: ) boş duygular değil tebrikler. ama umarım sadece 2004 de yazdığınla kalmamışsındır. yazmak kendi çıkmazından kurtulmanın ve kendini birşeylere dahil etmenin en etkili ve en eşsiz yöntemi

İçimde yaşıyorsun tatlım
Gittiğimden beri aklımdasın
İnan seni terketmeyi hiç istemedim
Ama bunu yapmak zorundaydım

İçimde yaşıyorsun tatlım
İnan senden başkasını hiç istemedim
Uyurken rüyalarımda sen vardın
Uyanıkken de hayallerimdeydin

İçimde yaşıyorsun tatlım
Beni hayatta sadece sen tutuyorsun
Senden başka hayalim,umudum yok

İçimde yaşıyorsun tatlım
Ve hep orada yaşayacaksın...

yazıldığı yer:ev
tarih:hatırlamıyorum

İnsan her gün aynı filmi izlemekten sıkılır öyle değil mi?Bir de her gün aynı filmde oynamak var.Yaşadığım hayatın can sıkıcı bir filmden ne farkı var ki?İnsanlar sahte,söyledikleri sahte,sevgileri sahte hatta benim etrafa hiç bir şeyi takmadan mutlu yaşıyormuş gibi görünmem...En sahtesi de o zaten.Ölen bir insanın arkasından ağlanır öyle değil mi?Peki bir insanın ruhu öldüyse...O zaman ne olacak?Ruhum karanlıklarda kayboldu ve bedenim onun bir an önce oradan çıkmasını bekliyor.Aklım zaten gitmiş.Bir gün kurtulurum diye düşünüyorum.Belki de boştur.Tünelin sonundaki ışık belki yoktur.Hatta belki tünelin sonu bile yoktur.En kötüsü de yaptığım şeyin tersini almam.Birine iyilik yapıyorum ama kötülük buluyorum.Yaşadığım hayatı hak ediyormuyum onu bile bilmiyorum.Evet bir yerlerde hata yaptım ama ne?Bir hata yaptım ki bu kadar acı çekiyorum.Eğer o hatayı bulabilsem düzelteceğim ve bu acı dolu hayattan kurtulacağım.İnsanlar kendilerine birer maske bulmuşlar ve onların arkasına gerçeklerini gizliyorlar.Ben de bu sahte mutluluk maskesini taktım.

Film devam ediyor.Oyuncular biziz.Hepimiz hem başrol oyuncusu hem figüranız.Ama her filmin mutlaka mutlu bir sonu olmalı.Peki benimki nerede?Tanrım, ne olur yarın olmasın.Bu film bir an önce bitsin...

12/kasım/2003
Termal Yeni Yaşam Pansiyonlu İlköğretim Okulu

Hiç kimse yok.En kötü günlerimi yaşıyorum ve kimse yok.Peki verilen sözlere ne oldu?Hepsi boş çıktı.Onların boş sözleri yüzünden buraya geldim.Bana hep beraber yapacaklarımızı anlatırlardı.Bende ne güzel umutlanırdım.Kimsenin cesareti kalmamış.Bu zayıf,güçsüz halimle bile ben kendimi hayatın acımasız pençesine atarken,her şeyimi kaybetmeme rağmen savaşırken,yenileceğimi bile bile karşımdaki bu karanlık düşmanla düello yaparken.gözlerimden akan yaşlar kana dönüşürken neredeler!

Hayat bana vurabileceği en büyük darbeyi vurdu.Daha fazla savaşacak gücüm kalmadı.Yoruldum.Artık gözyaşlarım kana dönüşmüş.Bazen ölümün soğuk elleri beni çağırırdı.Kendini bana kurtuluş gibi gösterirdi.Ölümün büyüsüne kapılıp gitmek üzereyken kalbimden bir ses bana ''Dur'' dedi.''Onlara bunu yapmaya hakkın yok.Daha ne kadar mutlu gibi görünüp acılarını gizleyeceksin?Daha ne kadar insanlara yalan söyleyeceksin?''.Bir yanda ölümün güvenli bir kurtuluş gibi gözüken soğuk elleri,diğer yanda ise kalbimden gelen ses.Kalbimden gelen sesi dinledim.Belki de dinlememeliydim.Ama ona asla karşı koyamıyorum.Hayatın karanlığı hiç bitmeyen bir gece gibi.Güneş bana kendini göstermez.Belki de göstermeyecek.Ölümün soğuk elleri hala beni bekliyor.''Gel'' diyor.''Gel de acın bitsin!''.Ama o yüreğimden gelen karşı koyamadığım kahrolası ses gitme diyor...ve ben yine onu dinliyorum...

Eski Kabuslar...

Söylenecek ne var ki? Birçok şey... Hiçbir şey...
Susuyorum; susuyoruz... Aynı şarkı çalıyor bilmem kaçıncı kez; kimin umurunda? Sabah oluyor; ne fark eder? Vazgeçiyorum zamanı düşünmekten... Yanıtları yüksek sesle söylenemeyen sorular var, yanıtını zaten bildiğimiz sorular, yanıtlanmasına gerek bile olmayan sorular... Onlar beni öyle bir zaman dilimine kilitlemiş ki ne ileri gidebiliyorum ne de geri dönebiliyorum. Dünü de yarını da olmayan bir gerçeği yaşıyoruz. Tek elimde geçmişim, tek elimde geleceğim... Oturuyoruz, susuyoruz. Bana gülümsemesini gösteriyor. Benim ona gösterecek neyim var? Ellerimi ona doğru uzatıp açıyorum, bakamıyor avuçlarımdaki yaşantıya. Utanıyorum sonra, niye bunu yaptığımı düşünüyorum. Yasak bunlar, boşuna paylaşılan yaşamlar; amaçsızca...
Yasak bunlar; bir fırtına yanlış kıyıya atmış beni. Yorgundum, beni o buldu, avuttu. Bir gemi gelip beni ülkeme götürecek, o burada kalacak. İsimsiz bir yolcunun kısa bir durağı benim için o, devam etmem gerekiyor. Gözlerinden okuyabiliyorum, gitmem gerektiğini düşünüyor. Bakışıp zoraki gülümsüyoruz.
Sabah rüzgarıyla pencereden içeriye bir gemi süzülüyor, kalbimin ucunda duruyor. Şarkı da susuyor...Güverteden biri bağırıyor: “Varoluş’tan gelip Bilinmeyen’e giden geminin kayıp yolcusu, gemiye!”
Gemi pencereden çıkarken kamaramdan odaya geri bakıyorum. Birden, yeni başlangıçlar için ille de bir şeylerin bitmesi saçma geliyor; “şimdi” yi hiç yakalayamıyorum, hep “geçmiş”in yanına kaçıyor. O sırada sol elimden geçmiş kayıveriyor, yere düşüp bin parçaya ayrılıyor. Varlığımın anlamını kaybediyorum. (geçmişte mi saklı tüm anlamım?) Güverteye çıkıp sağ elimden geleceği fırlatıyorum ileriye, bir martı gagasıyla yakalayıp uçmaya devam ediyor. Arayışımı da kaybediyorum. (şimdiyi yaşayamaz mıydım tasarılar yerine?) İki elim de boşalınca göğsüme bastırıyorum, kalbimdeki yarayı gizliyorum. İki elim göğsümde; gemiyi geziyorum bütün gün yerlere bakarak, herhangi bir şey olmak için bir neden arıyorum, bulamıyorum.
Gece oluyor, bir yıldız kayıyor gökyüzünden. Onu alıp cebime koyuyorum, birilerine vermek için. Verecek kimseyi bulamıyorum, cebimde eriyor yıldız. Bir tane daha kayıyor, bir dilek tutuyorum. Olmazsa diye korkup geri bırakıyorum. Geleceğim, bir martının gagasında...

Ay bulutların arkasına saklanmış.Yıldızlar yok,sadece kara bulutlar var.Gece her zamankinden daha karanlık.Zehirlenmiş beyinler etrafımda dolaşıyor.İçlerini okuyorum,onlarda benimkini okumaya çalışıyor.Beni öldürmeye çalışıyorlar...

Evden çok uzaktayım,lanetli bir şehirde.Artık güneş doğmayacak.Kendine hayali bir güneş yaratabilirsin ama artık sabah olmasını bekleme çünkü olmayacak.Mutlu gibi görünebilirim,onlar belki de öyle zannediyorlar.Ama değilim.Aklımı kaybetmemek için savaşıyorum.Zaten bir tek o kaldı.Belki de en başından beri kaybetmem gereken oydu,gerçekleri görmemek için.Her gün dhaa çok üstüme geliyorlar.Öldüğümü görene kadar vazgeçtmeyecekler.Belki de onlara istediklerini vermeliyim ama gururum buna izin vermiyor.Ölülerin arasında dolaşıp,soğuk mezarımda uyuyorum...Birde sanki sabah olmuş gibi davranıyorum.Oysa ki güneş yüzünü hiç göstermedi.Görmeyeli uzun zaman oldu.Oysa ki denizin diğer tarafında sabah olmuş,bunu görebiliyorum.Özlem dolu gözlerle oraya bakıyorum.Gece herşeyi gizliyor...Umutla bulutlara bakıyorum,güneş bulutları aralayıp çıksın,kendini göstersin diye.Karanlık denizin diğer tarafındaki parlayan ışıklar gözlerimi kamaştırıyor.Yalnızım,etrafımda beni öldürmek isteyenlerden başka kimseyi yok.Kendimi onlara bırakmamı,son nefesimi vermemi istiyorlar.Onlara istediklerini vermeden,denizin karşı tarafına geçmek istiyorum ama izin yok.Sanırım bu gidişle istediklerini alacaklar.Onlar,zaferlerinin mutluluğuyla kadehlerini kaldırırlarken sevenlerim,ağlayacak.Buna göz yumamam.O yüzden savaşıyorum.Kendim için değil,sevenlerim için.Ben bile kendimden nefret ederken bana değer veren insanlar için.Onlar için hayatta kalıyorum.Onlar üzülmesinler diye...

Birlikte yürüdüğümüz sokaklardan geçerken gözlerim seni arıyor...Senin ilk gördüğüm halini.Gözlerin gözlerimin önüne geliyor.Elimi tuttuğunu hissediyorum.Bütün yolu seninle birlikte geçiyorum.Seni görür gibi oluyorum.

Ama sonra anlıyorum ki orada değilsin.Gördüğüm şey sadece bir hayaldi.Belki de hiç gelmeyeceksin.Belki de hep böyle tatmin olacağım.Sana açıklayamadım,korkaklık ettim,hislerimi söyleyemedim...Lütfen affet beni.Gözlerim seni arıyor.Ellerim ellerini.Sana dokunmak için herşeyi verirdim.Yaptığım tek şey bu.Sokakta yağmur yağıyor ve ben yağmurda yürüyorum.Sokak lambasının ışığının altında oturmuşum.Orada olmadığını fark ediyorum.Keşke olsaydın.Ama ben senin için hiç orada olamadım...Bunun için pişmanım.Yalnızım.Sadece sen vardın ve artık seni de kaybettim.Lütfen affet beni...Lütfen affet...Gözlerine son bir kez bakmak istiyorum.En son baktığımın üstünden uzun zaman geçmiş.Şiddetli bir rüzgar esiyor.Sokakta yalnızım ve seni düşünüyorum.Evden çok uzaktayım.Herşeyi geride bırakıp geldim.Şimdi denizin öbür tarafına bakıyorum.Senin olduğun yere.Orada olabilmek için nelerimi vermezdim!Şehrin ışıkları denizi süslüyor.Buranın lanetinden kurtulup bir an önce oraya gitmek istiyorum.Sana ''Seni seviyorum'' demek istiyorum,kabul etmeyeceğini bilsemde...Savaşta gibiyim ve kaybediyorum.Sadece canım kalmış geriye verecek.Evden uzakta,bu cehennemde,ölmek üzereyken,son nefesimi vermek üzereyken seni düşünüyorum.Evet acınacak duruma geldim...Lütfen beni affet.

Yanlış zamanda,yanlış yerdeyim.Denizin öbür tarafındaki büyülü şehirden uzaktayım.Keşke orada olsaydım.Buraya gelmeyi hiç istemedim.Büyülü şehrin ışıkları parlarken ben sadece oturmuş izliyorum...Artık daha fazla dayanacak gücüm kalmadı.Sanırım artık veda zamanı geldi...

aLdığım nefes faydasız...İçime doLup çıkmaktan başka işe yaradığı yok...kurtuLdum ve kurtardım demiştim yok...yaraLarın derin acıLarım çok...güven denen şey de yok...SöyLemediğim yaLanLarım çok!!

KaLbim soLdu...
Çökmüş bir beden ve yarıLmış bir ruh oLdum...
Aşkın için çırpınan ben oLdum...
Seni kurtarmak isteyen oLdum...
GözyaşLarım duaLarım oLdu...ÇığLıkLarım feryadım
KaLbim..Yavaş yavaş soLdu..

Uzun zamandır asıl gerçekleri görüyorum.Belki de iyi zannettiğim şeyleri hiç görmedim aslında.Belki de sadece tatlı bir rüyaydı...

Buradayım...Unutulmuşların mekanında.Ne kadar bağırırsam bağırayım kimsenin duyamayacağı yerde.Ne umutlarımın peşinden koşacak gücüm kaldı,ne de gücümü kullanacak umudum.Keşke bu yaşadığım şey bir kabus olsa.Tam zamanında saat çalsa ve uyansam.Ama biliyorum,çalmayacak.Yasak mutluluğa ulaşmıştım oysaki.Ne kadar da mutluydum.En azından huzurum vardı.Hani insan,birşeyler elindeyken kıymetini bilmez derler ya,ben bilmiştim.Ama benim mutlu olmam,birilerini rahatsız etti.Beni mutlu hayatımdan alıp,bir cehenneme gönderdiler.Neden ben?Huzur...Sadece huzur istemiştim.Artık düşle gerçeği karıştırır oldum.Gözyaşlarım kan gibi fışkırırken,yalanlarına devam ediyorlar.Hala bana buranın cennet olduğunu anlatmaya çalışıyorlar.Kutsal sessizlik...Belki de bir gün sessizlik kutsal olur.Belkide sessizlik kutsaldır.Belki de çıkan her ses...Kim bilir,belki de başından beri yanlış olan bir şeyler var.Belki de bunları hak ettim.Ama neden?Neden,ne yaptım da hak ettim?Başından beri hep ben mi hatalıydım?Onlar kusursuz muydu.En azından ben birşeyleri kabul ettim,peki onlar?Bunu yaşamayı hak edecek kadar kötü olacak ne yaptım?

Bu sorulara cevap bulmak.Tek istediğim bu...

Seni görmüştüm
Kızıl saçların rüzgarda dalgalanır,
Yeşil gözlerin bakardı sonsuzluğa,gökyüzüne

Ne kadar güzeldin ve masumdun
Deniz kadar güzel ve masum
Ve en az onun kadar can alıcı

İstemeye istemeye terk ettim
Aklımdaydın hep
Oysaki sen hep benimleydin...

Şarkılarla avutur oldum yıllardır kendimi
Hayatı özetledim şarkılarla
Acaba şarkılar mı çok iyi anlatıyor hayatı
Yoksa hayat mı şarkılar kadar sahte?..

Sana ne söyleyebilirim ki sevgilim,katilim?
Farkında olmadan öldürürken beni...

Hiç düşünmedim mi kaçmayı tüm bu deli saçmalarından
Şarkılarda onu hatırlayıp hayalimde canlandırmaktan
Sonsuza dek sürecek,biliyorum kurtuluş zor
Öyle tutulmuşum ki,bırakamıyorum istesemde

Bir insan köle olur mu bir çift yeşil göze
Hiç kimse ölür mü,bir çift bakış için
Ölür,
Bu kadar can alıcı gözlerse eğer

Korkum seni kaybetmek değiL
Ya eLLerim eLLerini tutmak isterse!

Ya Bedenim zehirlenirse pelin kokan ellerinden, ya göğsüne yatarsam son kez...
sıkışıp inen yüreğimi atarsam iğneli bir kuyuya, işte o zaman kopar gökyüzündeki ecelin ipleri...

Yüreğine Sağlık... Kill the King süper yazıyorsun gerçekten