Yağ üzerimde asit damlaları
Yağmurla karışık ve gizlice
Kus üzerimde eksik dünya kırıntılarını
Kus ki soyulsun derim
Organlarım çıksın meydana en kansız haliyle
Ve ben yine umuramıyım

Tokatla!
Tokatla sonra binalarla beraber
Yanaklarımı koprana kadar
Göğsüme kolon kolon bat
Sonra tuğla tuğla canını yak kalbimin
Dört kapakcığınıda birbirine bağla
Bağla ki asla çalışamasınlar...

Seviş benimle,
En sinsi stratejilerinle kandır
Etkile ve ruhumu eline geçir
Sonrada kullan beni bu sanatınla
Ele geçirdiğin ruhumu şeytana sat
Sonrada dönüp git
Ağzında umursamazca içtiğin sigaranla...

Aklının karıştığı anlarda, hatta karışmaktandan da öte kafayı yediğin no anlarda eline kalemi alıp kusmak istersin değil mi herşeyi o bembeyaz kağıda.Bende çok istiyorum şu an açıkcası.Ama ellerim o kadar titrek ki kalemi bile tutamıyorum.O yüzü sopsoğuk kağıt bana aklımdaki herşeyi tekrar hatırlatmayı beceriyor sağolsun.Ve ben hatırlattığı herşeyi bir kahpeyi terslercesine kovuyorum başımdan.Kendimle baş başa kalmak istiyorum çünkü şu an.Onunla konuşmam gereken ve bunu yapmayı istediğim o kadar çok konu varki.Ne ara biriktiğini farketmediğim konular.Bunları kendimden başka kimseyle paylaşamıyorum ne kadar başkalarına anlatmaa çabalasamda.Ya bana kaldıramıyormuş gibi geliyor yada dinlemiyormuş gibi.Özellikle o aynı tabiattan fırlama orjinal cümleler varya,onlar beni delirtmek için yetiyor açıkcası.Elimi bütün korkaklığına rağmen önce gözlerine sonra kalbine batırıp,sonrada arkamı dönüp çekip gidesim geliyor.Ama gel görki bunları yapamayacak kadar aciz hissediyorum kendimi.Dopdolu bir odayı boş görecek kadar depresif düşüncelere boğulduğumu bilsemde ve bundan kurtulmak için psikolojik yardımların etki etmeyeceğini tahmin ettikçe hatta gördükçe sonumun ne olacağını merak etmeyen bir budala fare gibi dolanmaya başladım.Ve sonra kendimi yine o şehre attım.Herşeyim başladığı ve ne olup bittiğini en iyi bilen o şehre geri geldim.İs kokusunu ciğerlerime çekince zihnim anca kendine yeni gelmeye başlamıştı.Okuduğum çoğu yazıda burayı kimse gözü kapalı dinlemesede ve herkez istanbulla kıyaslayıp burayı beğenmemezlik yapsada onlara küfretmem için yeni sebepler çıkarttıığını bir kez daha yeni anlıyorum.Ve işte içime çektiğim o is ve gaz kokulu güzel havayla ve beni gerçekten çözebilecek kağıt kalem dolu ve sevdiğim fotoğraf karelerini içe hapsetmiş o şehirde ömrümü belki bir kez daha sıfıra yakından alabilirim diye heyecanlanıyorum...

Kafayı sıyırdığımı düşünürüm bazen.Yada sıyırınca nasıl bir şey olacağımı.Herhalde çok eğlenceli bir şey olurdum gibime geliyor.Çünkü bazı şeyler ne kadar sert va gaddar yaşanırsa onun etkiside o kadar sağlam oluyor.Ve bana verilebilecek en güzel hediyeler dünya tarafından başıma gelen bela , ağır zihinsel şoklar, üzgünlük ve en bolda kafamdan aşağı döksem boğulurum dediğim gözyaşları.Bir insan için ağlamak ne kadar zordur veya basittir bilemem ama bazı insanlar vardır ki ağladıklarında daha önce nadir yaşadıklarından dolayı göz pınarları yanar.İşte ben ilk başlarda onlardan olabilecek kadar şanslıydım.Çünkü ne açıdan bakarsan bak güzel bir şey bu.Ya çok güzel şeyler yaşıyosundur ağlayacak fırsatın yoktur.Yada çok sağlam yapılı birisisindir destek olmaktan ağlamaya vaktin yoktur.Ben hangisi olduğumu şu an için belirleyemeyecek kadar avni olmanın verdiği getiri ile kendimi sadece boş kağıtları yani sonsuz boşlukları doldurmaya çalışarak kafamı toplamaya çalışıyorum;

Bemberyaz bir düzlem üzerindeydi dünya
O düzlem üzerindeki en sinir bozucu nokta
Ritmi yavaş yavaş artan bir şarkı kadar sinir bozucu
Derini sakince okşayan bir kadın kadar işini bilen
Ve gözlerine baktığında boğulcağın kız kadar içtendi dünya.
İnsanlar ise bunları aynı anda yapabilen bir şey bilmediler hiç
Ve buna kandılar ya en çokta
Nasıl bir çelişkidir kimse bilemez ama çokta garipti dünya
Bu kadar çok yönlü bir kahpe hiçte olmamıştı hayatta
Ve herşeyin sonunda en masumları boğabilcek kadar gaddar olmuştu
Bunları yapan dünya olmuştu...

Aşk kokan cümlelerle çektim senin özlemini.Her metinde sana benzer şeyler aradım.Her şarkıda seni bulmaya çalıştım ve bunlarla ağır ağır resmini çizdim.Şimdi ise belli bir süre sonra yanımda olacağını bilmenin korkusu var.Nasıl kekeleyeceğimi bile bilmeden bunu bilmek çok zorluyor bedenimi.Ve ben sana karşı yaptığım her hamleden korkarak vazgeçen bir insan olarak.Nalet ediyorum zihnimin derinliklerindeki o düşünce yumağına,o bir türlü çözemediğim ve tiksindiğim düşünce yumağına.Senle ilgili giçbir şey yokken onun içinde nası olurda sana karşı birşeyler bulabilir kendi kendine.Seni ilk gördüğümden beri nasıl oluyorda içinde senle ilgili birşeyler çıkartabiliyor.Bana deli olduğumu herşeye inat o aptal sırıtışıyla nasılda kanıtlıyor.Üzerime o gömleği geçiriyorlar o yumak sayesinde.Ambulansa binerken gözkapaklarımda senin resmin, karşımda o aptal sırıtış.Dudaklarımda ise ölümün en kısa yolunu dileyen sözcükler.İşte en doğal resmi ile sen...

aşk bir mantıksızlık silsilesidir ve bunun haklılaştırılmasıdır...

Siyah; beyaza yalvarıyordu özgür olmak için. Kuşlar gökyüzünün karamsarlığında kanatlarını dans ettiriyorlardı. Bulutlar kaçışıyordu diğer diyarlara. Saklambaç oynuyordu gündüzü geceye çevirecek güneş... Çatı arasında yalnızlığa terk edilen küçük kız tüm dünyasını bu betimlemelerle oluşturmuştu. Yeniden yaratmaya değil yaratılandan başka şeyler yaratmayı öğrenmişti rutubetli tavan arasında... Bir yatak, birkaç kitap, hasarlı masa ve ayağı çatlak bir sandalye vermişlerdi hazine olarak. Burada hayat bulan küçük kızın neler başarabileceğine şahit olmak isterdiniz... Aslında sizi mutluluğuna ortak etmek isterdim. Şimdi belki mezarında yine bir gökyüzü bulmuştur kendine. Kısa bir hayat felsefesi nasıl ölüm kelimesinin yanında niteliğini kaybediyorsa, mezardaki gökyüzünün de bir niteliği yok bu hikâyede...

Amelyat masasında duran bir çift gözsün sen.
Kapkara ve içinde ne olduğu bilinmeyen,
Her organ gözüktüğünde parlayan
Her acı dindiğinde ışıldayan
Ama ölüm korkusu taşımayan.
Bir amelyat masasında bunlar olurmuydu bilmiyorum
Çünkü sen anesteziydin beynimden içeri giren
Ve küçük bir damaryoluydun hayatımda
İçinden antibiyotiklerin aktığı,
Beraberinde diş gıcırdatan testere
Bütün doyumsuzluğumu kesmesini bilen.
Sonra amelyat bitimiyle kapanıp giden.
Her süturla yavaş yavaş kaybolan.
Sen acıydın amelyat masasında
Tedavi edebilen bir acı,
Doyumsuzluk kokan,anestezi kokan,
Kapkaranlık bir çift acı...

Kapkara dertlerini anlatarak büyüdün kocaman oldun gözlerimde. Ama içimdeki sen hala karanlıkların içinde kaybolandın. Değiştiremiyorum seni... Çünkü sen karanlığın damarında yaşayan zavallı bir esirdin...

Kaybolandım yada kaybolandık
Nerde veya nasıl olduğum belli değildi
Ve bunu sen başarbilmiştin.
Ama ben seni kaybedebilecek değilim
Kaybedebilecek kadar basit değilsin
Yada kaybolmak isteyecek kadar aciz
Belki bu seni benden ayırıyordu
Ve bu sayede nötrleşiyorduk;
Ama bu nötrleşme büyük bir patlama olabilir
Duygularımızın üst üste çakışması ile gerçekleşen
Sen, ben ve benzeşemeyen şeylerden kaynaklanan
Hastalık bir patlama.
İçerisinden sağ kurtulmayı hedef almamalıyız
Çünkü sağ kurtulursak ben kaybolan
Sen kaybolamayan olacaksın.
Ben kaybolduğum yerde
Sense kaybolamadığın bu nalet yerde...
İkimizde elinde sonunda yalnız kalacağız...

Ben senin peşindeyim
Üzeri buram buram ölüm kokan
Ama sadece sana hevesli bir zombi olarak.
Vücudumdan arta kalan hiçbirşey olmasada üzerimde
Ve beynim toprakla bütünleşip çiçeklerine toprak olsada
Ben senin peşindeyim.
Sula beni çiçeklerinle beraber...

Belki evdeki çanak çömleğine karşırım
Yada yemek yediğin tabağın
Hiç şaşırmam çünkü çatalı üzerime batırmana
Ve içimde olan etleri bir bir yemene...

Belkide ayakkabındaki çamurla beraber evine gelirim
Her adımında üstüme basarken
Bir yandan da nalet edersin bana
Sonrada yıkarsın belki banyonda
Bende en küçük parçalarımı oraya bırakır her gün seni izlerim
En azından doyumsuz güzelliğini görür birkaç hücrem
Sende bu sırada alet edersin tanrıya.
Ben senin peşindeyim diye...
Acıyla,
Ölümle,
Bensiz her hücrenle...

kimse anlamasın
kimse dokunmasın senle birlikteyken
kimse görmesin bizi
nelere hapsolduğumuzu
nelere aç olduğumuzu
kimse anlamasın
ve kimse görmesin bizi
ne olur bizi görmeyin
bakan sadece gözleriniz çünkü
ölün bu yüzden biz yaşarken
sessizliğinizi emrediyoruz
şiiişşşşştttttt
insanlık öldü
yalnızız aşkım
istediklerimiz olmak üzere
geriye sadece
beni sevmen kaldı

...............................

Zaten kimsede anlayamazdı
Ben tercüme edemezdim duygularımı
Sense zaten izlerdin her halükarda
Ve iki aptal görüntüsü verirdik
Yaşamak için hörgücümüzdeki aşktan içer
Sonra kış uykusuna yatardık beraber
Uyandığımızda isa bakarsın kıyamet çoktan kopmuşş olurdu
Bizde tadını çıkartırdık baş başa
Kan kokulu toprakların...

Gece kokusu tavan arasındaydı
O güzel kızla beraber
Gökyüzünde rengarenk aylar vardı
Hepsi bir başka güzeldi
Secilmesi zor olan siyah bile..
Bunların hepsi bir güne özeldi
Ve bir kişiye
O gece kokan tavanarasındaki,
Yüzü korkusuzluğun beyazlığı
Gözleri derinliğin mavisi
Ve parmakları azrailin narinliğini almış kız içindi.
Gökyüzüne vahiyler yağıyordu
Rahipler dualara çıkmış
Tapınaklar dolmuş
Ve huzur kokuyordu etraf..
Gökyüzünde barışın simgesi pegasuslar
Yerde ise kadim yaratıklar.
Doğa çiçek çiçek ağlıyordu dağlara
Melekler dünya hakkında hemfikirdi artık
Bunların hepsi bu kız içindi
Ama kızın gözlerinden damlalar süzülüyordu
Bu sevinçten midir bilinmez
Ama görüntüsü kalbimi kağıt gibi kurutmaya yetiyordu...

Gidişler sevgiyi azarlar artık! Kimsin… Nesin… Bilmezsin! İsyanlar yerini kabullenmişliğe bırakır artık! Artık imkânsız diye bir şey yoktur… Asla şaşırmazsın artık hiçbir şeye… Asla! Öyle tanıdıktır ki acılar… Gülümseyerek selam veririsin!
Bir daha sevmek mi? -Ama ben yürümeyi unuttum!!!

ve bunlar hiçte zor olmadı.yarı utangaçlıkla birleşmiş öksürük kıvamındaki sevgileri unutmak kimse içinde zor olmazdı.ama hatırlamak o kadar zordu ki.hatırladığında alacağın hazzı düşünmek bile istemezsin ama.küçük bir çatlak arasından bakmaya çalışırken birden karşında koskca bir dünya bulmak gibi birşey.esas dünyadan daha beyaz, daha temiz ve daha içten.bu durumu acıya alışmış vücudun o kadar yadırgatacak ki sen geri karanlık odana pusup kaçacaksın.yürümeyi unuttuğun içinde bunu sadece yuvarlanarak yaparsın herhalde...