Döner geriye....

Dünyanın etrafında dönüp duran ırmaklar misali gün gelir yaşanılır hep aynı tekrara mahkum geceler... Gün gelir akar nehir yalan demiş her kim demişse... Gün gelir yine yıkanır insan aynı nehirde, aynı suyun içinde...

Neden Yaşıyoruz?

Bugünlerde aklıma takılan bir soru var... Neden yaşıyoruz? Kısa geleceklerde marjinal çıkışlarımızla anılmak için mi? Dost ellerde bir süre demlenmek için mi? Neden yaşıyoruz?

Bir asalak misali üzerine yapıştığımız dünya döndüğü için mi? Bir şekilde kaburgadan - topraktan ya da maymundan geldiğimiz için mi? Özü nedir yaşamın? Ciğerimize bir nefes nedendir?

Sadece kendimizi geliştirmek içindir!

Gönderen: @aurora

Neden Yaşıyoruz?

Bugünlerde aklıma takılan bir soru var... Neden yaşıyoruz? Kısa geleceklerde marjinal çıkışlarımızla anılmak için mi? Dost ellerde bir süre demlenmek için mi? Neden yaşıyoruz?

Bir asalak misali üzerine yapıştığımız dünya döndüğü için mi? Bir şekilde kaburgadan - topraktan ya da maymundan geldiğimiz için mi? Özü nedir yaşamın? Ciğerimize bir nefes nedendir?

Sadece kendimizi geliştirmek içindir!

Neden yaşadığımızı özetleyen bi şarkı geldi aklıma ekleyeyim dedim;

Hypocrisy - Living To Die

A cacoon binds my skin.
It wants to keep me alive.
I am the great messiah
Of the falling paradise.
Destroyed by my own creations
I cannot cope with life.
The truth you think
You know so well
It's just a big lie.

You live to fear
You lay yourself to rest.
Programmed to crawl
It's just a battle in hell.
We are the prayer
Can I break the spell.

We are the signs
That caged in the dirt
We are the plague
Spreading through the world.
We are the disease The virus eating away.
We are no one.
We're just living to die.

We're just a lie
We're just a fake.
Can't wait 'till
I'm finally dead.
Erase my numbers to know
To never return again.
Computerised
We're all neutralised
In a world that's controlled By machines.

You live to hate
'TilL someone press delete
The things we do
It's just a battle in hell
We are the dirt
Can I break these chains

We are the signs
That caged in the dirt
We are the plague
Spreading through the world.
We are the disease --
The virus eating away.
We are no one.
We're just living to die

Zaman akıp giderken, her adımda düşerken kendimizden bir damla "ben" geçmişe, neydi tüketen? Böylece içimizde tükendikçe karamsarlaşan, karanlıkların arasından kara kaplı defterimize asla unutulmazcasına not aldıklarımız neydi? Seçimlerimiz nedendi? Nedendi bunca tüylü pembe düşler? Nerden gelmiştik nereye gidiyorduk şimdi?

İçimizde dokunuldukça kanayan yaralar, kime ve neden kanar? Ne zaman açıldıkları bile belli olmayan bu yaralara saplanan karanlık okların sahiplerine dair yapılan seçimler, aidiyet ya da sevgi... Nedendi bütün bunlar? Başladığımız noktayı unutup sonlara gelindiğinde, romanı kapatıp gitmek yerine kendimizi bu kitaba hapsedişimiz nedendi? Nedendi çıkmaz yollar? Unutulmuş umutlar ve bizi bunca derde çeken neydi?

Karanlıklarımızı kendimiz yaratırız aslında... Batırırız yüreğimize karanlık okları, sahibinin elinden alıp da... Aidiyet kof bir hayal... İkiz ruh... İkiz kan... Kof bir yalan, romanlardan bize kalan... Ve şimdi... Kalbi kırık, kırık kalbine kaleminin ucunu batırıp mazoşistçe zevk alıp beni bunca yaraya iten neydi? Herşeyi bırakıp gitmek varken... Geride bırakmak varken... Beni bu acıya hapseden neydi?

*We're just living to die... Güzeldi... Teşekkür ederim

aurora yazmayı hiç bırakmı olur mu

Ördük kendimize kapısı olmayan hasır duvarları insanlık tarihinin başından beri... Kutsallık diye bir masal attık ortaya ve inandık... İnsandık özümüzde, kutsal olmak ne kelime? Hayatlarımıza bir parça heyecan kattık...

Nasırlaştı duygularımız, olması gerekenle olan arasında sıkıştık kaldık... Deldikçe hasır duvarlarımızı, bu sefer kendimize yeni heyecanlar kattık... Hasır duvarların dışına taştıkça, duvarın içindekilerden uzaklaştık...

Asılı kaldık boşluğumuzda... Yıllarca ördüğümüz kurallar duvarının dışında... Elimizi ne yana uzatsak kabahat... Kaldık istediklerimizle olması gerekenler arasında...

Aydınlık insanları... Duvarlarının içinde sıkış tıkış karanlık hayatları... Aydınlık insanları... Takarlar gündüz maskelerini çirkeflerinin üzerine... Aydınlık insanları... Çirkefinin küllerini saklar halının altına... Aydınlık insanları... Karanlıktan daha kara...

Ve karanlıklar... Karanlığı içinden dışına taşıp da, maskesiz dolaşanlar... Akar çirkefleri damla damla, damlar durdukları her yere. Aydınlığa dokunduklarında bırakırlar izlerini çirkeflerinin değdiği yere... Kabullenirler karanlık yaşamlarını, kutsal olmadıklarını... Karanlık insanları, çirkin gecede pis bir koku misali kaçırır etrafından aydınlık olanları...

Ve karanlık gecede bir it dalaşı misali dalaşır insanlar birbirlerine... Gerek kutsal(?!?) gerek umutsal(?!?) nedenlerle... Kör değneği misali deler birbirini... Akıtır içinde her ne varsa... Oysa beklentiler olmasa... Umut olmasa... Gelenin de gidenin de anlamı kalmasa... Nasılsa yiyip içeceğimiz üç lokma değil mi şu dünyada?!?

Yorum için teşekkürler devils_N_angels

oooooooooooof bukadar da olmaz yani çok harika yazıyosun işte bu diyo insan bu