Okuduğum bir kitapta beni etkileyen bir kısım:
"Sabah gün alacası başlarken kuşlar öterdi penceremin önündeki ağacın dalları arasında.Günün ağarmaya başladığını ilk onlardan haber alırdım ben.Kapatırdım ışığımı.Gün ağarırken uyumaya çabalardım.
Uykuyu kendimden uzak tutardım.Öyle derin bir uyku kurmuşlardıki bize bazılarımızın uyanık kalması gerekiyordu.Uykusuzluk hastalığı değil bu dediğim.Öylesine uyanık kalmak,uykunun geldiğini reddetmek.Nöbet gibi.O masal gelirdi aklıma.Kahraman uyumamak için parmağını kesip yarasına tuz basar ki acısından gözünü kırpmasın.O misal işte!
Şimdi eski bir çocuk şarkısı dinlerken kalbim buz.
Şimdi sayısız kere kullanılmış kelimelerle,daha önce söylenmiş sözleri tekrar söylerken kalbim buz.
Bir kabusla başladı herşey.Uykusuz gecelerimden birinde yine bir kabus gördüm.Kalbimde bir çıtırtı işitiyordum.Sanki tekleme oluyor.İçimi dinlemeye başlıyorum.Kanımdan çıtırtılar geliyor.Sanki jelatin parçacıkları akıyor sıvının içinde.Acı vermiyor ama."Ne bu?"diye kendime sorarken aniden korkunç bir sızı saplanıyor kalbime.Öleceğim galiba,ölüm bu işte,başka ne olabilirki derken hala ayakta durabildiğimi farkediyorum.Kanım,kalbimin çevresinden akıp gidiyor.Ama kalbim kendi büyüklüğünde bir buz parçasına dönüşmüş.Ondan sızlıyor içim.
Buz kalıbı dayanıklı çıktı.Benden daha dayanıklı.Hiçbir acı dokunmuyor bana.Sıyrılıp geçiyor içimden,sıyrılıp geçiyorum içinden.Kabustur geçer derseniz çok yanılırsınız.
Şimdi gazeteleri okuduğumda,kandırıldığımı,yönlendirilmeye çalışıldığımı,birilerinden nefret etmemin istendiğini,birilerini baştacı etmem gerektiğine koşullandırıldığımı anladığımda eskisi gibi nefret duymuyorum.Buzda çıtırtılar oluyor sadece.
Ah hepinizi sevmemek için ne kadar uğraştım bir bilseniz.
Yağmurun ardında kalan cam gibi yüzleriniz.Ardını net bir biçimde göremiyorum.Buğulu sanki.Sağanak iniyor.Ben ıpıslak oldum bu zamanın sağanağında.Siz ne kadar kurusunuz evlerinizde,odalarınızda.Ben içimi susturdum çoktandır.Sadece düz bir sinyal geliyor kafamın içinde.Gitmek kurtarmıyor,dönmekte..
Ölmek için gidebilirsiniz,dönebilirsiniz ya da kalabilirsiniz olduğunuz yerde.Ben kalmayı seçtim.Ruhum gitmeyi seçti..
Ama...
Beni sevseydin böyle olmazdım.
Beni yanlış sevdin,hatalı sevdin.Çünkü seni yanlış sevmişlerdi,hatalı sevmişlerdi.
Sen usunda yarattığın beni sevdin.
Seni örseleyip sevmişlerdi,yaralamışlardı.Sen sana ne öğrettilerse şu hayatta bana onu yaptın.
Beni doğru sevebilseydiniz ben böyle olmazdım.Kafam karışık,kalbim buz,beynimde bir sinyal sesi dümdüz,gezinmezdim nardan sokakların yıkıntı şehirlerinde.
Beni çözebilmek için sevdiniz.Çözüştürene,hiçbir kalkanım kalmayana kadar sevdiniz.
Yüreğinizin taa dibinden eski bir alaturka gibi sevdiniz.Söylemeye bayldığınız,hep birlikte avaz avaza boyun damarlarınızı şişirerek söylemeye çalıştığınız ama doğru tınılarının yanından bile geçemediğiniz bir evvel zaman şarkısı gibi.
Siz var ya siz beni terör yaratarak sevdiniz.Seven öldürmeliymiş bunu öğrettiniz.
Kalbim buz kesene kadar sevdiniz beni.
İŞte o günden beri nefret ettim bir yığın kelimeden..

Ö.Y