bol bol resimlere verdim kendimi... cümlelerden daha kolay anlatabiliyorlar

Tüm gecemi seninle geçirdim ablam..

Gönderen: @konserve

Tüm gecemi seninle geçirdim ablam..

ne diyon len konserve kutusu yuvamı mı yıkıcan

Ciğerlerime çektiğim nefes değil; çamur... Sığıntı misali tutundum hayata, uçurumların en ucundan... Tırnaklarım kopar gider her tırmanışın ortasında, tam ortasından... Kanım akar damla damla geçmişime, ardımdan lanet edenlere...

Dağın ardında güneş, dağın ardında bahar var...

Hep aynı nakarat çınlanır kulaklarımda... Pes etme vakti değil... Dönüp bakma geriye! Düşüyorum, temelden sarsılır elimi sürdüğüm her ne varsa... Elimi dokunduğum herşey döner kuraklığa... Ölümün ikinci adı misali lanetlenir adım, bir daha anılmamacasına unutulur...

Dağın ardında güneş, dağın ardında bahar var...

Dayanabilecek misin sığıntı hayatına?

kelimeler parçalanıyor dilimde, o yüzden kekeliyorum.

Buraya yazmanı istemiyorum. Çünkü sürekli kötümser şeyler yazıyorsun ve bu benim canımı sıkıyor. Mutlu olduğunu söylediğin bir zamanda nasıl kötümser şeyler yazabilirsin ??? Bundan sonra bu başlıkta ya kötümser bir yazı yazma yada yazarsanda bana mutlu olduğunu söyleme !

Karanlıklar şafağa çıkarken akardı mürekkep mürekkep kanı sayfalara... Acıyla beslenirdi geçmiş adını verdiği ve onun arkasını dönmesiyle birlikte midesine indirmeye hazırlanan o canavar... Her hatıra bir zulüm, her zulüm adeta ölümdü... İşkencelerle nakışlanmış bir ruhun kenarları ne kadar zamanda iyileşirdi?!?

Hücresinde ölgün-solgun otururken pencereden sızdı güneş... Güneş doğdu dünyaya, şafakları karnından yararak adeta... Geçmiş hüzünlerini yardı geçti, karanlığı ve karanlıklara gebe şafakları yardı geçti güneş, doğdu ruhumuzun en derinliklerine ve yaktı meşaleleri bir ölünün gözlerinde... Yitip gitmiş her ne varsa, solup gitmiş her ne varsa can geldi - ruh geldi karanlıklara... Sen doğdun karanlıklarıma! Nasıl mutsuz olabilirim ki? Ve sen doğurdun beni karanlıklarımdan, ellerimden tutup... Nasıl solabilirim ki? Her ne kadar zor olsa da adımlar, her ne kadar hızla dönse de dünya -atmak için üzerinden bizleri- yanımda sen varsın nasıl bırakabilirim ellerimi?!?

Yanımda sen varsın... Senden başkası değil... Yanımda sen varsın, düşümde, dünümde, düştüğümde sen varsın... Tüm hayatımı kaplıyor varlığın ve bütün varlığınla nefes veriyorsun ağaçlara... Bulut bulut esiyorsun varlığınla... Hava civa değil, SEN varsın hayatımda... İliklerime kadar hissediyorum varlığını... Sen varken, sen bu kadar bendeyken ve bu kadar kendinken ve tamamlarken eksik olan herşeyi nasıl mutsuz olabilirim ki?!?

Ve söndü karanlığa yazan kalemin alevi... Sonsuza dek kapandı karanlıkların devri... Bir daha hiç acıyı hatırlamamacasına gömdü içindeki geçmişi... Aktı sana ak nehir... Sonsuzluğuna... Sonsuzluğa... Karanlık zamanlarında adaklar adanan, yüreğimi ve ciğerlerimi bağladığım o sonsuz ruhlu ağaçlar güne bakıyor şimdi... Sonsuz bir yeşille parlar yaprakları, efsaneler yazılırken kaderlerimizde... Durup izlemek, çağlayarak akmak vakti...

Artık hüzün beni nasıl acıtabilir ki?

Gönderen: @dawn-of-relic

Buraya yazmanı istemiyorum. Çünkü sürekli kötümser şeyler yazıyorsun ve bu benim canımı sıkıyor. Mutlu olduğunu söylediğin bir zamanda nasıl kötümser şeyler yazabilirsin ??? Bundan sonra bu başlıkta ya kötümser bir yazı yazma yada yazarsanda bana mutlu olduğunu söyleme !

abi bahh! bah!! :@ karışma sen! çekil aradan! yazsın yaa ne güzel yazıyor işte

Yazmasın kardeşim mutluysa karamsar şeyler yazmasın.. İnsan içinden akanı döker sayfalara eğer içinden akan karamsarlıksa bir problem vardır burda ?

Rüzgar... O karanlık yolda giderken ılık ılık eserek okşardı saçlarımı... Önüme düşen bir tutamı elimle dokunmaksızın, ciğerlerimin en derinlerinden çekerek dudaklarımdan üflediğim sıcak hava dalgasıyla gözlerimin önünden alıp başımın etrafında oraya buraya doğru dağıtırken daha önümüzde uzun bir yolun uzanmakta olduğunu biliyordum adeta...

Peki ya o? Onun üzerine bastığı çakıl taşları da benim üzerine bastıklarım kadar gururlu bir başkaldırı içinde miydi? Bütün sertliğiyle adeta canımı acıtırcasına dikilirlerdi yolumun üzerinde... Peki ya o sert kayalar? Onun gözüne de zorlu gelir miydi? Üzerinden atladığımız o uçurumlar, boşluklar... Ürkütür müydü onu da benim gibi? Uzatırken ellerini, kayıp gitmemden, sonsuzluğa düşmemden ve bir "hiç" olmamdan korkar mıydı yüreği?

Onun yanında olduğum sürelerde mütemadiyen alnımda biriken ter damlaları, alnımdan süzülerek gözlerimin içine doğru akarken, görüyordum terden ıslanan gözlerinin yanmanın etkisiyle sık sık kapanıp açıldığını... Göz ucuyla kaçamak bakışlarımla incelediğimden anladığım kadarıyla içinde kim tarafından yerleştirildiği bilinmez mekanizma aynı benim içimdeki gibi çalışıyordu adeta... Bir insandı o da... Korkuları ve istekleri bire bir benimle aynı olmasa da... Et ve kemik birleşiminden oluşmuş parmaklarıyla sıkı sıkı kavrardı ellerimi... Aynı benim onun ellerini kavradığım gibi...

Kimdik ve hangi çağdaydık ya da ne yapıyorduk... Yürüdüğümüz yollar nereye çıkıyordu ya da nereden gelmiş de bulmuştu birbirini bu eller bilmiyor ve önemsemiyorduk... Bildiğimiz tek şey nice uçurumlar ve kayalıklar arasında, nice karalıklar, kabalıklar ve kalabalıklar arasında çektiğimiz yalnızlığımızı dindiren iki dudak olup çıkıyorduk... Zaman zaman iki omuz... En çok da iki yürektik biz. İçimizdeki bütün korkulara rağmen yine de cesaretle dopdolu...

Karanlıklardan aydınlıklara doğru yapılan bu yolculuğun tam da orta yerinde bulmuştum yalnızlığımın bir daha tamiri mümkün olmayan yıkıcısını... Elinde kendisinden yapılmış, güneşten yapılmış çekiciyle vurmuştu karanlıklarıma... Bir daha gece doğmayacak, karanlıklar olmayacaktı asla! Yıkıcı bir o kadar da merhametli bir fısıltıyla bağışlıyordu geçmişimi... Bir yandan da geleceğime bağışlıyordu bugünümü... Ellerimizle, tırnaklarımızla inşa ediyorduk yarınımızı... Ve yıkıcı, bağışlayıcı oluyordu günden güne... Kederli gözleri yıkanıyordu saf sevginin ezgileriyle... Işıklanıyordu gözlerinin mavisi, karışıyordu gözlerinin yeşiline... Sevdikçe büyüyor, sevildikçe büyüyordu gözlerimde... O azametli görüntüsünün gözlerimin önüne serildiği anlarda merak ederdim hep... Daha önceden ben nasıl fark etmedim diye...

...

sonuc aslında hep 5harften ibaretmiş..kendimi 5harfli sanmışım.ben kimim ki..kendimi en dipte en uzakta en dışarıda hissettirdin..devam et hadi

Bir zamanlar AurorA vardı.

noldu?

Kıvrım kıvrım bulutların dağ tepelerinde yıllar ve upuzun yollarca göl göl biriktirdiği, aniden derinleşen yolların çizdiği bir kaderin içinde dalga dalga coşarak, coştukça büyüyerek, aydınlıklardan daha aydınlıklara, zifirin ardındaki o şeffaf berraklığa doğru uzanır içimdeki bu durmak bilmez nehir... Nur içindeyim artık, güncel sorun böceklerinin üzerime sürmeye çalıştığı bütün o lekelerden ırak... Huzur içindeyim artık... Olduğum gibi olarak... Rüzgarlar-fırtınalar değil, tatlı-tembel bir meltemle yol alır yelkenlim, önümde uzanıp giden o masmavi okyanusu kucaklayarak... O pembe güneşi, nura yol açan o tatlı pembeyi ciğerlerime çekerken, ellerinde akvaryum balıklarının bıraktığı mis kokunun esansı siner ellerime... Tutunup bırakmayan ellerime... Tutulup bırakılmayan ellerime...

Yaşam çizgi çizgi yer edinirmiş insanların yüzlerinde... Bizim anlık çizgilerimiz düşer dünyaya değen gölgelerimize... Ben mi? Ben "biz" olalı çok oldu... Aramayın beni boş bedenimin içinde... Biz mi? Kah bulutların tepesinde, kah gök kubbenin altındaki o en parlak yıldızın üzerinde...

Gün batıyor akşam güneşinin değdiği sahillerde. Ayaklarımızda ılık dalga öpücükleri... Kaç akşam güneşi öperek sundu bizi gecenin kadife örtüsüne? Ve kaç gece geçti yan yana, el ele? Tarih yaprak yaprak akarken sonsuzluğun tütsü kokan nefesine, hep o anda kaldık, ilk günde, ilk nefeste.

Hep biliyorduk sanki... İlk değdiğinde sözlerin ve nefesin bedenime... Hep biliyorduk sanki... Geleceğe dair anahtarlar gizlenmiş ellerimizde... Hep biliyorduk sanki, savrulduğunda kulağımıza kadar gelen o ilk hece...

Düşsek de doğruluruz, hayat bu, yeter ki gideceğin yönü belirle... Korksak da umutluyuz, hayat bu, yeter ki vazgeçme - pes etme... Ellerimizle inşa ettik geleceği, geçmişimizden aldığımız çamurla - kille...

Ve bir akşam üstü... Öperken ayaklarımızı ılık dalgalar, geçmişin ürkek heyecanlarını içine çeker var oluşlarla yok oluşlar arasında gidip gelen kumdan kayalar...