Normal bir gündü.Bu sıkıcı yerde her zamanki gibi dolaşıyordum.Devamlı söylenmek çare etmiyordu.Yok sayıyordum,sadece yok sayıyordum artık.

Bir sokağa girdim.Garip şeyler yapan birkaç kişi vardı.Uzaktan tam görememiştim,biraz daha yaklaştım.Saçlar garip şekillerde,parıldayan giysiler.Bir de bir ses.Ama ne sesi olduğu belli değil.Kurbağa sesine benziyor.Ama bas sesleri de geliyor.kurbağa aynı şekilde vıraklıyor.Bu da ne?Koskoca adamların yaptıkları bu hareketler hiç de normal değil.Kendilerinden o kadar geçmişlerki.Acaba bilinmeyen bir dinin ayinini falan mı yapıyorlardı.Zannetmiyorum,kim kurbağa sesine tapacak kadar aptal olabilir ki?İşin ilginç yanı bunlar kimsenin ilgisini de çekmiyordu.O kadar normal geliyordu ki.Ben sadece durmuş bakıyordum.Ne yapıyorlardı böyle?

Aradan 10 dakika geçti...Hala aynı sesle aynı şeyleri yapıyorlardı.Vırak vırak vırak cıs tak cıs tak dıs tak dum dum dum.Bütün çıkan ses bu on dakikadır.En sonunda biri beni fark etti.''Ne bakıyorsun birader hiç mi adam görmedin?''.Gördüm ama benim bilidiğim kadarıyla adamlar kurbağa seslerine bu tepkiyi vermezlerdi.Sonra birisi daha iyi niyetli(!) çıktıostum gel sende kop bizimle.

Yürüyüp gittim.MEğerse arkadaşlar ''kopuyorlar''mış.Annelerimiz hep ''İt kopuk insanlarla arkadaşlık etme.'' der.İti biliyoruz da kopuk bu oluyormuş demekki...

Yozlaşma devam ediyor.Tanrım,ne olmuş bunlara?İnsanlıktan çıkmışlar.Hiç mi bir amaçları yok bu insanların?Hava atmak dışında hiç bildikleri yok mu?

Bazen hayvanlara haksızlık ettiğimi düşünüyorum.Yaradılış ve evrim teorileri,bilimsel gerçekler,doğa kuralları...Bu aciz ve zavallı topluluk için o kadar çaresiz kalıyor ki.Hepsi aynı aslında.Sadece adları farklı.Hepsi anlamsız ritmlerde kendilerini kaybediyorlar.Enstürman yok,anlam yok,sadece bir ses.Araba,bebek,kurbağa sesleri,üstüne yapılmış birkaç bas ve davul sesi.Kendi başardıkları ne var?Şimarıklık,görgüsüzlük,aptallık dizboyu.Bazen insan kendine soruyor:Acaba delirdim ve hayal mi görüyorum?Bu kadar iğrenç varlıklar nasıl yaşayabilir?

''Diskoya buradan,diskoya buradan,aptallığa,itliğe ve şimarıklıpa buradan'' kalkıyor diskoya giden araç.Bir araba dolusu sersem gidiyor.Kendi tabirlerince kopmaya.Acaba akılları ne zaman başlarına gelecek?Hayatın ciddiyetini ne zaman anlayacaklar?Bütün paralarını uyuşturucu tedavisinde harcadıkları zaman mı?

Kanamak mıydı yüreğimi bu denli inciten,
Yoksa teslimiyetimden duyduğum pişmanlık mıydı?
Kararsızlığımın gölgesinde emin olmadığım adımlar atıyorum.
Karşıma çıkan çukurlara, taşlara, çamurlara inat yürüyorum önümü görmeden.
Düşünmekten alamıyorum sanki kendimi
Gözlerimin buğusu, dudaklarımın titreyişi bedenimin sessizliğini bozuyor adeta.
Bitmeyen bir inatla kanatmaya devam ediyorum ruhumdaki yaraları…
Ne acı hissediyorum ne de çığlık duyuyorum hücrelerimde.
İçimdeki canavar kabuğunu yırtmak istercesine dolaşıyor damarlarımda.
Kilitliyorum çıkışlarını, üzerini örtüyorum geceyle…
Saçlarımın tellerinden süzülüyor korkularım
Her bir damlası düştüğü yeri yakıyor sanki.
Gecenin siyahından korkuyorum, ayak seslerini ise kovalıyorum.
Hem korkmak hem de cesur olmak var içimde.
Bu bir kısır döngüymüş gibi geriye sarıp duruyorum…
Tüm yanılgılarımla yıkanıyorum tekrarlanmaması için.
Sabahlara sığınıyorum almıyor sanki beni.
Kendi güneşime sığınıyorum, sıcaklığını saklıyor ellerimden.
Rüzgara bırakıyorum çaresizliğimi
Boşluktayım şimdi,
Sadece sürükleniyorum…

__apacherock__

Ağlayan dumanlar arasında....
Dilime hapsettiğim her yalancı hece....
ilk gün ışığında birdenbire kararan düşler...
Günaydın gece.....
Yitip giden umutlar .....
İsteyip de bir kez olsun söyleyemediklerim Kadar.....
Yorgun damlalarla beraber sessizce yaşadığım bu Sonsuz sonbahar....
Gözlerimden düşen her suskun damla
Üzüntüme küçücük ellerimle sarıldığım kadar....
Öyle sessiz ki ağlayan düşlerim.....
Yaşayabildiği kadar.....
Sonsuz sonbahar.....

Gittin.

Küçükken izleyip ağladığım o filmlerin hiçbirine benzemedi bu. Çok zaman ağladım yanında mutluluktan, titredim bazen. Korkudan titreyerek ağlamak neymiş, gördüm bugün.

İlk geldiğin günü hatırlıyorum. Tutunamayanlara inat yaşamak güzel demeye çalışırken, yaşamın en güzel kaynağı bulduğum o gün. Sildim geçmişimi o gün, sildim attım. İşte dedim, artık bir sebep var, hala bir sebep, bir amaç var yaşamak için. Kaybettiğim o güven duygusunun en canlı ispatıydın sen. Yemek yememi, gece uyumamı, hala yaşamam gerektiğini gösterendin..

Ve gittin..

Kaç yıl süreceği belli olmayan ömrümde, birlikte geçen 10 ayın sadece bir ömre değil, ömürlere bedel.

Gitme, yalvarırım gitme.

Yuh ki ne yuh. Aforizmalara bak. Nasıl bir vakaymışım ben ya! Ne sıkıntılı bir ergenlik geçirmişim!