Kız gülümser uçan kalbinin ardından. Ellerinde bir avuç kül vardır en grisinden. Yabancı sanarki bir kendisidir sihirli olan. Gözlerini yumar kız ve serçenin sol kanadına bir ışık şeklinde yerleşir.

O halde kalbinin gitmeyi dilediği yer Kaos'un seni götüreceği yer olsun. Ve o yerde anlamını bulasın! Sağlıcakla masal

eyvallah

ah64dapache:

çok güzel ellerine sağlık
Kaybedecek neyim kaldı sana dair?
Çırpınmaktan yorgun düşmüş bir umuttan başka
çok güzel..

Teşekkürler Bu arada, nereden geliyor bu helikopter merakı?

Gönderen: @fallfromgrace

ah64dapache:

çok güzel ellerine sağlık
Kaybedecek neyim kaldı sana dair?
Çırpınmaktan yorgun düşmüş bir umuttan başka
çok güzel..

Teşekkürler Bu arada, nereden geliyor bu helikopter merakı?

bunu nerden biliyosn merakım yok tuttum var.

Uzun zaman önce bir helikopter simulasyonu çıkmıştı pc'ler için. İsmi de AH-64 Apache Longbow idi yanlış hatırlamıyorsam. Oradan kalmış aklımda Ama ne yalan söyleyeyim, ilginç geldi bir kızın savaş helikopterlerine karşı tutku beslemesi.

ben pilanör kullanıyorum. pilanör pilotuyum.ordan geliyo galiba.

Hmmm planör nasıl oluyodu? Bi dk...

(3 dk sonra)

Bu eşine az rastlanır türden tutkunun nereden geldiğini şimdi daha iyi anlıyorum. Gerçekten de çok benziyorlar

evde ah64dapachenin 2-2 mt boyutunda resmi var.aileden gelen biseyde deil..sadece bana ait bisey galiba. ama o yukardaki iki resmede hayranım..ama ben motorsuz pilanör kullanıyorum. yukardaki resim motorlu pilnör.

Valla hayatımda iki defa uçmak zorunda kaldım. Uçaktayken kendimi küvete düşmüş kedi yavrusu gibi hissediyorum Ama merak etmiyor da değilim planör kullanmanın nasıl bir duygu olduğunu

kediler sudan tırsarlar halini gözlerimin önüne getirdimde çok güzel bisey uçmak. ah64dapache longbow nickimin anlamında açıklamıstım. benim için ayrı önemide var. bi çok kez bindim. ve türkiyenin üzerinde gezdim bu nedenle hastasıyım.

Apachiye mi bindin?

Kareli harita metot kağıtlarından hayaller yapar da
Uçururduk sınıfımızın penceresinden
Sonra herşeyi bir kenara bırakır takılırdık peşine,
Koparırken kenarı yırtılan umutlarımızın.
Çocuk olmanın verdiği enerjiden olacak
Umursamazdık bizi nereye götürdüğünü
Korkmazdık da kaybolmaktan

Sonra birgün yavaşladı adımlarımız
Adına yaşam dediğimiz kepazelikler kümesinin içinde
Yorulmuş bulduk kendimizi
Kenarı tokalı beyaz sandaletlerimiz
Yerini çamurlu asker botlarına bırakırken
Korkar olduk kırılmaktan
Her geçen gün daha da fazla
Korkar olduk
Vazgeçmenin acısını yeğler olduk
Kaybetmenin verdiği hayal kırıklığına
Sarılır olduk sahteliklere
Kendimizi kandırır olduk
Anlamsızlıklarla avunduk

Sonra birgün yavaşladı adımlarımız
Adına yaşam dediğimiz sahtelikler kümesinin içinde
Durur bulduk kendimizi

Bir zamanlar sadece düşlerin vardı
Peki şimdi ne kaldı elinde o zamanlardan geriye
En son ne zaman koştun bir düşün ardından körü körüne?
Varılacak olanın değil
Yürünecek olanın kutsal olduğunun bilinciyle
En son ne zaman sadece "isteme"yi istedin?
Neydi kaybettiğimiz?
Bizi vazgeçmenin alnına çivileyen neydi?
Ve zayıf olarak yaşamaya iten

Yalnız hayallerinde güçlüdür insanlar
Ve yalnız düşlerde gerçektir yaşam

ilk şiirini okudum çok güzel miş

Adımlarken İstanbul denen orospunun çatlak yüzünü,
Ve batı ufku her seferinde daha bi yüksek sesle,
Acı acı söverken güneşe,
İkindi vaktinin aydınlığı
Şehrinin ışıklarına bırakırdı yerini,
Akşam ezanlarıyla birlikte...
Biz el ele yürürdük o vakit
Seni, sensiz yaşardım ben
Sen bilmezdin...
İçime batar dururdu savrulan saçların
Ses etmezdim hiç
Sense duymazdın sessizliğimi
Kimbilir, pişirdiğin kurabiyeyi kokluyor olurdun belki de...

Işıkların canımı yakardı
Daha çok incitirdi, tenimi beceren poyrazdan
Susardım
Belli etmezdim sana
Görmezdin de zaten,
Pencerenin önünde durmuş,
Uzaklara doğru kısmışken gözlerini ...
Kırmızı saçlarının altında almak isterdim seni
Kaçardın,
Seni, sensiz bile öpemezdim ben
Öptürmezdin hiç
O an, en derin uykularda içiyor olurdun belki de
Gözyaşlarını meleklerin
Bense seni yaşıyor olurdum...

Nihayet sızardın kokuşmuş bilinç altımın çatlaklarından gerçekliğime
Sızar, sızar ve biterdin
Kıpkırmızı olur ve daha kötü kokardım
Rüzgar savururdu alevlerimi etrafa
Dört bir yanım kızıla çalardı
Kırmızılar içerisinde kaybolurdum
Bir tek saçların kalırdı geriye
Ortasında silik bir çocuk yüzü belirirdi sonra
Öylece gülümserdi
O an, en derin uykularda gülümsüyor olurdun belki de
Bir çaresizlik olup yerleşirdin boğazıma
Düğüm olur kalırdın
Yutkunamazdım
Sonra "bir nisan" yağmuruyla ıslanırdı gözlerim
Bulmaya çalışırken gözlerini
Düşen damlaların arasından
Ve kendimi bile göremezken

---

p.s:öeh çok bunalım oldu bu be!kendime biraz pozitif enerji aşılayıp hemen geliyorum!

(aşılama process started*:p) Olumlu düşün olumlu düşün olumlu düş...