....doğumla başlar acılarımız ağlayarak açarız dünyaya bu bir saçmalık diyen gözlerimizi...
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
Karamsar kavramlar arasında yok olmayı düşleyen ruhların kara savaşları gibiydi yalnızlığımıza çalınan bir buruk yeşil... Boynu bükük geçmişin üstü örtünmüş hüzünlerine göz gezdirip yaşardık dünlerimizi bugünlerimizde... Taşırdık hüzünlerimizi düşlerimizle dünlerimiz arasındaki o saçımızdan ince kılıçtan keskin köprülerde...
Acınası solgunluğumuzun üzerine titreyen bu mazohist yüreğimiz arardı sözleri kırbaç, dudakları kelepçe olan sahibinin sesini... Ve kararırdı geceler, üzerine sevgililik giyen geçmiş cinayetlerinin hepsine bol gelen, aradığımız o nüans yansırdı gözlerine... Cinayet yansır, kan yansırdı gecelerine... Bilerek kurban ederdik düşlerimizle düşüşlerimiz arasında, bize bir boy büyük gelen sevdamıza... Kurban ederdik düşüşlerimizi...
Ben de insanım lan!
karamsarlığımızla beslediklerimize yani acılarımıza...

Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
....
Karanlık bi yerde ufak beyaz bı ısık bendekie!Kurtulmak ıstıyorum ama savasamıyorum o sonsuz karanlıkla...bazen gri oluyo etrafım evet evet bu sefer basardım derken gözlerimi acıp kapatmam yetıyo karanlıgın benı tekrar bogmasına!farkediliyorum ama dokunulamıyor kurtarılamıyorum...karamsar gecede en sonuk yıldız gibi....görünüyorum ama kurtarılamıyorum...
....................emina
ﱢﱟﱞﱡ۩ﱡﱞﱟﱢَ There is no EsCaPe now , now mercy no more .... ﱢﱟﱞﱡ۩ﱡﱞﱟﱢَ
Çamur misali akar damarlarımdan yavaş yavaş kan... Karanlıklara batar yüreğimin özlemlere bakan yarısı.. Özlemler... Özlenilenler... Ve asla gerçekleşmeyeceği bilindiği halde insanın aklının köşesinde kurulmaya hevesli o anlamsız hayaller...
Bir oyunun kahramanları misali çarpışır insan duygularıyla en düşkün anlarında... Düşer olması imkansız hayallerinin uçsuz bucaksız köşelerinden sonsuzluğuna sarılır ve karanlık bulutlardır yavaşlatan, eziyeti ağırlaştıran... Yavaş yavaş süzüle süzüle akar içindeki çamur karası kan...
Solup gitmek midir yaşamak? Hep yaşanan kısır döngü içinde geçip gider mi günler bu karanlığımıza bastırdığımız dik köşelerimizde? Yavaş yavaş süzülüyor damarlarımda çamursu çirkefim... Batıyor ciğerlerime içimden geçirdiğim binlerce ölü düşlerim... Karanlığa uyandım bu sabah...
Ben de insanım lan!
Karanlık bir tabut misali geceyi giyer kadın... Kim olduğunu, nerede olduğunu ve ne yapacağını bilmez, üstelik umursamaz bir halde yalnızlığına gömülür kadın... Uzaklar çağırır kovulduğu bu şehirden, boynu bükük, karanlığında sadece zaman kollar, çeker acısını ciğerlerinin en derinlerine... Bir daha asla nefes almamayı istercesine...
Kaçışlar... Hüzünler ve ölümler üzerine yazılmış bir piyes gibidir hayat... Eksik... Herşey bir adım eksiktir gözlerinde. Karanlığa bakan gözbebeklerinde... Yetse yetinemez, yetinse yetemez... Büyüdükçe küçülür, küçüldükçe büyür hayat... Zor gelir acıdan ölü bakan gözlerine yaşamak... Bir adım... Bir adım daha... Bir adım sonrası uçurum, yozluk ve yokluk... Hiçliğinin tam ucunda durur kadın. Bir adım sonrası uçurum... Bir adım sonrası yokluk... Bir adım sonrası yok...

Ben de insanım lan!
bir adaım sonrasını atmadan bilemeyiz
arayışların inadına ayakta durmak
sürekli bunu arzulamaktır
daha öncede konuştuğumuz gibi
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
Delililk noktası... Aşk noktası... Özlem noktası$... Ve unutulmuş bir ruhun son çırpınışları... Özgürlük ya da unutulmak... Hangisi vurur mühürünü dudaklarımıza? Sonsuza dek susmamız için?
Ben de insanım lan!
Delililk noktası... Aşk noktası... Özlem noktası$... Ve unutulmuş bir ruhun son çırpınışları... Özgürlük ya da unutulmak... Hangisi vurur mühürünü dudaklarımıza? Sonsuza dek susmamız için?
susmamalıyız yazmak bizi aşık etti tüm beklediğimiz o zarafete unutma
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
Veremediğim sözler dökülür kırık dökük düşlerime geceleri... Karanlığım harmanlanır aslında var olmayan yokluğunda ve hüznün değdikçe yaralar tenimi, değdikçe aslında var olmayan varlığının ucu sivri bir bıçak gibi... Bırak bu yoksunlukta öleyim...
Ben de insanım lan!
Karanlık şehrin insanlarının mezar-evlerinin tam ortasındayım... Sessizlikle birleşmiş birçok sesliliğin karıştırdığı ruhlar dünyasına akıp giden yollar geçer içimden... Asfaltlar akar gider insan insan altımdan... Ve binlerce göz sabitlenir gözbebeklerimde, kaçışlarıma inat...
Etten örülü bir duvar misali yükselir geçmişim... Kalabalıkların ortasında bir anıt mezar besler korkularımı; yalnızlığım... Ben sadece boşlukları dolduruyorum, içimde kapanması mümkün olmayan, doymak bilmez aç kuyulara taze cesetler atıyorum... Ben sadece kendimi kandırıyorum... Bileklerimden akıyor sadece kendime yaptığım haksızlıkların çirkefi...
Ve insanlar... Akıp geçer hayatları ırmak misali. Ve insanlar... Boyalı yüzleri... Anlamsız mücadeleleri... Anlamsız sevgileri ve sevmeyişleri... Özleri, özlemleri... En çok da içlerindeki yoksunluğun yansıdığı o acınası gözleri... Ve her defasında kendilerine uzanan ellere nankör ısırışlarla cevap veren mücadeleci dişleri...
Vazgeçtim hayat... Boğ beni sularında... Vazgeçtim çırpınmaktan. Bu "insan" seli arasında...
Ben de insanım lan!
Sen neden sürekli karamsar yazılar yazıyorsun ?
Hiç mi gülmüyorsun, eğlenmiyorsun, kahkaha atmıyorsun ?
Kahkaha attığın günlerde ya da suratından gülücüklerin eksik olmadığı günlerde neden mizah yazıları yazmıyorsun ?
Haksızlık değil mi ?
Mutluluğun Resmi
Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?
işin kolayına kaçmadan ama
gül yanaklı bebesini emziren melek yüzlü anneciğin resmini değil
ne de ak örtüde elmaların
ne de akvaryumda su kabarcıklarının arasında dolaşan kırmızı balığınkini
Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?
1961 yazı ortalarındaki Küba'nın resmini yapabilir misin?
Çok şükür çok şükür bugünü de gördüm
ölsem gam yemem gayrının resmini yapabilir misin üstad?
Nazım Hikmet
Abidin Dino yapmış... Ama ben yapamam...

Ben de insanım lan!
woww
Buyrun buradan yakın.!
....
inancımızı yitirmeden
yürüdük
patika patika
kargaların uluduğu müzik eşliğinde
ateşle oynayarak
ağlayarak geçmişe
çığlıklara yaslandık
sadece oraya gitmek için
bir gün ölümsüz olacağız diye
![]()
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
