Çığlıklara boğduğun orman artık öldürüyor ruhumu. Kana buladığın her şey esir ediyordu beni sana. Canımı yakıyorsun karanlığını da yanına alarak. Hazırlıklı değilim cehenneme girmeye. İlk defa içiyorum aşkın şarabından. Meyhaneci söz sahibidir aşkın acısında. Daha eremedim o acıya şarapla yıkanmamış ruhumla...

Ben ki yarım cümlelik adamdım senden önce. Senle tamamlamışken beni, ayrılığa teslim etme yüreğimi. Sürgün etme gözlerimi gökyüzünden. Susturma beni. Acırım kendi halime. Küserim kendi kendime. Sayıklarım hiçliğimi..Kanarım kendime. Kırılırım orta yerimden. Serpilirim yalnızlığın ortasına. Her kuruşuna kadar harcarım kendimi küfürle yıkanmış yalanlarda. Eğilirim adressizliğime. Yenilirim kısırlığıma. Düşer dudaklarım toprağa. Saçlarımı taramam artık. Salarım avuçlarımdaki bilyeleri kaldırımlara. Kör bıçakları dilimde bileyip sürerim kız çocuğu özlemlerime. Yangına veririm bende en çok sevdiğin kirpiklerimi..Kırarım kanatlarımı. Çekerim perdelerimi. Vururum kendimi şizofren halimle.. Hiçlik derelerinde boğarım geleceğimi. Kalabalık duraklarda birinci şahıs intiharları dolaşırım. Yalnızlığıma “ yalnızlık katar binlerce mezar kazarım suskunluğuma. Notası unutulmuş türkülere benzer yüzüm. Kalabalıkların arasında öznesizliğim kabarır. Küfürler savururum kendi kendime. Yırtarım kendimi mutluluk fotograflarından.Yitip giderim velhasıl. Deliyim ya sonuçta.Bir yer kaplamaz cüzzamlı ölmelerim. Hiçim velhasıl; hükmüm geçmez varlığına. Hiç doğmamış bir bebek gibi unutulur giderim sonra. Unutulurum

ama yine de kimse anlamaz beni!!!

bende seni şarkılarda ararım.küçük bir nota içindeki sevinçte bulurum bazen,bazende sallama bi nefret sözünde.ama yinede bulurum.bulmayı nasıl becerdiğimide kimseye anlatmam.belki şizofren görüntüsü veririm belkide ermiş.hatta ermeye gidecek kadar zeki olmadığımı düşünenler bile olur bu yüzden.ama ben ne yaptığını bilecek kadar çok severim seni.hatta damalarımdaki uyuşturucuyu kendim yok edecek kadar da sağlam iradeli olurum bu sayede.sigaryı falan bırakırım belkide ne biliyim.çabalarımda çabalarım.kitaplar dolusu seni betimler sonrada kitapları hep ben satın alırım.metroda her durakta seni ararım belki denk gelirim diye.hatta senle bindim diye ara sıra trenlere binip göçer giderim.bi süre gözükmem etrafta.bu sırada melekler de seni iyice arar.kendilerine benzeyen bir insanı bulmak zor olmasa gerek onlara.en sonunda yine şarkılara dönerim ama.döndüğümde seni kesin oralarda bulurum.nasıl bulduğumuda kimselere anlatmam.gerçi anlatsamda kimse anlamaz dmi?

Nefret!
Damarlarımda akan en sağlam kan.
En koyu kıvamlı,
En samimi sıvıydı.
Sadece ona hakim olarak güçlü olabiliyordum.
Sinsilik kıvamında düşüncelerim,
Herkeze gösterdiğim bakışlarımda gayet netti.
Et obur bir hayata bu şekilde direnebildim.
Diğer türlü itilip kakılmaya çalışıldım.
Bunu kaldırabilcek kadar güçlü değilim
Ben depresyona gircek kadar güçsüz değilim!
Evet belki biraz paranoyağım
Belkide kaçıyorum bazı şeylerden.
Ama ben bu şekilde direndim
Güç pistonlarım nefretle harmanlandı
Üzerine yağ yerine kan damlattım
Bu sayede pas tutmadı düşüncelerim.
Etrafta kalan kanları öperek topladım
Ve dudaklarım her kanlandığında patladı afyonum
Bu şekilde tutundum hayata
Sinsi düşüncelerim besledi beynimi
Çıkar gözetenlere çıkardım düşüncelerimi
Masum bir nefretin kölesiydim aslında
Birazda komedi paranoyanın...

kimse anlamaz kimse!!!

İşte bende bundan korkuyordum ya
Dermanım kesildi bacaklarımdan
Kan boşaldı gözlerimden
Ve avuç avuç küfrettim hayata.
Anlattım denedim
Ama kimse anlamadı.
Niye böyle oldu
Nalet olsun niye bana oldu!
Küfürler bile çaresiz kalırken
Rahatlama yoluma
Neden kurban ben oldum!
Korkuyorum...

sen kimsin ve ben kimim
bunu neden yaşadığımızı biliyor musun
bence bilmemeliyiz
çünkü bilmek ölümdür bazen
ve basittir duygusuzdur
biz aşk değil başka birşey yaşıyoruz sevgilim
başka birşey
adsız
kokusuz
erişelemeyen
büyük olan şey
biricik olan
tek olan
yaşadığımız ve ateşini hissettiğimiz bu işte
sadece bu

bu yüzden yanıyoruz bu ateşle
cezalandırılarak o şey tarafından

kimse anlamasın ve bilmesin
bu çok tehlikeli çünkü

kutsallık bozulur ve canavar yenilir

Ne yaşadığımızı bi tanımlayabilsek
İşte herşey belki o anda değişecek
Ve kekelemeyeceğiz belkide
Açığa vurcaz tüm saflığıızı
Ama yapamıyoruz...
Bir türlü vuramıyoruz şu yanımızı.
Belki vursak herşey değişecek
Belki ateş bir ceza olmayacak bizim için
Belkide masum bir hediye
Sadece yanlış düğmesine bastık
Ve bu yanlışlık yüzünden böyleyiz.
Hatta kurtulabilir miyiz?
Başkalarına anlatabilir miyiz?

benim olanları bırak artık
öldürmeden yola çıkarak
boz tüm yalanları
ve endişelenme varoluşun benim ellerimde artık

Küçücük bir çocuktum ben aslında. Saçımı okşadığın, ninniler söyleyerek uyuttuğun... Hiç büyümek istemedim yanında bu ilginin bitmemesi için... Hep sana muhtaç olarak yaşadım. Bu yüzden senin biriciğindim. Sevgini ve tutkunu göğsüne yaslandığımda hissettim hep... Çünkü oraya hapsettiğin bir kalbin var. Ne zaman büyüyecek olsam onu özgür edeceksin. Bu yüzden büyümek istemiyorum asla, asla! Çünkü ben hala avuç içlerinde su içen o küçük kız olmak istiyorum...

Dileklerim üç beş kelimeden ibaret değildir benim.Yada bencillik içermiyor hiçbir zaman.İçlerinde biz kavramını kullanmaktan gurur duyuyorum.Çünkü biz senle kaidelere inat yaşıyoruz hayatı.Ve küçük küçük kalaler inşa ediyoruz.Kalelerin üzerini gözyaşlarımızla ıslatıyor, ıslanmış barutlarını aşkımızın ateşiyle ısıtıyoruz...

Biz senle kaidelere inat yaşıyoruz.Deniz kızları yüzerken etrafımızı süslüyor.Kumsalda attığımız her adım deniz yıldızından bir madalyona dönüşüyor.Dudaklarımızdan hayat fışkırıyor birbirimize.Ve biz bunların onda birini görsekte hayretler içinde kalıyoruz.

Biz senle kaidelere inat yaşıyoruz.Mesala Ankara'nın o is ve pis kokan havasını değiştiriyoruz.Bizim bulunduğumuz yerlere herkez hayranlıkla bakıyor.Ve bizim gözümüzle o gri binalar rengarenk.Ellerimizde birer küçük gül yaprağı, onların sahiplerini arıyoruz.Esas sahipleri ise biz çıkıyoruz.Biri ötekini korumak için ruhunu şeytana satmaya hazır bir güçsüz, öteki ise ona gözü kapalı güvenebilecek bir dünya...

Biz kimse inanmasada senle kaidelere inat yaşıyoruz!

kimsenin anlamaması ne kadar da güzel

tanrıdan kaçırarak yaşamak

aşık olmak umarsızca

ait olmamak yeryüzüne

......

bunları güzel yapan sadece sensin sevgilim
sen
sen...

Seni izlemek çok farklı benim için.Sanki denize yağan yağmuru izlemek gibi.O doyumsuz su cennetine bakarken yavaş yavaş kararıyo hava.Sonra minik minik misafirler düşüyo o cennete.Binlerce küçük melek süslüyor o cenneti o gün.Ve bende o melekleri izliyorum umarsızca.Düşüşlerini görüyorum ve mutluluktan gözlerim doluyor.

SEni üzlerkende böyle oluyor bana.Gözbebeklerinde binlerce melek görüyorum.Cıvıl cıvıl uçuşuyo etrafta.Dışarı çıkmak istiyorlar gözlerinden.Sende her göz kırpışında bunları içeri hapsediyorsun sevgilim.Hatta biliyormusun bunu senden başka kimseye anlatmıyorum.Böylece kimsede bilmiyor...