Yarattığım simgeleri yüzünde artık göremiyorum
Bulutların doğurduğu çocuk
Şiirsel doğumumu tanrıdan sezgiyle kurtaran adam
Renkleri hiçe sayarak geldin unutma
Bu istemenin yâda yaratmanın dünyasıydı
Ruhlarımızın çarpışması gibi
Aşkın mimarisi olmaksızın karanlıktı sürekli
Karanlıktaki kan rengi kadar dönek bir yaratık
Düşlerimle devşirdiğim bir ölüm
Tüm insanlığa akıttığım nefret
Tapınaklarda kaybolan bir mum ışığı
Yarattığım her şeyi sende görüyorum
Tüm zarafetiyle var oluşumu da

İstemediğim bir vedaydı bu benim
Hiç arzu etmediğim sessiz bir veda
Ölür gibi gittin
Aniden…
Kayıtsız kaldım,kayıtsız kalmak zorunda bıraktın beni
Oysa ben kabullenmiştim yalnızlığımı
İçinde senin varlığının bulunduğu bir yalnızlık…
Yalnız olmayan bir yalnızlık

Ne kaldı şimdi bekleyeceğim?
Kim kaldı benliğimde hapsedeceğim?

Tetiği çektin ruhuma yokluğunla
Geri dönsen bile
Bir daha asla ruhumu göremeyeceksin
Sade bedenim kavrayacak tutkulu bedenini

Ve biz bir daha asla birbirimizin yüzüne bakamayacağız
Gerisiyse konuşulmayan geçmişimizin boşluğu içinde kaybolacak..

Kötülük,gökyüzüne yansıyan gülümsemeni görmesin istemiştim
Bu yüzdendi aynalarını kırmam
Sen ne sandın peki?
Yada dur..
Kapat dudaklarını,söyleme

Dağların o en karanlık yüzüne zincirleyeceğim sandın seni..
Özünü değiştirip,kendime katacağımı..

Yaşamaya dair;hiçbir heyecanım,hiçbir varoluşum,hiçbir gözyaşım kalmadı artık.
Yaşamaksa zor şimdilerde.
Yaşamak..

Aynalar da olmasa bi haberim yaşadığımdan..Sadece nefes almak değil işte yaşamak...

bunları yazanlar yaşıyorlar bence tüm varlıklarıyla biz yaşayan ölüler olarak bu dünyadan farklı şeylere gebeyiz sürekli

yaşam dedikleri sonsuz muammadan zamanlarca uzağım..yemek,içmek,nefes almak..hayata dair herşeyim alt üst oldu..ne yapacağımı bilemiyorum..belki yapmam gereken artık acımı sahiplenmemektir,kucak açmamaktır..acıyı sevgiyle harmanlayaıp,büyütmemektir yapmam gereken şey..
ama ben genede ne yapacağımı bilemiyorum..
kaybolmanın tadı boğazımda..
biraz şarabi..

Son bir ağıt yakıyorum sana
Aşkımdan düşen kanlı incilerle bezeli
Ve acımın dinmeyen tutkusuyla harmanlanmış
Son bir ağıt yakıyorum sana bu gece
Gerisi hiçlik
Hiçlik adına sığmayan
Ey benim mavi düşüm
öyle bir ölüm getirdin ki bana
Ünsüz harflerle biçimlendirilen güzelliğimden
ve bana yabancı kalmış gülümsememden uzağa düştüm
yaşama dair bir ipucu dahi kalmadı
yada bir iz geçmişten
yada bir duman hüznümdeki yanıklardan..

koşmak istiyorum dünyaya..alabildiğine hızlı
bir şeftali kokusu burnumda
bana çocukluğumu hatırlatan
ve sonra….

sonrası büyümenin sancılı vakti
sonrası sığınacak bir zaman arayıpta,kaybolma
sonrası gidişinin sahipsiz yüzü
sonrası..
ölümün talihsiz nefesi

şimdi boynumun en ince yerinde hissettiğim...

Ne adamlar sevmek istedim zaten hiç yoktular !!!!

İnsanlığıma bir şarkı yazıyorum
Acıyı anlamlaştırarak
Ve geride bırakılmayı söylüyorum
Bir ninni gibi sakin
yürekte bıraktığı tat öyle olmasa da

bir şarkı yazıyorum kendimce
bana beni anlatan
aynanın siyah tarafı gibi
yalnız en koyu hüzünlerimi aydınlatan

bir şarkı yazıyorum sana
yarım bıraktıklarını tamamlamaya çalışarak
ama biliyorum
ne yaparsam yapayım
asla eskisi gibi olamayacağım

......

şarkı bitti...boğazımda kalan son nefes ile..

Kaybetmeye inat,seviyorum.
Yaşanmamışlığa inat,yaşamak istiyorum seni,hücrelerimle,İstanbul'da.

İstanbul'da kanıyorum..
boğaza karşı..
son rakımı yudumlarken..

Dibe vurulası,vurup da çıkamayası bir zaman..Yağmura doydum diyorum gökkuşağını beklerken,ama dinmiyor bir türlü...

Hani satırlar öncesinde yıpranmışlığımın gergefinde bir adam çıkagelmişken,vazgeçilmek istenen tuzağa geri düştüm yine.
Tökezlemişken yeniden sevdalanmak..
Sevdalardan sevda beğenmek kendine..
Son arzusunu yerine getirmek isteyen idam mahkumu gibi
Kana kana doymak istiyorum
Kanaya kanaya ağlayıpta çoğalmak
Çoğalıpta tek vucut olmak..
Sadece ve
Tek isteğim
Sen..
Kaybettim.