Ayrılık, busefer çok acı vurdu darbesini, derine indi, daha derine indi, dahada derini istedi.
Yaraladı en savunmasız yerimden, gözlerime sapladı ateşini, anladıki herşey bu gözlerle başlamış bu gözlerle bitsin istedi.
Çeşit çeşit göz rengi var ama göz yaşı hep aynı renk diye fısıldadı kulaklarıma, acıda her renktir ama aşk tek renktir o hep aynıdır, göz yaşına benzer dedi.
Bunları ben söylüyorum, adım ayrılık, başkası anlatmaz bunları sana, rengini bilemez gözlerinin ama ben bilirim dedi..
O, hep umutsuzlukla gelir, yüzüme bakar, gülümserdi, arkasını dönüp giderdi sonra ama busefer yapmadı, istemedi, yüzüme gülümsedi ama dönmedi arkasını gidemedi uzağa, tam yanıbaşıma koydu umutsuzluğu. Canımın yandığını biliyordu ama gülümsüyordu yinede, bana bıraktı.
İzlerini saklamaya çalıştım ama olmadı.
Gitmez dedi, benim sana sunacağım hiçbirşeyi geri çeviremezsin, eskisi gibi olamaz, silemezsin dedi.
Ona karşı geldim ama yenildim, o çok kuvvetliydi, karşıma ağır ağır çıktı fakat ansızın gösterdi kendini.
Herzamanki gibi savunamadım kendimi, hep yenilen ben değil miyim zaten?
Anladım, yine yeniktim.
Neden hep kaybedenim diye sordum kendime, cevabı gözlerimde saklıymış meğer, göremedim.
Artık hiç göremem, görmek nefes almak kadar önemliymiş, o söyledi, ateşini acımasızca saplarken gözlerime söyledi, o, bunun için gelmiş meğer...
Şimdi herşey karanlık, herşey siyah, ama mutluyum, hemde herzamankiden daha fazla...