
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
Kasvetli bir orman karanlığına gizler kendisini gece... Güneşin sinsi ışıldamaları bundandır çok zaman... Kanar yıldızlar parlak parlak teninden... Güneşin vahşeti kadife geceyi kıskanmasındandır çok zaman... Saklanır gece kuytu ormanın en derinlerine... Gizlerini, sırlarını bir de yıldızlarını toplar ayaklarının altına... Sarılır kendisine... Şafaklar boyunca büyüyene kadar sarılır kendisine gece... Bir küçük kız çocuğu, bir yağmur kuşları... Bir de mazide ellerini bırakıp kaçan kadının silüeti... Bir de en ufak ayrıntıların dahi zihninde iz bıraktığı ruhu yıldız yıldız kanayan gece...
Ben de insanım lan!
yoran düşüncelerimiz var bizim nasıl yaşayacaksak rahatlık içinde
sanmıyorum hayat yok buralarda
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
Değişmeyen nedir? İnsan mı? Doğa mı? Dünya mı? Zaman mı? Değişmeyen tek şey içimizdekiler; çağlardır içimizde sakladığımız asıl içgüdülerimiz. Yemek, içmek, seks yapmak, kıskanmak, öldürmek, yaratmak, korkmak, üzülmek, uyumak, inanmak vs. gibi şeyler. İnsanı insan yapan şeyler bunlar aslında. Ama unuttuk tüm yitirdiklerimizi ve duygularımızı, talihsizce üzerlerine kapıyı kapadık. İnsan ne zamanki modernizeyi ya da medeniyeti bir ilerleme zannetti işte o zaman asıl çöküş başladı. Her ikisinin bir arada yaşayamadığı bir dünya yarattık; “Dürtülerimiz ve Medeniyet.” Bu iki şey arasında seçimini yapan insan şimdilerde sadece arabaya binerek, internete girerek, kısaca kendini unutmaya meyilleşerek gerçek benliğini unutmaya çalışıyor. Doğasına aykırı davranıyor. Bunu büyük bir nankörlükle yapan insan aslını inkâr ediyor ve bunu yaparken saçma sapan şeylerle kendini kandırıyor.
Evet, yerleşik hayata geçtiğimizden beri, yani toplum hayatına geçtiğimizden bu yana bunu sürekli yapıyoruz. Unutmak ve birliktelik arasında gidip geliyoruz. İnsanoğlu artık yalnız yaşayamaz bunu bizzat tecrübe ettik. Gerek kapitalizm, gerekse devlet olgusu, artık istesek de yalnızlığa izin vermez. İnsanın yarattığı şeyler insana neden özgürlük vermez? İnsan neden kaderini bu tarz şeylere teslim etmiştir? İşte en büyük unutkanlık burada başlar; kısaca insan kendi gücünü güçten düşürerek bunu paylaştırmayı seçmiştir. Bunu yaparken birliktelik duygusu ve muhtaç olma dürtüsünden etkilenmiştir.
Medeniyet dediğimiz şey ilkelliğimizin üstündeki bir örtüdür. Örtünün altında gerçekler saklıdır ve sürekli saklamaya ve ket vurmaya çalıştığımız biz. Medeniyet nedir? Uygarlık denilen elbise ne kadar insanoğluna yakıştı sizce? Bunun cevabını son yüzyılda yapılan kıyımlar, savaşlar, yıkımlarını sayarak verin!
Değişmedik! Sadece böyle görünmek istedik; insanlık kisvesi altında, kendimizden geçerek yaptık bunu.
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
Yine de düşünebilmek güzel... Yorsa da düşünceler, çürütseler de ömrümüzü...
Ben de insanım lan!
buna razı olmak nedir yaa?
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
YAZARIN KADERİ
(Bir Kukla Efendisi Ve Yazar İlişkisi)
“Cehennemi kafasında yaşayan her insan bilir; yazmanın anlamını ve dünyayı değiştirebilmenin verdiği hazzı. Yazmak veya dünyayı değiştirmek, yâda bu kabullenilen cehennemi cennete çevirmek, en büyük misyonudur yazarın. Sürekli kafasını meşgul eden bu cennet-cehennem kaygısı yazarın hayatının en büyük travmasıdır ki bu onun en büyük yandaşıdır aynı zamanda.”
Can Murat DEMİR
Bir vantriloğun(kukla oynatıcısı) elindeki kuklaları gibidir yazarın eserleri. Bu eserlerle dünya yeniden tasarlanır ve yeniden insanlığa sunulur. Bu hengâmede kilitli kalan yazar halinden memnun gibidir. Elinden düşürmediği kuklalarıyla bir kukla efendisi gibidir adeta yazar. Onlarla konuşur, kavga eder ama en sonunda yine ipler onun elindedir, tıpkı kukla efendisinin yaptığı gibi. Tüm yaşadıklarına rağmen ipleri elinden bırakmayan bir kukla efendisiydi yazar.
Evet, bir kukla efendisidir yazar. Yarattıklarına yön veren, onları bazen konuşturan, bazen susturan, bazen özgür bırakan... Bu biraz şizofreni barındıran bir ilişkidir aslında; çünkü elleriyle, zihniyle yarattığı dünyaya fazlasıyla bağlı ve âşıktır yazar ve kukla efendisi. Bu görüntü biraz garip gelebilir ama düşünüldüğünde her iki sanatın da çok fazlaca benzerlik sergilediği görülecektir. Bu benzerliğin belirleyici tarafı ise saplantılı bir yenidünya yaratma çabasıdır.
Daha sonra aklıma bir kukla efendisiyle başlayan görüntü düştü. Bir yazarla vantriloğun en büyük farkını ve benzerliğini bana öğreten bir sahneydi bu. Bu sahnede; kukla efendisinin canlandırdığı kuklalarıyla birlikte gömülmesi resmediliyordu. Onlarla birlikte gömülme fikri benim için çok garip bir enstantaneydi. Onlarla birlikte yok olması veya ölmesi fikri bana bir intiharı çağrıştırıyordu adeta. Bir yaratıcının yarattıklarıyla ölmesi doğaya aykırı bir şeydi çünkü. Sonra yazar birden aklıma düştü ve belki içimi rahatlatan bir edayla sevindim. Çünkü yarattıklarıyla ölmeyen biriydi yazar, onlarla yeniden yaratılan ve hayata dönen. Edebiyatın en cilveli yanı da bu değil miydi zaten, yazarın ölümü ve eserlerinin yeniden gündeme gelmesi.
Çok uçlarda bir örnekti bu belki ama bir kukla efendisiyle bir yazarın ortak yanını bulan belki de başka biri yoktu yeryüzünde benden başka. Bu açıdan bende biraz saplantılı biri olduğumu kabul ediyorum ve fazlasıyla farklı düşünen. Ama buna mecburdum çünkü yazarlık psikolojisini ve yazarın kadersel bağlantısını en iyi bu ekstrem örnekte bulmuştum. Belki biraz da acımasız bir varsayımdı ama benim aklımda şu iki durum çok iyi bir tezat teşkil etmişti;100 kuklasıyla gömülen bir yaşlı kukla efendisi ve eserleriyle hayatta kalan bir yazar. Evet, acımasız bir örnekti çünkü kalemiyle hayata yeniden dönen bir yazarla, yarattıklarıyla birlikte gömülen bir kuklacıyı karşı karşıya getiriyordu. Bu örnek son derece sade ve aynı zamanda derinliği de barındıran bir tezattı sanki.
Sonuçta iki acı çeken vücut ve bu iki yaratıcının kaderlerinin tuhaf şekilde kesişmesi dikkate değerdi. Kukla ustası ve bir yazarın. Her ikisi de var oluşlarını aynı şeylere bağlamıştı; Yarattıklarına… Sadece bir farkla, o da biri yarattıklarıyla yaşamak ister, diğeri ise yarattıklarıyla yok olmak.
Farklı şekillerde var oluşunu sergileyen birçok insan vardır yeryüzünde. Ve bu insanlar farklı hayatlar yaşar birbirinden habersizce. Yazarda bu insanlardan biridir sadece. Yazdıklarıyla fark edilmeyi bekleyen yazar bu duyguyu eserlerinden yâda yarattıklarından umarak yaşar, tıpkı bir kukla efendisinin beklentisi gibi. Ama hakkını vermeliyiz ki hayattayken taşınan yük açısından farklıdır her iki örnek. Yani yazarın hayattayken taşıdığı karakter ve sorumluluk. Ve bu onun kukla efendisinden ayrılan bir diğer yönüdür.
Can Murat DEMİR
26.01.2008
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
karanlıktaki gizli yüzlere melodiler var içimde
hayaletler…
ömrümü uzatan şeylerden uzaktı bu kez
köy köy acı getiren
ruhlarımızı kaynatan şey
kopkoyu bir inilti eşliğinde
sardı karanlık kaleyi
eski melodiler
insanlar…
yozlaşan gölgeleriyle birlikte
çok yakıştılar kara hayallerin içine
yendik oysaki sırf nefesimizle
tanrının ordusunu
zaman…
elimizle ittiğimiz evrene gebe
alışkanlıklarımızın yittiği yer
ölümlerin ardı sıra koşulan yollar
ölüyoruz
kan kaybederek
işe yaramayan türümüzle
cehennem…
hançerlenen cennetsi vücudumuz vardı
inkarla süslenen
seni sevemem
ağlama seslerin kulağımdayken
ruhlarımız işkence altında sanki
uzağız insanlara
yapamayız
dans ederken yağmur çığırtkanlığı
yapışır gökyüzü bedenimize
kayıp bilgelik
eğilir tüm zarafetiyle
yaşamın barındığı mağarada
neden doğduk?
inancımızı yitirmeden
yürüdük
patika patika
kargaların uluduğu müzik eşliğinde
ateşle oynayarak
ağlayarak geçmişe
çığlıklara yaslandık
sadece oraya gitmek için
bir gün ölümsüz olacağız diye

Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
Benim anlattıklarım,
Ölümün yeniden kutsanışıdır.

Ben hep masanın üstünde kaybettim seni
Geleneksel ölümlerle
Çıplaklık…
Sadece bizim istediğimizi alana kadar devam etmeli
Yanımızda bir şey getirdik
Birçok yara
Zehirli sarmaşıklar
Siyah şeyler bizimleyken
Bana dokunmayın
Kol kola gezen yaşlı çocuklar
7 taneydiler ilk başta
Ellerlimi kanlarına bandırırken
Toprakla bütünleştirdim zayıf vücutlarını
Organlarını kaybeden ormandayım
Yerlerini değiştiren baykuşlar diyarı
Dışarıda ateşle dans eden birileri var
Ağaca bağlanan bir ceset oluyor bazen gözümdeki değerin
Yani çok değerli
Delilik bu
Ardımda bırakırken ormanın yüce aklını
İntihar!
Peşinde gezindiğim eşsiz hastalık
Yapraklardan kopardığım çöp adamlar gibi
Yalvarıyorum ilmiği geçirdiğim boynuzlu dişiye
Odunsu bir korku kaplıyor karanlığımı
Defalarca kestiğim ve uluduğum beden
Hiç kan kaybetmemiş oysaki
Zehir akıyor!
Canilik dini…
Hayat…
Soğukkanlıyım!
Kayıp çocuklar…
Taşların oluşturduğu şekilleri takip et
1886 cadılık turu başladı…
Korku ve yalanların evi olarak dünya karşımda
Sesler…
Yerli mezarları yıkık harabelerimizin yerinde
Toplanmış çatallı dallar ve taşlar birlikteliği
Ters ayaklı görünen sen eski bir elbise içindesin
Ateşler içinde
Hayvanlar geri dönüyor
Büyük bir hızla yaşadık büyüyü
Kâbuslar…
Şizofren sevişmeler aslında tüm ağzımızı dolduran gülümseyiş
Ağaçlarla düğüm atan insanlığı gördüm rüyamda
Ne kötü bir sanat
Ne kötü bir şiir bu
Yalanlarla bezenmiş
Aynı zamanda çekici
Bana duygularımı geri ver tabiat
Mezarların üstünde yatan birçok şey gördüm
Bakire topraklarda
Samimiyetle tanıştım
Karanlığın biricik birlikteliğinde
Olanların aşkına…
Tüm kurbanlarımı kaybetme uğruna
Aşık oldum
Yaralı yüzündeki anlama
Beslenen büyütülen yaratıklar
Tabut kayasında karşıma çıkan
Yıldızlar
Bana hayatımı bağışladı
Alçak ve yumuşak tepeler
Ağzımı açık bıraktıran zarafet
Aşk…
Bir garip çıkmaz yol acıyla taralı
Hala göremiyorken çocuklarımı
Kaçırdım tüm yaşlılığımı
Konuşur uzaktaki cadı
Yaşayan lisanıyla
Aydınlığı kucaklayan
Boğulmuş her ne kadar ucube varsa
İsteriz ki bizimle birlikte ölsün
Canlıların alçak izleri
Yakalasın tüm içtenliğiyle
Ağaçlarda bağlanan insanlığı gördüm
Tüm soğukkanlılığımla
İrkilmeden
Geçirdim boynuna ilmiği
Vicdanımı emanet ettiğim tabiatın gücüyle
Ben hep masanın üstünde kaybettim seni
Geleneksel ölümlerle
Bana dokunmayan ellerin sığlığında

***
2.bölüm
Evet duymaya başladım
Uzaktaki ezik yakarışları
Ağlıyorum senden gelenlerle
Tasalanma vakti
Geldi çattı
Yine aşka kafa yorma vakti
Islak ve bir o kadarda hizbe bir duvara yaslanarak
Gerisi kupkuru bir ben…
Topraklaşarak ölmek en uygunuydu bu yüzyılda
Seçimimizi yaparak ilerledik
Geriye bakarak değil
Geriye bağırarak
İlerlemek
Lisanımızın bittiği yerdeyiz artık
Ağaçlar yine konuşmaya başladı
Üzgünüm
Seni bırakmamalıydım.
Kendimden emin olamazken
Hayatımız bitti
Diğer tarafa birkaç saatlik mesafede
Yürüyerek bir ayrılık eder en fazla
![]()
3.BÖLÜM (özne ve nesnenin ilişkisi üzerine)
—Az kaldı tasarladığımız şeye dedi
Ormanın dili yeniden çözülür
Az olan bizdik
Bitti eşyaya olan zaafımız
Savaşımız bu kadardı
Biz yokuz artık
Ama yine de nesneye anlam katan bizdik
Aşk gibi tıpkı
Yalancı tanrımız oldu mesela
Absent etkisinde saçmalarken
Nesne eğer aşksa
Özne bir hiç olmalı diye öğütlediler
Ders: dünyayı isteme aşkı yarattı
Amansız bir içgüdüyle
TANRI YERİNDE RAHATTI OYSAKİ
Bunların ötesinde biz vardık
Ve ben senin varlığının ilk koşuluydum
Çok ağrılı olsa da
Birbirimizi yok sayarak var olamazdık
Hareketlenir içimizdekiler
Bizi var ederek
Birbirimize mecbur kılar
Oysaki sen bensiz ne anlama gelirdin?
Yani öznesiz…
Şölen başladı
Tüm atomlarda
Melodisini dinlerken somurtkan ruhların
Köküne kadar yalnızlık hâkim tüm canlılar dünyasına
Aramızdaki şey…
Bir şey barındırıyordu.
Dişilik doğurganlık dışında
Her şey acıya meyilliydi
Biz mutluluk paylaştırılırken geç kalanlardanız
Çünkü kabul etmediler çatal lisanımızın söylediklerini
Bakireler diyarındayız
Kansız bir bozgun yaşadık
Bir yerlerde…
Göz alıcı bir eziyet tanrıyı ispatladı
Ben senin gözlerinin renginde bir toprak hayal ettim
İçimi dolduran soğukluğuyla
Tekrar soruyorum
Nasıl varlıklarız biz
Sanki eskiden var olabildik mi?
Soğudu tüm evren
Kükürt kokusuyla beraber genişledi
Hala birileri tanrıyla konuşuyor.
Sonra nesneye geri döndük yine
Bizi unutarak
Nehri ters tarafa akıttık
Ellerimizle tuttuğumuz gökyüzünü yok saydık bir an
Hala olgun değiliz
Tüylenmiş gürbüz şeytanların yanında
4.BÖLÜM (inimizde sayıkladıklarımız)
Tüm yitirilen zamana seslenmek yeterli mi sizce?
Kadim değerlere
Susmak sindirilmektir çoğu kez bunu öğrendik
Yazdık mağara duvarlarına
Tez: biz
Antitez: insanlık
Sentez: doğa
Teker teker sayalım istedik
Sevmediklerimizi
Gördük
Karanlığın tüm gözü dönmüş kuyularını
Zapt ettik
Şiiişşşşt!
Bakamadığım kadın
Ölümümü bu kadar mı arzuladın
Oysaki senin için kaç asırdır ruhsuzum
Yavaş yavaş deliren bir cüce pislik oldum gözünde biliyorum
Ben yinede yazdıklarımı bir sır gibi sakladım
Uykuya dalan bir hayvanın kucağında
Rüzgârlar…
Dağıttı tüm saçlarını
Yuvarlanan kıvılcımlarla birlikte
Küllerini
Ellerimiz yine de insan kalmayı başardı
Karıncalandı durdu
Sarhoş olan taraflarımızla
Biraz nemli utangaç bir olgun erkek
Uykuya dalalı çok olmuş
Kalkıp irkilierek:
—kaybolduk dedi
Bir aşkın duasında
Bunlar
Unutmadığımız, unutamadığımız yol hikâyeleriydi sadece
Üzülmek bize mi düştü yine?

5.bölüm (aklımızın gölgesine düşenler)
Mor yelkenli aklımın bir yerlerinde uçuşan kırlangıçlar
Birer birer
Bana döndü
Bir ışık yaktılar anılara
Bahçemize gömdüklerimizi hatırlattılar
Şiddetli bir şekilde yuvalanarak
Ağaçlar kızıl gülüşlerini sakladı bizden
Cesaret ve onur için savaştığımız ordu
Savaş ve Katliam
Yine geriye döndük
Orman dile gelmek üzereydi…
İkimizde aynı kahramana inanarak yaşadık
Tüm gösterişiyle
Yabanda gezen biri
Bizim için
Hayır!
Bana geri dönmemelisin
Küçük mabedimize
Her yerimiz kan içindeyken
İkimize yetecek kadar acı biriktirdim
Ölmelisin
Çift kişilikli aşkımızla birlikte
Orman…
Acı verdi bize her öpücükte
Karıştı nefesimize
Fazlasıyla sarhoştuk
Hayatı özleyecek kadar

Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
Cümlelerim kilitlendi sarhoş gözlerimin değdiği dudaklarının kan kırmızısında... Kanarken damla damla sarhoşluğum mabedine, sildim gözyaşlarımı; kirletmesinler diye...
Muhteşemsin...
Ben de insanım lan!
Cümlelerim kilitlendi sarhoş gözlerimin değdiği dudaklarının kan kırmızısında... Kanarken damla damla sarhoşluğum mabedine, sildim gözyaşlarımı; kirletmesinler diye...Muhteşemsin...
bunlar tanıdık şeyler içimizden gelen...
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
hangisi iyi karar veremedim bende hepsini hayata kavuşturdum...
1
yazdıklarımız biz gibiydi
çünkü sarmal bir acının keleminden akanlardı.
2
yazdıklarımız sarmal bir acıyı anlatan hikayelerdi
ve birbirini çok iyi tanıyorlardı.
bizden habersiz...
3
yazdıklarımız bize benzedi zamanla
yani sarmal bir acı hikayesine
4
yazdıklarımız bir acı sarmalıydı
tıpkı bizim gibi
birbirine bağlı
5
ikimizde çok zenginiz
çünkü yazdıklarımızla çoğaldık
kısacası bir acı sarmalında
6
iki kişi var inadına acıya meyilli
biri yokken
diğeride yok sanki

Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/

gölgeler içinde estik seninle bir yüzyıl
yollar boyunca yüzümüzde bir korku
içimizdekini yitirmeyerek
nehirleri aşarak
yüreklerimizi aşıladık doğanın türküsüne
seni özleyebilir miyim
tüm yitmişliğimle
sana ait olarak
mezar gözlerinde bir ceset oluveriyorum
senden habersiz...

Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
mezar gözlerinde ceset oluveriyorum
kokuyor biraz daha
alnımdaki biçilmiş kaftan kader ve
sunu iyi biliyorum ki
cansız ve ruhsuz bir mezarsın
tüm sıfatın ve damgasızlığında
tanrı beni terk etti o gece
insana dönüştü ve bir daha kalkamadı ayağa
çünkü o da kokmaya başlamıştı tüm ceset tavsiri ile
sanırım ruhun tehlike anında
soğuk bir duşa ihtiyacın var
Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...
mezar gözlerinde ceset oluveriyorum
bu cümle hoşuma gitmeye başladı açıkcası
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
