düşüyorum dünyaya
ardımdan birer birer sönüyor ışıkları yıldızların
asılı kalıyorum düşlerde
ruhum gökyüzünden bakıyor bedenime
ne peşimden gelen biri var
ne önümde bir yol..
yapayalnızım..
ama bir şekilde,dindiriyorum ıssızlığımı
hep uzaklara kaçmayı düşlüyorum
ama insan nereye kadar kaçabilirki?
canım yansın istemiyorum artık seni düşünürken
içimde sızlayan bir yerler olsun istemiyorum
senden kaçtıkça sana dönmek istemiyorum
ama huzur bulduğum tek yer senin yanın..
ve bana acı veren tek yer..
duygusuzlaşmak istiyorum artık
seni hatta kendimi hissetmemek
yoruldum kalbimin bedenime attığı yumrukların sesini dinlemekten..
yaralanıyorum..daha çok ve daha çok yaralanıyorum her yankıda..

kendini kalbinin balkonuna asanım ben
ve kendi ışıklı şehrini söndürüpte giden
gözyaşlarını hüzünlü aya teslim edenim ben
hiçliğini başka bir hiçlik için terkeden

farketmedende olsa koşuşturmaca arasında unutulanım ben
aranmayan sorulmayan sessiz bir numarayla birlikte
yalanlardan sıkılıpta kendini yokeden bi yalanım ben
ve yüzlerce maskeye tümsah gözyaşları yerleştiren

vücudu geçmişinden izler taşıyanım ben
gece kadar karanlık ve güneş kadar yalnız
yitirilmiş sevinçlerine tutunmaya çalışanım ben
ve görülmemiş mavi gözlerde ölen

kendi okyanuslarında boğulanım ben
siyah dalgalarımda çırpınan ve derinliklerde yok olan
her gece kendi benliğine,aynadaki yüzüne biraz daha yabancılaşanım ben
ve bu kalabalık şehirde hiç bir yere tutunamayan
kendini bile tanımayan..

hergün ölüp ölüp dirilmedim
hergün ölmüş gibi acı çekmedim
sen hergün ölmüş gibi acı çektim her defasında yaslara büründüm.
seni hergün gözlerimin önünde, işkencenin en ağırıyla öldürdüler ve ben çaresiz elimden hirbirşey gelmeden sadece baktım ve ağladım.
bugün de öldürdüler seni ve bıktılar benim bağıra çağıra ağlamamdan.
gözlerimi ve gözyaşı bezlerimi çıkardılar,dilimi kestiler.artık tepki de veremiyorum.
sadece kimse bilmeden, kendi içimde acı çekiyorum....

Birgün kendime olan saygımı kaybedip kafama sıkmak isteyeceğim hiç aklıma gelmemişti..İçimi kemiriyorsun..Tüm iç organlarıma yayılan bir hastalık gibi bu..Görebildiğim heryerde sen varsın,görebildiğim herşeyden nefret ediyorum

ve gene terkettin şehrini..şimdi birkez daha toplayacağım ardında bıraktığın parçaları..bazen delirdiğimi hissediyorum,korkuyorum..
geceleri seninle konuşurmuş gibi yapıyorum kırık aynama bakarak..bu süre her geçen gün biraz daha artıyor...olmuyorsun hiç bi zaman..sahi kimin yanındasın sen geceleri?

Ayrı bir gece bu gece, diğerlerinden çok daha koyu bir gece. Gecenin koyuluğu sessizce içime sızıyor. Herkes uyuyor, konuşamıyorum, uyandıramıyorum onları. Kimse yardım edemiyor. Fakat sen, sen biliyorsun ama yoksun. Ruhumu kemiriyor bu sessizlik. Yok oluyorum yavaş yavaş. Yokoluş çığlıklarımı duyduğunu biliyorum. Gizemli yüzün, aklımda hala... Gitmiyorsun, gönderemiyorum seni. Çekip atamıyorum düşüncelerimin arasından. Sendeki bu gizeme aşığım belkide? Kayboldum. Kendimi bulmaya yardım edecek bir beden gerekli. Neden duymuyorsunuz beni? Neden gülüyorsunuz? Bakın işte! Karşınızdayım! Neden görmezlikten geliyorsunuz! Neden cevap vermiyorsunuz!

Ölüyorum, anlamıyormusunuz!?

kendimi kendimden geri çekiyorum..kendimi hayatımdan geri çekiyorum..kendimi bir tek senden çekemiyorum..ne yaptın sen böyle bana?

Ay ışığının huzurla parladığı gecelerde oluştuk biz
Senin yetim kaderin ve benim kanlı kelimelerim
Sarıp sarmalandı birbiriyle karanlık parıltılar arasında
Büyük bir anlayış ve sevgiyle
Büyük bir aşkla
Hiç bitmeyecekmiş gibi uzadı günler
Güneş hiç batmayacakmış gibi
Seni tanımadan sevmiştim daha
Henüz adını bile bilmeden titremişti sesim
Kader birliğiydi bizimkisi bir çeşit..kader suskunluğu..
Sahiplenme yoktu ortada..özgürdük ikimizde..
Sen özgürdün…kaçmana gerek yoktu..
Kırmayacaktım seni dünyaya uçuran kanatlarını..
Sessizdik biz..derindik..
Anlayamadın mı bunu?
Sonra bir şey oldu
Yalan karıştı kelimelerine
İntiharın kanı bulaştı
Ve sonsuza dek battı güneş..
Acılar çoğaldı ve çoğaldı yüreğimde
Nereye baksam yokluğunla karşılaştım,o amansız acımasızlığınla
Hep eksik kaldı bi tarafım..hep boşluklarla doldu bedenim..
Ama bakma böyle konuştuğuma
Ben seni tanımadan sevmiştim daha
Şimdiyse her saniye yeniden ölmek için doğan bir ruhum
En baştan başlıyorum her şeye
Her seferinde,bıkmadan..
Belki yeniden doğar güneş,belki yeniden kavuşurum soğuk ellerine
İşte bu yüzden,bu uzun gecede
Sürekli ve sürekli
Başa saran bir kaset gibiyim..

ve bugün koca bir hiç var elimde..işte bu koca hiç sevgiye eşittir, güvene, değer vermeye eşittir..birine bunları yaşatırsanız,elinizde hep aynı şey kalır;koca bir hiç..vicdan sızlamasını gözyaşlarınız kapatacaktır artık..aptal gözyaşları..gerçeklerle düşler arasındaki yediğiniz en sağlam tokatın imzasıdır onlar..yıllar boyu akmayan gözyaşlarınızı tek bir hareket tek bir söz tek bir davranış günler boyu akıtabilir..ne acı..ne ümitlerle başlar oysaki herşey..ama sonuç hep aynı imzayla kapanır..başlardaki sindrella balkabağına dönüşmüştür artık..bilirsiniz ki hayat döndükçe daha çok hikayelerin kahramanı olucaksınızdır..ama her hikayeye biraz daha az güvenle,daha az heyecanla başlarsınız artık..çünkü her gidenle birlikte,umudunuzda gider..

Seni sevidiğim zamanlar anlamıyorum
Nasıl bittiğini sigaramın
Sana aşığım dediğim zaman anlamıyorum
Nasıl bitirdiğimi
Ruhumun bedensiz alevlerini
Ve yine
Çok sevdiğim bir şairin
Çok sevdiğim mısralarıyla bitiriyorum
" Seviyorum seni,'çok şükür yaşıyoruz' "der gibi

ne zaman gidiceksin küflenmiş hayatımdan
kafamın içindeki damarlar adını kazıyor kan damlalarıyla..
yoruldum,yordun beni..
gecenin içinde gece yaşatıyorsun bana..
kimseyle olamıyorum,kimseyle yapamıyorum..
bedenim bile ağır geliyor artık bana..
git artık..sadece git..

Dediği anlaşılır bir dosta ihtiyacı olduğunu söyledi
Melek kanatları yeryüzüne inmeden de hep böyleydi
Evli ve gömülü bir adamın sırtından kraker kırıntılarını emiyorum
Dipteyim ama sorun değil melek kanatları hala orda

ay ışığı damlıyor gökyüzünden üzerimize
kanlı kalemim bu gece benden bu kadar..

NepthyS:

ne zaman gidiceksin küflenmiş hayatımdan
kafamın içindeki damarlar adını kazıyor kan damlalarıyla..
yoruldum,yordun beni..
gecenin içinde gece yaşatıyorsun bana..
kimseyle olamıyorum,kimseyle yapamıyorum..
bedenim bile ağır geliyor artık bana..
git artık..sadece git..

Yüreğimin zincirlerini kesip attığım gün
Koşacağım kumsala
Bir ateş yakacağım sıcak kumlarda
Gülüp,oynayacağım
Alkole batırıp temizleyeceğim duygularımı
Havalandırıp kalbimi yeni bir sabaha uyanacağım
O günden sonra sen olmayacaksın hayatımda
Ben bile eski ben olmayacağım
Bir kabuk öreceğim etrafıma
Kimisi gelip kırmaya çalışacak
Kıracak da belki,duygularıma ulaştığını sanacak
Ama kabuğumdan yükselecek yıllardır biriktirdiğim
Korku,yalnızlık ve güvensizlik
Ve o her kim olacaksa arkasına bile bakmadan koşacak kendi kumsalına
Kimse hiç kimse sahip olamayacak kanlı geçmişime
Kimse öğrenmeyecek aşklarımı
Bir inci gibi saklayacağım onu kabuğumun içine
Sonra
Sonra
Sonrası hiç..
Yalnız başıma öleceğim kumsalda..