...

bu kız..
sanırım yine bu karalama sayfasında vardı..(daha önceki sayfalarda)
almıstım ve pc de masaüstü yapmıstım.
bu küçük kız'n gözleri bana bi çok şeyi hatırlatıyo..

hayalkırıklığı...

sanırım ben duygularımı aldırdım ya da bilmeden birine bağışladım. Bu kızı görünce aklıma potoşop geliyor benim...

Derin bişey aramayın... Yorgunluktan belim sızlıyor :/

Anlamak ve anlatmak sözcükleri kullanabildiğine az kullanarak... Yani anlaşmak... Aynı dilden konuşmak. Tek düze kelimelerin yan yana koyulmasıyla ifade etmek içinde dalgalanan isyanı ve anlatmak aynı dilden konuşulan kişiye... Ve beklemek anlaşılmayı. Her insan gibi kendini net bir şekilde ifade ettiğini ummak... Ve yanlış anlaşılmak, büyük hayal kırıklığı... Hele hiç anlaşılamamak... Ölümlerin en acısı... Ve bir ip misali gerilmesi kelimelerden birinin boğazına... Tekeline aldığı bütün betimlemelerin en dip tarafından algılanışı. Taşıdığı duyguları ifade etmek yerine dibinden battığı yerde oluşturduğu sancıyla anında yargısız infaz edilen ben... Düşerim boşlukta sallanan cümlelerimin düştüğü cehenneme... Hem de bu kadar iyi anlaşılabildiğimi düşündüğüm anda... Yutkunarak her kelimeyi, kırılgan cümleleri kestiğim halde... Hem de ben.. Hem de sen...

Karanlık yağıyor kararlı adımlarla yüreğimin kuytularına. Bir koparsam kendimi kendimden ve hissetmesem yüzüme şiddetle çarpan şu sert yağmur damlalarını… Her biri ayrı bir tokat gibi patlar zihnimin zindanlarında. Nasıl bir işkence bu? Aynı lisanı konuşan dillerin bir türlü aynı doğrultuya eğememeleri başlarını… Nasıl bir işkence bu? Sürekli kırılan sözlerden ördük başımızı usulca koyduğumuz yastıklarımızı…

Şu yazıyı görünce geçenlerde bi köşeye yazdığım bi yazı geldi:
''Büyüdükçe daha da yanlızlaşıyoruz ve Daha çok ruhumuzla konuşuyoruz.Ruhumuzdaki derinliklere gidiyoruz içimizdeki acıları onla paylaşıyoruz,onla yüzleşiyoruz,onla hesaplaşıyoruz..Ruhumuzla konuşamadığımm zamanlarda oluyor.Bilinki o günler beni anlayan az insandan biriyle konuşuyor oluyorum.''

Birine kendini %100 doğru ifade edebilmenin imkansız olduğunu düşünüyorum. Birini %100 doğru anlamanın da imkansız olduğunu düşündüğüm gibi... İnsanlar kendi tecrübeleriyle algılıyorlar hayatı. Bu sebeple benim kelimelerimi kendi geçmiş tecrübelerine göre değerlendirmeleri gayet doğal aslında... Sanırım önemli olan her şeyi %100 doğru ifade etmek ya da %100 doğru anlamak değil. Önemli olan anlamak ve anlatmak için harcanan çaba. Birbirimize karşı çaba harcadıkça kurtuluyoruz bizi içine çekmek isteyen kocaman yalnızlıklarımızdan...

-- Yalnizlik iyi bir dost olarak görünüyor ama ruhun içindeki bir zehir

Aurora merhaba...ne zamandır buralarda yoktum...birkaç kelimeyle sana katkıda bulunmak istedim sadece...
hayatı anlamak, onu ne kadar yok edebildiğine bağlıdır...

selam MetALgOds uzuuun zaman oldu...
Bu aralar tek bir cümle yankılanıyor kafamın içinde;

yaşamak için mi çalışmak yoksa çalışmak için mi yaşamak?!? bir çözebilsem şu kördüğümü, o zaman beyin belki yine oksijen almaya başlayacak ama ...

aynen ama cözsen ne degisecek ki afrika ormanlarina gidip orda mi yasicaksin

afrika iyi fikir

çözmek istediğim o değildi aslında... insani koşullarda çalışıp, gezip tozabilecek kadar tatil imkanı elde edebilmeyi hayal ediyorum sadece... bir de üzerime yığılan angaryalardan kurtulmayı umuyorum ara sıra..

Son dönemlerde parayı bulan Lidyalılardan çok paranın bu kadar değerini düşürenlere ve işçisine maaşını verirken sanki hakkı değilmiş gibi beddua edenlere kızıyorum. Nerde bizim değerlerimiz? Yok mu bir "bereket versin" demek? Hesaplar neden ay sonuna 5 kala iflas ediyor? Neden hiç tutmuyor cepte kalması gereken paraların miktarları?