ateşin ardındaki güzelliğine…
ölüme saygılıyım
buna rağmen batırıyorum ellerimi kanına
bu yüzden bir kan pıhtısında kaybettim seni
intihar gözlerindeki dolunayın
içinde yüzen küçük kız gibi
korkunun tadına baktı
kendi ağzından ve senin dudaklarından
ruhlarımızı birleştirdi sonra
güneşsiz bir gündönümünde
yapıştı birbirine kaderlerimiz
gülümseyen şehvetle birlikte

Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
YANLIZLIĞIM İKİ KİŞİLİĞİ
Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...
zorla işlenen günahlar gibiyiz
şehvetliyiz
yavaş yavaş tanrı oluyoruz
çünkü
aynı rüyayı görmeye başladık
kurbanının başında ağlayan bir katili
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
tanrı olmamalıyız senle
bu kadar rahatlık bize göre değil
acı tarlalarında

Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/

tüm hayallerim çirkinleşti
müzik gibi
ama sen gibi değil
hikayemi bitiren yaratık
eskiden iyilikle alacağımı
şimdilerde lanetle alıyorum dedi
inancımı kaybediyorum
tüm neşeli ruhlara seslenerek
"karanlığımızdan memnun muyuz?"

Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
intihar gözlerindeki dolunayın
içinde yüzen küçük kız gibi
korkunun tadına baktı
muhteşem...
tüm hayallerim çirkinleşti
müzik gibi
ama sen gibi değilhikayemi bitiren yaratık
eskiden iyilikle alacağımı
şimdilerde lanetle alıyorum dediinancımı kaybediyorum
tüm neşeli ruhlara seslenerek"karanlığımızdan memnun muyuz?"
Karanlıkta parlar yoksun kalınan her türlü düşün kırık dökük yap-boz parçaları... Boynu bükük bir "hiç" misali yansır geceye doğanın hışırtılı yaprak sesi... Ve adım adım düşer insan, insanlıktan ve inançlarının uçurumlu ve düz bir ova gibi yayıldığı içindeki kutsal ormandan. Ve yavaş yavaş anlar insan, boyun eğiş, itaattir bize kalan...
Ben de insanım lan!
BİRİCİK KARAMSARLIĞIMIZ
Somurtkan ruhlar size ne fayda sevinçten?
Karanlık varken
Vazgeçin bu hayattan ve melodilerinden
Her şeyden umutsuzca
Çırpınırken

Nedir bu karamsarlık? Etrafımızı saran bu kara ya da gri bulutlar neden bu kadar arkadaş canlısı? Her şey bu kadar kötü olmak zorunda mı? Her tarafımızı saran kopkoyu melodiler bile bize düşmanken ne yapabiliriz? Bu yüzden hayatımızın diğer adı somurtkanlıktı, karamsarlıktı, yalnızlıktı ve bu yüzden bizim gibi olmayanlara düşmanlıktı. Özellikle bizim gibiler için bu yazdıklarım biraz sert olsa da paylaşılan özel şeylerdi.
Her şey onu çağırıyordu sanki. Bütün yollar o çıkmaz sokağa çıkıyor. Ah karamsarlık! Bütün şiirlerimize, karalamalarımıza esin kaynağı oldun. Senle de olmayacak sensizde; artık bunu çok iyi biliyoruz. Bunu çok acıda olsa tecrübe ettik.
Açıkçası ne olduğunu hala çözemediğimiz garip bir kimyaya sahipti bu ruh iklimi. Şunu söylemeliyim ki benim hayatımın muhasebesinde çok önemliydi bu dost. Çünkü tüm hayatımı etkiliyordu bu canavar. Bunu benim gibi hissedenler daha iyi anlayacaktır umarım. Çünkü bizim gibiler için hayat pembe ya da beyaz renkte değildi; bu bize göre aptalca bir oyundu sadece. Var oluşunu yazmaya ve düşünmeye bağlayan herkes neden bahsettiğimi daha iyi anlayacaktır. Çünkü çıkış yerimiz genelde esin kaynağımız hep karamsarlık ve onun türevleriydi.
Tek istediğim biraz gülebilmek.
Ama insanlık varken
Bu ne mümkün?
Somurtkan ruhlar pazarında
Hepimiz için bu fenomen devasa şekilde değerliydi. Çünkü bu şey yazı üretiminde en etkili silahtı, kaynaktı ve olabildiğine zengin şeylere gebeydi. Bunun sebebini anlamış değilim. Belki de var oluşla ilintili bir şeydi ne dersiniz? Ya da tecrübelerle ilgili bir ayrıntıydı.
Hayatımızın baş aktörü olmaya çalışan ve bir hayli de bunu başaran karamsarlık, yapısı gereği itaati ve kabullenmeyi bünyesinde istemiyordu. İsteyemezdi; çünkü çoğu kez dış olaylardan bağımsız bir içsel mücadeleydi. Yakıcı ve yıkıcı bir tarafı da barındıran karamsarlık, şifasız bir hastalık gibi hepimizi parmağında oynatmakta sanki.Asık suratımızın ve durgunluğumuzun kaynağı olan bu acıya meyilli hal, hayatı bazen yaşanmayacak kadar zalim kılar gözümüzde. Hayatı yadsıyarak onu onaylamayan asi bir çocuk gibidir adeta. Yaşanılan hayatın aslında bir hiç olduğunu sürekli vurgulayan bir bozguncudur karamsarlık.
Biz asık suratlılar olarak kurbanlarız onun elinde Çünkü neşenin kaynağının keder olduğunu bize o öğretti. Bunu kabullenen ruhlarımız, bu anlayışı hayata enjekte ederek onu daha da meşru bir hale sokarak kabullendi.
Biz doğal olanlarız
Tabiata uygun olanlar
Çünkü
Coşkulu ve şehvetli yaratıldık
Acı imparatorluğunda
Şurası kesin ki, biz sığ olmayanlardık. Kendini beğenmişler olarak azınlıktaydık. Acımız biricikti. Bu yüzden kâğıtlara yazılan erdemlere sahiptik. Değiştiren, yok eden, yaratan, uzuvlarımızla insanlık düşmanıydık. İnsanlığın tüm basitliğine ve neşesine kin besleyendik.
Karamsarlık dediğimiz şey aslında, yaratıcı bir canavar ve bir o kadar da ruhumuza hükmeden bir doğallıktı. Karamsarlık, ruhların sıkıştığı acı tarlalarıdır. Ve bu tarlalar yazılara ve şiirlere kaynaklık eder, bir anlamda üretkenliğin merkezidir. İlham verir yaratıcınsa bunu bir ibadet gibi sürekli hatırlatır. İçerdiği rahatsızlık ve kayganlık bizi daha fazla yazmaya teşvik eder.
Tüm bu hengâme içinde cereyan eden düşünce ve onun verdiği acıdır bizim karamsarlığımız. Bazen insanlığa acırız, bazen insanlara, bazen yalnızlığımıza ağlarız; bazen de bir hiç olduğumuzu düşünerek bunun sonuçlarını ve kayıplarımızı sayıklarız. İşte bizim karamsarlığımız ve yazdıklarımız bu tür acılardan beslenir. Durum böyleyken bizi bu halimizle kabullenecek olan birileri var mı buralarda?
Sonuç olarak karamsarlığımız bir ezeli düşman değil yaratıcısı oldu tüm eserlerimizin, yazacaklarımızın, tasarımlarımızın, kısacası farklı ve özel olan dünyamızın. Bu yüzden onu yadsımak demek bizim için hayatın bitmesi anlamında olup tüm var oluşun tüm nimetlerinden kaçmak onları istememek olacaktır. Bu açıdan karamsarlık bizim için bir yandaş ve aynı zamanda içten içe yanan bir ateş olarak düşünülmelidir ve bu cevher tüm yaratımlara kanalize edilmelidir diyebiliriz. Karamsar ruhlar size sesleniyorum; ”Bizim için en hakikatlisi bu esrarengiz ve biricik hazineyi yaratacaklarımıza kaynak olarak sunmak olacaktır;” ne dersiniz?
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
Amatörce Küçük Bir Hikaye
Tam ele geçirdim dediğim anda yeniden yitirdim onu galiba. Bu duygu ilk değildi benim için ama çok da aşina değildim. Yani yitirdiğim ve peşinden hayıflandığım değerler ve insanlar… Evet, tanıdık bir duyguydu benim için kaybetmek ve yok olana tanıklık etmek. Ancak bu seferki yaşadığım kaybetme sancısına diğerlerinden farklı olarak bir tanıdıklık hâkim. Ama çok garip bir şekilde bu benzerlik yâda tanıdıklık iki acıyla da baş edebilmeyi bana öğretmişti. İki acının birbirini hafifletmesini nasıl olduysa kafamda sağlayabilmiştim. Bunu bir başarı yâda zafer olarak atfetmek ne kadar doğrudur bilemem ama benim hayatımın bir acı makinesi olmaktan çıkmasını bu garip önseziye borçluydum.
Bahsettiğim iki hazin hatıradan biri bundan 15 yıl önce çok sevdiğim babamı kaybetmemdi, diğeri ise aile yadigârı sadece yıkık bir harabeden ibaret bir köşk. Evet, bu sadece yıkılmaya yüz tutmuş bir eski köşktü. Duvarlarına dokunamadığım, içinde gezinemediğim, aklımın bir köşesinde belli belirsiz anılarla hayal meyal hatırladığım bir köşk. Kendine has rutubetli kokusunu burnumun ıslak coğrafyasında hissetmediğim bu duygu selinin şimdi karşısında duruyorum. Terkedilmiş ve bir o kadar da yorgun bir ermeni mahallesinde tek başına kalmış olan bu eski köşk yaklaşık olarak 200 yaşında. Tüm çalkantılı siyasi dönemlerde resmi bir toplantı salonu olarak ta kullanılan bu bina tüm zarafetini 2.dünya savaşı yıllarında yaşamıştı. Çok büyük bir sofa ve mükemmel işçilikte iki sütunun üzerinden yükselen bu esrarengiz yapı tam bir Avrupa mimarisini sergiliyordu. Arka bahçesinde çokça meyve ağacını sırtlayan bu koca köşk tüm düşlerime de bu anlamda kök salmıştı.
Ama ne yazık ki şimdi ağzına kadar taş ve molozla dolu bir kuyuyla bana bakıyordu. Tüm bu yaşattıklarına ve yaşadıklarına rağmen çığlıklarını duyduğum çocukların küfürlü bağrışmaları arasında sadece o sessizdi. Bu sessizliğini eskiden kalma asaletine bağlıyordum. Sessiz ve tepkili bir aristokrat duyguya. Derken hemen yanındaki, terkedilmiş bir çocuk parkı gözüme ilişti. Tanıyordum bu parkı. Küçükken ev ahalisinden gizli gizli kucağına gittiğim bu park artık sadece eskimiş salıncaklarıyla seyyar hurdacılara ve eskicilere cazip gelebilirdi.
Çürümüş cumbalarıyla kasvetli bir devi andıran bu köşk bu ecnebi mahallesinin beklide en büyük ve en eski yapısıydı. Mahallenin girişinden görünen tek yükseltiydi. Eskiden toplantıların, fasılların, eğlencelerin yapıldığı bir mekândı.
Ve çocukluğumdan kalan büyük bir iştahla sarıldığım bu eski harabe artık tüm acılarını benim içime akıtıyordu. Tıpkı 15 yıl önceki babamın acısının yaptığı gibi.
Bu eski harabenin hala neden hayatımın vazgeçilmiş acısı olduğunu anlamış değilim. Biri cansız olan bir vücuttu diğeri ise yıkılmaya yüz tutmuş bir odunsu yalnızlık. Aralarında ki ilinti beni hem rahatsız ediyor hem de saplantılı bir ruh haline sokuyordu. Hayatımın 4 de birini bu ilgiyi düşünerek geçirdim diyebilirim. Hatta birçok sağlık sorununu da beraberinde getirmişti. Şizofren bir hayatı seçen ruhum bu fırsatı hemencecik değerlendirmişti. Bu tarz bir sorunla hayatını idame ettiren biriyle tanışmadım bu yüzden de çok büyük bir yalnızlıkta yaşamıştım yıllarca. Bence hiç kimse bu kadar rahatsız bir yaşamı seçmezdi. Ama ben delilikle bir tuttuğum bu hayatı ta çocukluğumdan beri kovalamaktaydım diyebilirim. O zamanlar hayalsi ve masumane görünen bu olay şimdilerde beynimi daha az kemiriyordu. Çünkü artık zayıflayan bir psikoloji ve tutarsızlaşan bir akla sahiptim. Ama tüm bu eksikliklerime rağmen bu hastalığımın ana nedenini şimdilerde daha iyi idrak edebiliyordum. Bu sadece tek kelimeyle özetlenebilecek son derece basit bir içsel kaygıydı. Bu kaygı artık adını bana duyurmuştu: Yaşanmamışlık…
Evet, bu kelimenin benim hayatımın düğüm noktasını oluşturduğu kesindi. Çünkü bu terkedilmiş harabenin külleriyle babamın mezarı arasında ilişki kurmak biliyorum ki her aklıselimin reddedeceği bir şeydi. Bu ilişki çok şiddetli bir özlemle tekrar düşünüldüğünde bu hiçte delice değildi. Çünkü aslında benim özlediğim şey sadece ikisini de tam anlamıyla yaşayamamaktı diyebilirim. Yani yaşayamamaya özlemdi içimi kavuran.
Bir ahşap döküntünün ve kaybedilen bir insanın sıra dışı gerçekliğiydi bu. Beklide benim hayatımda çok özel olarak vücut bulan bu saplantılı paranoya, özel hayatımın vazgeçilmez bir parçası olmuştu artık. Kendi hayatımdan örneklediğim bu iç döküş zamansal bir içeriğe sahipti ve asla benim arkadaşlığımı hiçe saymadı.
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
KÖTÜLÜĞÜ YAZMAK
Yazmak çok asık suratlı bir iştir bana göre. Bunu ispatlayamam. Çünkü yazarken aynaya bakabilen kişi sayısı çok azdır ya da hiç yoktur. Kendi mimiklerimize dikkat ettik mi hiç yazarken? Yazma anında yüzümüzün şekliyle ilgili kaç kişi düşünmüştür? Hiç kimse. Bu yüzden kötülük ve karamsar halimiz saklandı durdu tüm yazdıklarımızda. Hayatın gizli kalmış yanıydı tüm gizlediğimiz; kısaca saf kötülük ya da doğal kötülüğüydü bu yazmanın. Biricik karamsarlığımız ve asık suratlılığımız insanın her zaman yanında taşıdığı iki yandaşı. Yazarken bile bırakmaz bizi. Ancak şöyle de düşünebiliriz; yazmak çok asık suratlı bir iştir çünkü acıyı ve kötülüğü çağırır. Onlar zavallı değildir hiçbir zaman hem yaratıcı hem de çekici yönünü vurgular bir yazarın. Benim içinde en vazgeçilmez iki yandaştır Kötülük ve Acı. Bu iki garip ayrılmaz ikiliyi bulmak için yazdım belki de birbirimize muhtaçtık bu anlamda. Onlar insansız bir hiçti bende onlarsız. Hayat ve yazmak anlamsızdı benim için onlar olmadan.
Bu kötü bir düşünce miydi? Ya da ben kötü bir insan mıydım? Acı ya da acıya meyilli bir kaleme sahip olmak ne kadar ahlaklıydı? Bu benim için hayatın hiç dokunulmamış, egzotik yanını simgeliyordu. Saf kötülüğü bulmanın yolunda yazmak belki de tamamen ahlaksızca ve cesaret işiydi. Hayatın beyaz ya da gri tonlarını aramaktan ziyade, o kapkara sayfalara gömülmek ve bunu deli gibi arzulamak. Evet, ben sevincin ya da neşenin yazarı olmazdım ben çilekeşliği seçen bir kalemdim. Karanlık makamlara hizmet eden ya da alacakaranlıktan hoşlanan. Sanki lanetlenmiş bir misyonu üzerime almış gibiyim bu anlamda.
Tüm ruhların yapıldığı bu dünyada, böylesine ötelenmiş bir kaygıyı simgeliyordu benim yazdıklarım ve yazacaklarım. Bunu kabullenen fazla yazar yoktu dünyada; çünkü kaç yazar eğlenceli kalemini bu karamsarlıkla donatır ki? Kaç yazar klişeleşmiş dünya nimetlerinden vazgeçerek kalemini bunun için yorar? Taşın altına kalemini sokan kaç yazar vardır yeryüzünde, oradan hayaletlerin çıkacağını bile bile.
Evet cehennemdir benim sayfalarım. Cehennemi kendi kendine yaratmayı sever benim kalemim. Her sayfada yeni bir olmaz ve imkânsızlık içinde. İnsanlığı değil ancak insanı çağırırım tüm yazacaklarıma. Bu ayrım kötülüğü yazmanın en büyük zorbalığıydı.
Gücünü karanlığından alan ve yaydığı kötülükten alır benim kalemim. Aristokratlığı ve tüm parlaklığı buradan beslenir. Seçkin, ekstrem bir anlayışla yıkıcı ve sarsıcı bir efektife sahiptir. Tüm yapmacık aydınlığı elinin tersiyle iter benim kalemim; bu onu tüm sefil kalemlerin mezar kazıcısı yapar.
Gücünü tüm bunların yanı sıra saflıktan alır benim kalemim. Sarhoş iyi niyetlilikten değil! Bu saflık kendi içinde ilkliği ve düşmanlığı barındırır. Tüm yozlaşmanın mantığını çözen bir samimiyetle bezenmiş, kıyıcı bir içgüdüdür bu. Gerçek hayatın günahlarla dolu olduğunu sürekli yineleyerek, yadsınan dünyanın bizim olduğunu haykırır benim kalemim. Reddedilmiş şeylere geri dönüşün çığlığıdır. Bu nedenle tehlikeli ve kindar bir üsluba sahiptir benim kalemim. Tüm mahvoluşun adına her şeyi göze alan bir savaşçıdır; buna şahit olacak sürünün karşısında.
Ben hayattan yüz çeviren insanı görürüm yazdıklarımda. Bir şairane yakarıştır tüm ağıtlarım bu uğurda. Hayatı bir çöküşün içine sokan insanın ruh halini şaşkınlıkla izlerim. Cesaretini, şehvetini ve tüm enerjisini bu yönde harcayan bir kaleme sahibim. Çünkü ben yazdıklarıyla düşman çoğaltan ve tüm suni hayaletlerle mücadeleye soyunan bir kaleme sahibim.
Bir dönüşü simgeler benim yazdıklarım, doğaya dönüşü… Ozanların kahramanlara yaktığı ağıtları özlerim, ırmakların türküsünü ve çıkarsızca yapılan içgüdüsel savaşları. Ahlaksızca tüm yaptıklarının hesabını verecek şekilde donatılan iradem, daha olmamış bir hayatı kopararak alır insanlığın rüyasından. Bunu kendi türüne hizmet için yapar benim kalemim. Benim kalemim bu zor kaygılarla örülü bir tarihi yeniden yazmayı amaç bilir.
Tüm hayvansallığıyla insanlık düşmanı bir tavırdır benim kalemim. Yok olmanın ve yok etmenin sistematiğini bünyesinde taşır bir bayrak gibi. Kadim tutkusunu ve şairliğini kanında taşır. Benim yazacaklarım tüm yüzyılı işgal eden insanın masumiyetinin can çekişmesidir. İcatlarıyla ve tüm çabalarıyla gebe olduğu insana biriktirir tüm bilgisini. Kudretini bir panzehir gibi akıtır tüm acizliğe ve güçten vazgeçişin öyküsüne. Bir güç enjektesidir benim yazdıklarım; talihini kendi oluşturan insanın aklında.
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
tüm çılgınlıkları çağırıyorum
vücutları ve tüm esmer kalpleri
hayatı umursamayın
hayatı becerin
nefes alanlar
büyüttüklerimizi salın
bizden olgun olanları
delilikleri
aklımızı zehirleyerek yapın bunu
yükseğe çıkarak ve hükmederek.....
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
utangaç
bir utangaç gökyüzü gibiyim bugün
uğraşma, görünmez gün batımım
nefes alan bir ceset gibiyim bugün
ağlıyorum
ama akmıyor gözyaşlarım
ellerim, bir ölünün ki kadar soğuk
düşüncelerim, gülümseten bir korku filmi kadar saçma
beynim, içinden çıkılmaz bir labirent kadar karışık
ve ölümüm tanrı’nın nefesi kadar yakın
beni anla
beni sev
beni keşfet
ve inan bana
-imge-

Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
vücuduma dokundum
sen aklıma gelirken bunları yaptım
yağmur
değdi tüm sevişken taraflarıma
sen yokken vücuduma dokunmak bir ritüel
vücuduma dokundum
sözsüz ve sessiz
yağmur
değdi seninle yepyeni bir düşün içindeyken
ağlatmadan
seni inciterek
bunları yapmak
vücuduma dokunduğumda aklıma sen gelirsin her yerime dokunarak
bunları sana sormadan yapmak günah mı?

Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
mum ışığındaki bıçağımın gölgesi gibisin
kırılgan ve keskin
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
az ileride bileklerini kestiğin yer
duaların hiç olduğu
asla özlenmeyen evdeyiz
amaçsızca bunları severek aşık olduk
özümüzden yitirdiğimiz parçalarla
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
intihar gibiydi her kelimen
ama yılmamak için geldim
üzgünüm şu anda boş bırakılmış deniz için
yine de yazmamak üzere yemin ediyorum
bu sonların köleliği için...
Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...
