Bir rahip cinayet işledi bugün,bir rahibe bekaretini bozdu… Bir anne kızını sattı; dün üstüne ne kadar titrediğini unutmuş gibi.
Sokaklarda gemiler vardı bugün denizlerdeki arabaların inadına. Çölde su vardı bolca,sanki yıllarca seraplarıyla kandırdığı insanlara hesabını ödemek istiyor gibi.
Oyuncak bebekler büyüdü.. büyüdü ve insanlarla evcilik oynadı, oynatılmaktan bıkan sayısız oyuncakta diğerlerine katıldı.bugün kötüler iyi oldu fakat tonla insan da siyahı seçti benliğine; en uygunu o gelmiş belli.
Müslümanlar içkiye verdi bugün kendini, hristiyanlar namaz kıldı.Ve bugün dünya doğudan batıya döndü.kötüydü bugün her yer,karanlıkta vardı aydınlıkta ama düzeni altüst olmuş, zihinlerden geçen iyi kötü düşünceler üzerine bir dünyaydı. Bir terslik vardı… Evet bir terslik kesinlikle vardı. Ama kimse bu düşünceden öteye girmedi. “terslik var” diyip devamını sorgulamaksızın kapadılar düşüncelerini gerisine.
BUGÜN TANRI NEREDEYDİ? Kimse fark etmek istemedi bugün O’nun yanımızda olmadığını.dün zincir koptu çünkü,Tanrı üzgündü dün.Belki yalnızlığına isyanı, belki kullarının isyanı ver ardından süregelen olumsuzluklar. Ve Tanrı’nın üzgün ruhu.Ruhu? Tartışılır!
Az önce son minik melek, üzgün yüzüyle son görevini yerine getirip yok oluşunu beklemek üzere son kar tanesini yeryüzüne indirdi. Eskinen bunu yaparken yüzü hep gülerdi meleğin.merakımı bastıramadım daha fazla; “Neden?” dedim. “neden üzgünsün melek?” “Neden dünya bugün bu kadar çirkin?”cevabımı alabileceğim tek varlıktı belki ama umutsuz değildim.
“Bugün son kar tanesini indirdim yeryüzüne. Fark etmediler bile ama sonuncusu en büyüğü ve en güzeliydi. Ama çok geç… Artık ne kar taneleri var nede onları taşıyan melekleri”
“Neden böyle söylüyorsun. Bugün geçip gidecek ve eminim insanlar kar tanelerine muhtaç olacaklar eskisi gibi.bugün ne değişti melek? Bugün ne oldu?” Cevap kuşkusuz açıklayıcıydı…
“Bugün Tanrı öldü! Tanrıyı öldürenler elbet bir gün ölecekler…”

Son söz bu oldu… İnsanlar öldü.

(Bugün Tanrı öldü! Tanrıyı öldürenler elbet bir gün ölecekler-nietszche)