durgunum aynen bu durum bir su gibi. en ufak bir titreşimde tamamen bütün su hareketlenıyor sonrasında gene duruluyor. kendım ise durulmayan ibr beyın sahıbıyım. zorlanıyorum artık. hemde fazlasıyla. tatmin olduğum rüyalarım bile bana kabus gibi geliyor..

Karanlık çökmüştü, birer sigara yakılmıştı hayatın yalnızlığına dair. Kadın yol alıyordu usulca başka ruha, ruh onu aradığı kadın sanıyordu. Sarıldılar kendi yalnızlıklarına. Adam kadının kokusunu içine çekti, günahları seslendi usulca, adam nerde duracağını biliyordu. Kadın korkuyordu ve birden bir ateş yayıldı dudaktan kalbe...Kadının korkusu büyüyordu, yargısızca infaz etti adamı içinde, belli etmiyordu. Adam hoyrattı, sevdiğini yaşıyordu aklınca, sevdiği insan ise korkuyordu ve bir an sarsıldı kadın, adamı bağrına bastı ve bir kelime son noktayı koydu. Adam korktuğunu anladı kadının ve büyü bozuldu. Çaresizce, annesinin en sevdiği vazoyu kıran çocuk gibi korkulu gözlerle, sesi titreyerek açıklamalara başladı. Kadın uzun susmalardaydı. İkisinin de başı öndeydi. Ayrılırken anladı adam, ruhuna dokunduğunda tek varlığını kaybetmişti.

Fırtınalar yaşadılar ruhlarında... Adam sefil bir çaresizliğin içindeydi ve yıllardır kendisini çağıran trenlerin sesine kulak vermeyi istiyordu. Kaçmak olarak nitelendirilecekti bu; şerefsizlik, adilik olarak değerlendirilecekti belki de. Ama adam hayatında asla öyle bir şerefsizlikle nitelendirilmemişti. Zaten düşmüştü kadının gözünden düşeceği kadar ama gitmedi. Yolların çağrısına karar verdi ama... O dünyaya “merhaba” dediği andan itibaren kaybetmeye mahkum edilmiş bir ruhtu. Sonraki günlerde başladı savaş. Terk etmedi hayatı elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştı.

Özlemek... Koşup dönerken dünya etrafında... Binlerce yağmur damlası koşarken yok oluşlarına... Özlemek... Öylesine durdurmak zamanı... Damlamak gök yüzünden dudaklarına... Bir an... Sadece bir an için durdurmak dünyayı...

Gözlerin... Bakışlarının sıcaklığına sığınıp unutmak o gizli kapının ardında yok oluşlarına koşan yağmur damlalarını... Ve nefesinin, nefesimi derinlerine çeken nefesinin buğusunda öğrenmek sadece yanında olduğum anları yaşamayı... Yaşamı senin içinden geçirip yaşamayı...

Özledim yanında olmayı

şans eseri bir laptop buldum nete girebildim. girmez olaydım Aurora'nın tarzı bayram mesajlrındaki manilere dönmüş..
minareden atlarım bayramını kutlarım misali karalamalar yazmaya yeltenmiş.
Haftada bir kez belki girebiliyorum nete girdiğimde de düzgün şeyler okumak istiyorum forum halkı size sesleniyorum hazır olsun site ben her gelişimde hıh
neyse gittim ben..

Özlediysen ablam.. buraya dök de özlemini biraz biz de anlayalım değil mi?..
haydi sağlıcakla kal kocana sahip çık..

bayram mesajıymış hıh! Artık yazamıyorum ki... Mutluluğu yazabilmek çok çok zor... Hele ki yığınla dosyanın etrafımda döndüğü iş ortamında daha da zor... Hmm bu arada özlem gideriyorum ben Ümit'in evindeyim

Çarşamba günü Ankara'da imza günü yapacağım Tüm MetalTR davetlidir

Ece

Büküldü boynu siyahın, saç diplerimizden aktı damla damla ayak diplerimizin en derinlerine... Büküldü boynu karanlığın, aydınlıkla yüzleştiğinde... Tırnaklarımızla kazıdık üzerimize yapışan kirli derileri... Ve aklandık karalandığımız sahillerin taşlı kumsallarında.

Güneş doğuyor şimdi... Ufukları kaynatırcasına değer denizlerin en koyu mavisine... Güneş doğuyor şimdi... Gözlerinden gözlerime... Sürekli yükselen bir bulut misali yükseliyoruz ve bırakıyoruz geride hiçbir zaman umursamadığımız paslı geçmişimizi... Önümüze dökülüyor gelecek dalga dalga...

Tam 5 aydır durmaksızın yükseliyor güneş, birlikte - ellerimizle inşa ettiğimiz geleceğimizin, birliğimizin, birlikteliğimizin üzerinde... Dolu dolu geçecek nice 5 aylarımıza aşkım...

birlikteliğin aşkıydı ellerimizde yeşeren
ve karanlığa salmaya çekindiğimiz
sadece bizim yanımızda tanrı olan
ve yanında tanrı olmamıza izin veren o şey
birliktelikler...
bir hikaye değil
bir son değil
bir insan değil
bir kutsanmışlıktır tanrıdan gizli mabetlerde
o bizim
sadece bizim

sakın bırakma onu...

Ayları saymak zor gelmeli zamanla.Bunu yapmak size çok zor gelmeli.Ve ondalık sayıyla bahsedilmeli yıllardan.Hatta yıl sayısı el ve ayak parmaklarınıza yetişmesin.Kafanız karışsın ve enistein gibi kara tahtada hesaplar yapın zaman konusunda.Ama saçlarım bembeyaz ve ruhunuz tekrar çocuk olduğunda, yavaş yavaş insanları tanıyamayıp bir yandan da halisünasyon görmeye başladığınızda sadece birbiriniz unutulmamalı.Aşkın içinde geçen zaman kavramı bu kadar basitte olmamalı aslında.Ama kifeyesiz kalan kelimelere suç bulunabiliyor sadece...

Sonu gelmek bilmez saatlerin arasında anlamsızlığını bütün heybetiyle saklı tutardı içinde... Hiç çalınmamış ezgiler misali beklerdi adının söylenmesini başka dudaklarda, başka ezgilerde... Bir başlangıç misali tutunurdu önüne gelene. Ve sonlar aynı son, başlangıçlar aynı her nedense...

Bir masala saklar misali kendini, her yaşadığında kutsal bir an beklerdi. Ya kılıcıyla ormanı sessizliğe bürüyen o kutsal savaşçı, ya da mağaraların en derinliklerindeki gizleri kendisine verecek biri... Durmaksızın, bitmeksizin arardı kendisi için seçileni.

Ve işte yalnızlık... Arayışları kadar hızlı akardı damarlarında... Ve işte yalnızlık. Adeta lanetlenmişti insanların dudakları, adını andıklarında... Karanlık ormanlarda ya da kapısız saraylarda, binlerce masalda yitip gitmişti adeta... İsmi mi? İsmi lanetli, kalbinde binlerce masal kahramanı yaşarken hala...

Belki de o hissettiğiniz derin yalnızlık, bir masalı yaşamaktansa, hayal etmekten ibarettir...

Belki de..

belki de değildir.

Ey deli Kadın ne derdin var, neye derman ararsın?
Bensiz misin ki yalnızlığı anarsın?
Görende garip sanar, kimden hayır umarsın?
Derdin yoksa a Kadın niye hala yazarsın?

Gönderen: @dawn-of-relic

Ey deli Kadın ne derdin var, neye derman ararsın?
Bensiz misin ki yalnızlığı anarsın?
Görende garip sanar, kimden hayır umarsın?
Derdin yoksa a Kadın niye hala yazarsın?

Seni gördüm dünyam değişti
Karanlıkları aydınlık deldi geçti,
Yalnızlıklar tarihe gömüldü gitti
Bu şiir de bu sayfaya nasipmiş,
Yazdı şiiri, döndü gothunu gitti

bu ne yaa

sürpriz gibi

Nasıl ama kafiye süper dimi