Varsayımlar
Benim için doğru bana göre doğru olandır benim için ahlak bana göre ahlaklı olandır sonuçta bütün bu kavramların benim için ne ifade ettiği önemlidir. gerçek bir tanrı tanımaz onun hakkında konuşmayı gereksiz görür kendisine muhattap almaz onu, çünkü onun varlığını tümden red etmiş ve tıpkı iyilik, güzel olana öykünme gibi insanı ahlaklı yapacak bütün kavramlar gibi yekünen red etmiştir tanrının varlığını. bu konu artık onun için konuşulmaması ve zaman harcanmaması gereken bir konudur.
Peki insanoğlu gerçektende kendisi olabilirmi karanlık bir kuyunun içine yapılan yolculukta varılacak son noktada insanın kendisini görmesi ve o karanlığın içinde koca bir hiçlikten başka hiç bir şey bulamaması insanı delirtebilirmi; çok küçük bir ihtimal, aynaya baktığımızda kendi suratımızı görüp kaçacak yer aramıyorsak eğer ve hala kendimize ayna karşısında ne kadar güzel olduğumuzu ne kadar yakışıklı ve çekici olduğumuzu söylüyorsak hala, artık bizim için yapılabilecek hiç bir şey kalmamıştır.
Sadece gerçeği görmek için bakan bir insan aynaya baktığında kendisinden kaçacak yer aramalıdır ve eğer biraz cesursa bu iğrenç gerçeği gördükten sonra bile aynaya bakmaya devam edebilmelidir çünkü karşısında duran bütün acizliği, iğrençliği ve tiksindiriciliği ile kendisinden başka hiç kimse değildir.
İnsanoğlu kendini bile sevmeyi beceremezken başka bir canlıya nasıl sevgi duyguları beslediğini idda edebiliyor. Evet insan duyguları olan bir varlıktır ama bu duyguları tamamen kendisini mutlu etmek için kullanır bir başkasını değil.Bir başkası için veya herhangi bir siyasi,dini veya felsefi bir dava için ölürken bile kendinden üstün gördüğü ulaşılmaz bir hedefin varlığına inandığı için kendini feda eder. bu feda etme inancı için değil kendi içindir artık gerçek anlamda ölümüyle kendisi için akıl almaz olan inanca hizmet edip cennete gittiğine inanmaktadır aciz aklıyla.
Yaşadığımız 6000 yıllık insanlık tarihinde elde ettiğimiz en büyük başarı yazı yazmayı icat edebilmemiz, onun dışındaki herşey sadece tümden türeyen dallaran başka hiç bir şey değil ve biz ne kadar ilerlediğimizi ne kadar medeni olduğumuz anlatıp duruyoruz televizyonlarda gazetelerde ve bir çok iletişim aracında artık insanlığın insanca yaşama evresine geldiği anlatıyor.Bunların hepsi topluca yalan bizim içinde bulunduğumuz durum kendi kendi yok etmekten başka hiç bir şey değil artık şehirler tıka basa insan dolu.İnsan denen varlığın öncelikli amacı yaşamaktır.En ilkel şartlarda bile yaşamayı başarabilen insanoğlu kendi yarattığı düzenle kendi kıyametini hazırlamaktadır.
Mutluluk en büyük günahtır.Her zaman zihnimi kurcalayan soru gerçek ve saf bir mululuğun var olup olmadığıdır nedensiz yere bir insan kendini mutlu hisedebilirmi yada durup dururken evde çok alakasız bir işle uğraşırken ağlamaya başlayabilir.Burda sorulması gereken temel soru bu eylemleri yerine getiren insan acaba delimidir.Neden bizde zaten var olan hisleri açığa çıkarmak için sebebler gerekir neden mutsuz olmak için başımıza kötü diye nitelendirilen bir olayın gelmesini bekleriz.İnsan iyi diye tanımlanan bir olaydan üzüntü duyamamaz mı yada duymamalımıdır.En basit anlamda insan neden hala gerçek keyfi karnı doydunda yada cinsel birleşme sonrası yaşadığı durumda hisetmektedir yada gerçek keyif çok iyi bir opera izledikten sonra duyulan hazmıdır yoksa en ilkel dürtülerimizden elde ettiğimiz haz mı.
Yıllarını kitaplarla operayla tiyatroyla felsefeyle ve bütün sanat dallarıyla uğraşak geçiren birisi ve sanat camiasında sözü geçen birisi neden hala cinsellikten zevk almaktadır yeteri kadar bireysel tatmin yaşatamamaktamıdır sanat insana o zaman sanatçı denen kişinin sıradan bir köylüden ne farkı vardır? köylüde gerçek doyumu cinsellikte yaşamaktadır sanatçıda.
Benim bu sözlerime hemen itiraz edilecek yada kimi kasettiğim sorulacaktır.Ben hiç kimseyi kast etmiyorum.Benim bahsettiğim karakter sadece izlenimlerimin sonucudur.Bahsettiklerimin hepsi yanlışta olabilir doğruda ama benim için iki durumun hiç bir önemi yok önemli olan bunların benim düşüncelerim olması.
Gündüzü yaşabilmek için güneşe ihtiyacımız vardır ama gece hep orda durur güneşin sahte aydınlığı gidince gerçekle bir kez daha yüzleşiriz gece ve karanlık.bu gerçekten neden hep korkar insanoğlu oysa o her zaman ordaydı ve dünya devam ettiği sürece orda olmaya devam edecek.Karanlıkta kendini bile görmekten acizken nasıl olurda üstün olduğunu idda edebilir bir varlık.
Hala gözümüzün gördüğüne gerçek diyorken hala duyduklarımızla yetiniyorken ve hala sadece duyularımızın sınırları içinde yaşıyorken nasıl olurda çok fazla bilgiye sahip olduğumuzu idda ediyoruz. bizim içinde bulunduğumuz durum bir bilme durumu değildir bilmek ele alınan konun tam anlamıyla detaylı bir şekilde tarif edilebilmesi ve anlatılabilmesidir.Bizim içinde bulunduğumuz durum ancak en iyi ihtimalle bir öğrenme durumudur gerçeğe bakarsak bizim içinde bulunduğumuz bilgi birikimi , ilerleme ve medeniyet dediğimiz yozlaşmış kavram sadece ve sadece bir bebeğin eline ilk oyuncağını alıp onu ağızına götürüp yemek olmadığını anlamasından ibarettir.Bütün bilgilerimiz bununla sınırlıdır şu anda elimizde bir nesne tutuyoruz ama onun ne olduğunu hala anlayabilmiş değiliz.
Bir arkadaşım bana en büyük korkunla sokakta karşılaşsaydın bu korku ne olurdu dedi.Ben bir süre düşündükten sonra en büyük korkumun ne olduğunu söyledim evimden dışarı çıktıktan sonra herşeyin aynı olduğunu ve bütün dünyanın eskisi gibi devam ettiğini görmek ve en büyük korkumun dünyanın kendi gerçekliği olduğunu öğrenmek... işte bu beni gerçektende korkuturdu.Sanırım insanların içinde bulunan hayallere kaçma dürtüsünün temel nedenide bu gerçekliğin inanılmaz derecede korkutucu olması.
Bencil olduğunun farkında olan birisi için üzülmek sevinmek ağlamak gülmek sevgi nefret yaşam ve ölüm gibi kavramlar ne kadar anlamsızlaşır.Bencil olduğunu kabul eden bir birey kendisinin hoşuna giden bir eylem yaptığında bile birileri tarafından mutluluk ismi verilmiş olan hissi yaşayamaz.Bu hissi yaşayamasının sebebi bilincinin tamamen kendisini tatmin etmek için bedenine bu eylemi yaptırdığını biliyor olmasıdır.Bir insanın kendine verebileceği en büyük ceza sanırım bencil olduğunu kabul etmek ve bu bencilliğini kendine ve hayatına giren herkese dürüstçe söylemek olur.
Aşk neden güzeldir ?
Aşk'ın iyi ve insana faydalı bir duygu olduğunu kim söylüyor bize. bizler tek tek oturup düşünmüş durumdamıyız aşkın güzel olduğunu yoksa birilerinin yazdığı kitaplardan söylediği şarkılardan yada yaptığı filmlerden yola çıkarak bunu söylüyorsak gerçekten bütün dünya aşk konusunda büyük bir kitlesel histeri yaşıyor demektir.Sonuçta biz eğer aşkı gerçekten sanat ürünlerinden tanıyorsak sahte hatta hiç varolmayan bir duyguya inanıyoruz demektir.Unutulmaması gereken nokta bütün sanat ürünlerinin herhangi bir başka insan tarafından üretiliyor olmasıdır.Tek bir soru sorun kendinize neden bu dünyada hiç romeo veya juliet'e rastlamadınız ?
Ölümün doğallığı
Ölüm kavramından neden korkarız oysaki hergün gözümünzün önünde binlerce ölüm gerçekleşmektedir.Bir böceğin üstüne basıp öldürdüğümüzde o böcek için vicdan azabı çekermiyiz.Hiç sanmıyorum.belkide bir böceğin hayatı bir insan için önem taşımayabilir.Neden hiç tanımıdığı komşusu öldüğünde bir insan üzgün tavrını takınır ve ölüye saygı duyar gibi davranır.Ne farkı vardır sokakta yürüken ezdiği böceğin ölümü ile hiç tanımadığı komşusunun ölümü arasında
Bilenmezlikler Dörtlemesi
Gece karanlığında hayallere daldığım bir akşam odamın içinde oluşan gölgelerden anlamlar çıkaran tek kişi benmiyim diye soruyorum kendi kendime odanın içinde o kadar yanlızım ki yine kendi sesimi duyarak elbetteki hayır cevabını alıyorum.Neden bu kadar gerçek gelir bana gölgeler.Her zaman ürkütmeyi başarabilmiştir beni karanlıktaki gölgelerin hareketkeri.Belkide hayalimdeki cehennem meleklerinin o an için beden bulduğunu düşünmem beni bu kadar ürkütüyordur. bu meleklerin beden bulmasını düşünmek beni iliklerime kadar neden korkutuyor.Çoğunluk tarafından alevler içinde ceza görülen bir yer olarak nitelendirlen cehennemin benim tarafımdan dondurucu bir soğuğa sahip olduğunu düşünmek ve burda var olan ruhların o soğuğu içlerinde taşıdıklarını betimlemek bile inanın tüylerimi diken diken ediyor ve gece yorganın altına girerek iniltiler içinde anlamsız sözler sarf ediyorum kendimden geçmiş bir şekilde.
Her konuşmasından veya her yazısından sonra kendini kaybetmiş bir şekilde etrafıma bakıp boşverin bunların hepsi deli zırvası demek insana mutluluk mu vermeli yoksa buna üzülmelimi. bir insan belkide kendisi için en önemli olan boş verin en önemli olmasını en dürüst olduğu anları bir sara nöbeti gibi geçiren bir insanın ne gibi bir beklentisi olabilir ikili ilişkilerden.Her zaman için çiçek gibi açılma deyimini çok sevmişimdir neden bir yerlerde sessiz bir şekilde oturuken içine kapanık olmakla itham edilir bir insan.O an için konuşmak istemiyor olamaz mı belkide konuşulanlar ilgisini çekmiyordur belkide konuşulan konu hakkında hiç bir fikri yoktur. ne yapması gerekir bu durumda saçmalamakta olsa sırf konuşmak için konuşmayı mı tercih etmeli ve zaten gittikçe azalan oksijeni ve azotu biraz daha boşa mı harcamalı. şehrin keşmekeşinde var olan anlamsız bir çok gece gibi 10 kişi ile birlikte eğlenerek geçirilen bir gece ile sevgili diye tanımlanan insanla geçirilen gece arasında ne gibi bir fark olduğunu veya bundanda garibi yanlız başına oturup hiç bir şey yapmadan duvarı izlemekle ve anlamsız cümlelerek kurarak geçirilen zaman arasında ne fark vardır.Duvara boş boş bakan birisi için amiyane tabirle kafayı yemiş yada daha kibar bir şekilde sanırım ruhsal sorunları var gibi cümleler kullanırken kendinden başka 1 veya 10 duvarla sohbet edip onlarla bir şeyler paylaştığını zanetmek birbirinden farksız.
Oturup konuştuğumuzda kimse kimsenin fikrini değiştiremiyecek ve bir katkıda bulunmayacaksa insanlar neden bir biri ile konuşur.sadece konuşabilme yeteneğini kaybetmemek için mi.İletişimi hızlandırmak ve kolaylaştırmak için icat edilen cep telefonlarında bile şu anda gerekisiz bir çok özellik bulunmakta. ne anlamı vardır insanlar birbiri ile daha kolay iletişim kursun diye icat edilen bir aygıta kamera eklemenin.Tamam hadi kamera koydu bir üretici firma ama tüketicilerin bunu tercih etmesinin sebebi nedir gerçekten işimize yaramaktamıdır kameralı cep telefonları yoksa zihni az gelişmiş gençlerin kızların bacak altlarını çekmek ve evde bunu kendini tatmin malzemesi olarak kullanmaları için mi yapılmıştır.Bu noktada zihni az gelişmiş gençler sözcüğünü örneklendirme ihtiyacı hisediyorum;Kendisi bakire olmayan bir kızla birlikteyken ve onunla cinsel birliktelik yaşıyorken '' ben bakire olmayan bir kızla evlenmem'' diyen bir insanın nasıl bir zeka gelişmişliğine sahip olduğunu düşünmek ve bunun sonucunda hiç bir yere varamamak beni hep üzmüştür.Malesef türkiyede ki nufüsta bir oranlama yaparsak bu tarz düşünen insanların sayısı hiçte azınmansayacak bir seviyede.Az önceki sözü sarf eden kişi kendini çok ahlaklı ve dürüst diye tanımlamakta en ufak bir sakınca bile görmüyordur.Nasıl bir ahlak anlayışıdır bu benim aklım bir türlü almıyor bunu madem bakire olmayan bir kadınla evlenmeyeceksin neden başka bir kadınla birlikte oluyorsun?
üç buçuk saat boyunca dürüstlük nutukları attıktan sonra ve benim insanlarda aradığım tek şey dürüstük diyip bütün bu konuşmaların üstüne sevgilisini zihinsel olarak aldattığı bir gecenin ertesi sabahı sevgilisine uyduracağı yalanı düşünmek için evine giden bir insan karakteri ne kadarda erdem timsalidir.Malesef dar ahlak ve erdem anlayışımızla 82 yılda gelebildiğimiz nokta bu; oysaki batı medeniyeti 82 yılda belkide 300 yıl avrupayı sırtında taşıyacak sanat siyaset ve felsefe akımları geliştirdi bizlerin geldiği nokta bu.Bu verdiğim örnektense cinayet işledikten sonra bunu dürüstçe ifade eden herhangi birisi az önce bahsi geçen karakterden daha erdemli ve namusludur.
Sahte Gerçeğin Masalı
gece melekleri yüzümü okşuyor sessizce
toprağın derinliklerinden gelen sesler yankılanıyor kulaklarımda
ve hep yanında olmak istediğim ama hiç bir zaman ulaşamadığım isimsiz ruhun mutlak gücünü hisediyorum üzerimde.
Gün aydınlanıyor yavaş yavaş saat sabahın 5'i ve benim hala uykum yok
göz kapaklarım ağırlaşıyor, belkide akşam üzeri kullandığım sakinleştiricilerin etkisidir diye düşünüyorum.
Gözlerimi kapatıp uykuya dalıyorum ve hayatımda ilk kez çığlık atarak uyanıyorum uykumdan.
Bir kabus gördüğümü düşünüp rahatlatmaya çalışıyorum kendimi ama zihnimin en kuytu köşelerini aradıktan sonra herhangi bir kabus izine rastlamıyorum.
Üzgün ve korkmuş bir şekilde yatağıma tekrar uzanıp uyumak için tanrıya yalvarıyorum.
Hasretini özlemle duyduğum tek şey uzun yıllardır bir türlü başaramadığım rahat bir uyku
o kadar özledimki hiç düşünmeden rahatça uyuyabileceğim bir geceyi
masallar anlatan güzel bir kadının kollarında uyumak mı isterdin diye bir soru gelse bana
cevabım hayır olurdu masallar anlatan bir kadının kollarında uyumak değil yaşamak isterdim.
Hem bu masallar öyle bildiğimiz masallar gibi olmamalı gerçek masalını anlatmalı bana en sahte şekliyle
içinde devler ejderhalar mistik kahramanlar olmamalı bu masalın.
insanlar aptallar soytarılar düşkünler ve tabiki sapkınlar olmalı bu masalın içinde
ve sonu hiç bir zaman iyi bitmemeli masalın ve ben bu masalı yaşarken sadece yaşadığımı bilerek
dalmalıyım sonsuz uykuma hiç uyanmadan.
Bir biri ardına gelen anlamsız günlerin gecelerinin anlamlı olmasını beklemek sanırım içine düştüğüm en büyük yanılgı
Biraz huzur talep etmek biraz mutluluk istemek çok fazla beklenti içine girmek oluyor hayatta
Bana herhangi bir sıfatı takmadan benim yanımda duracak hatta benimle birlikte yaşayacak birisini istiyorum artık
ama hep hayalini kurduğum düşsel cennet bahçesi o kadar uzak ki
Yolda yürüken güneşin yüzüme vurması bir an için bana mutluluk verirken
Aynı güneşin 30 saniye sonra yüzüme vurması ve onun sıcaklığını hisetmek herşeye lanet okumam için yeterli oluyor
Bir kış gecesi sıcak bir odanın içinde oturup müzik dinlemek mi daha güzel yoksa soğuk bir taşın üzerinde bir sokak serserisi gibi sevgilime sarılıp şarap içmek mi hala karar verebilmiş değilim.
Gerçekçilik Üzerine Denemeler
Düzen kavramının ne olduğunu tam açıklıyamıyorum kendi zihnimde; Birden çok farklı siyasal hukuki ahlaki ve dini düzen varki hangisinin tek ve bilimsel bir gerçekçiliği içerdiğini düşünmek bile zor ve zahmetli bir iş gibi geliyor insana.Acaba bizler analitik düşünceyi hazmedebiliyormuyuz.Sanırım şu anda içinde bulunduğumuz durumu en iyi açıklayan olay fatih sultan mehmetin plato tarafından başlatılan ve ibn rüşd tarafından geliştirilip batıda rönesansın başlamasını sağlayan analatik düşünce yerine aristo tarafından başlatılan ve gazali tarafından doğu felsefesine dahil edilen her şeyin mutlak güç tarafından kontrol edildiği ve o ne siterse onun olacağı insanlığın şüphe ile değilde duyumsama ile bilgiye ulaşacağı fikrini kabul etmesi.Malesef bu tarihi seçim bizlerin bir şekilde yanlış bir ilerleme yoluna gitmemize sebeb oldu.Ama malesef iki yolunda ulaştığı nokta yobazlık oldu bilimsel düşüncenin temelinde şüphe ve merak yatarken bizler en temel kavram olan merak ve şüpheyi bilime uygulamadık veya analitik düşüncenin kendisini mutlak bir doğrunun varolamıyacağı fikrinden yola çıkarak incelemedik. Analitik düşünce kavramını mutlak bir doğru kabul edip onun dışındakileri hatalı yol olarak görmeye başladık bu işin bilimsel yobazlığı.Aristo ve gazalinin yolundan gidenler ise mutlak yaratıcının insalık için herşeyi yapığı fikrine sahip olarak hiç bir ilerleme gösterilmemesi gerektiği fikrine sahip oldular yapılması gereken tanrının bizim için yarattığı dünyayı ve evreni anlamaya çalışmak ve belkide yunan felsefesinde töz diye geçen kavramı herşeyin tek bir tözden türemesi ve diğer bütün varoluşun onun kendi kendini yaratma eylemi sonucu meydana geldiği fikrini benimseyerek ve bunu islamiyete en el hak veya tanrı ile birlik olmak ve bunu içinde yaşatan insanda kamil-i mürşid ismini vermek gereğini duyarak bilimi tamamen red etmiş ve yaratıcın bilimide yaratmış olabileceği düşüncesinden tamamen uzaklaşarak bütün eylemini tinsel algılamaya dökmüştür sonuçta buda bir çeşit dinsel yobazlığa dönüştü.oysaki tek bir doğrunun ve gerçeğin varolamıyacağını günümüzde en azından felsefi anlamda biliyoruz. aynı anda yaşanan 6 milyar farklı gerçekliğin olması belkide şu anda insan oğlunun en büyük korkusu olmalı artık bütün insanlar einsteindan daha fazla matemetik bilip newtondan daha fazla fizik bilmektedirler ve şu anda bütün insanlar gazaliden daha fazla din aristodan daha fazla tanrıyı bilmekte.Öyle bir dönemin içindenyizki zamanında milyonlarca insanı peşinden sürükleyen siyasi dini ve felsefi bütün akımlar herkes tarafından farklı algılanmakta.Sanırım artık herkes şüphe ile gerçeğe bakmanın ve bakılan gerçeğin asıl varoluş nedenini anlamayı sağlayacak eyleminde şüpheyede şüphe ile bakma gereğini anlamak üzereler.Bu belkide bizim düşünce dünyamızın genel bir değişiklik yaşamasını sağlayabilir.Artık tıkanıklık noktasına gelindi; yunan filozoflarından doğu mistiklerine hind budalarından hatta günümüzün sapkın dinleri diye ele alinabilecek ufo tarikatlarından sethistlerden ve hatta paganlardan hatta satanizmden bahsedilmektedir. Artık hiç kimse genel geçer mutlak bir doğrunun var olduğunu söyleyemez. Bunu söyleyebilmek için yüksek bir hayal gücü gerekir ve böyle bir söylem tam anlamıyla hayalperetsliktir.Günümüzde artık kavramlar o kadar iç içe girdiki 50 yıl önce herhangi bir kişi tarafından mutlak yanlış diye kabul edilen fikirlere insanlar kişilerin fikirleri onları bağlar isteyen istediği gibi yaşamakta özgürdür demeye başladı.Hatta bundan daha kafa karıştırıcı olan bir durum İslamiyete inanan birisinin kominizmde iyi tarafları var topyekün çöpe atmamak gerekir diyebiliyor olmasıdır.Küreselleşmenin getirdiği en büyük fayda bilginin serbestçe dolaşması oldu.
Düşsel Gerçeklik
Gereksiz yere yapılan herhangi bir eylem var mı diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum.Anlık kararlar gerçektende hayatımızı etkiliyormu ?
Sarf ettiği bütün çabaya rağmen kendi belirlemediğini kaderini değiştiremiyecekse bir insan bu dünya üzerinde nefes alıp vermemizin bir sebebi var mı?
Eğer bizlerin düşünceleri sapkın olarak nitelendirilecekse hiç düşünmemiz mi tercih ediliyor ? Çağımızın en büyük hastalığı olan hazır olanı kabul edip yerine başka bir düşünce aramamak malesef hayatımızın her anını ele geçirmiş durumda Televizyonda ne konuşuluyorsa insanlarda kendilerine verilen bu hazır bilgiyi konuşuyorlar.Televizyon bir iletişim aracı olmaktan çıkıp bir yönetim aracına dönüşmüş durumda ; çağımızın yükselen gücü medya insanlara istediğini söyletip düşündürebilmekte eğer ciddi anlamda bir etik konusu varsa tartışılması gereken medya dediğimiz gücün ne kadar ahlaklı olduğudur.Zaten burda temel tartışma konusu tekrar karşımıza çıkıyor Ahlak nedir bir hristiyan için müslüman ahlakı bir anlam ifade eder mi veya etmelimidir peki ya bir dinsiz için ahlak nedir yazıya geçirilmemiş yasalar dediğimiz gelenekler mi ? Peki medyayı yönetenlerin elinde gelenekleri değiştirecek bir güç varken nasıl bir ahlaka bağlı olduklarını merak etmek gerekmezmi neden dev medya patronları hiç gün yüzüne çıkmaz dünyada saygın ve güvenilir diye nitelendirelen küresel haber ajanslarının hangi değer yargısına göre saygın ve küresel olduklarını anlayabilmiş değilim.Madem dünya dev bir köy haline gelmekte bu köyün ahlaki kurallarını beliryen güç kim.Şu anda içinde bulunduğumuz dönemde bu soruya verilebilecek en kesin cevap medya olmadır.İlkel kabilelerin rahip kralları gibi medya bizim neye inanacağımza bizim yerimize karar vermekte ve bir göz aldatmacısından başka hiç bir anlamı olmayan bir gerçeklik sunmakta bizlere.Gözümüzü kapatıp hayal gücümüzü çalıştırdığımzıda televizyonda yada sinemada izlediğimizden filmlerden daha güzel düşler kuramazmıyız neden başyapıtlara saygı ile bakmamız beklenir bizlerden.Günümüzün baş yapıtları ve sanat adamları kimin sanat adamlarıdır ve üretikleri ne kadar sanattır buna karar veren merci televizyonlarda yada gazate ve dergi köşelerinde her çıkan yeni ürünü eleştiren insanlar mı peki bu insanlar kim bir trilyoner medya patronunda maaş alan herhangi bir insanın kendi öznel değer yargıları ile bir sanat veya fikir ürünü hakkında yaptığı yorum gerçekten öznelmidir yoksa bu kişinin fikirleri patronun hoşuna gidecek bir eylemin içindemidir yada çalıştığı kurumun beklentilerini mi karşılamaktadır. geliri tamamen reklama ve ne kadar çok izlenme oranı ve ne kadar çok satış yaptığına bağlı olan yayın organlarında anlatılan eleştirilere ne kadar güvenebiliriz.Bu kurumlarda genel anlamıyla sanat eleştirmeni yada direktörü olarak çalışan insanlar hangi vasıflarından dolayı bu mevkiye gelmişlerdir.Fikir ve sanat gibi üretimi ve alt dalı sonsuz olabilecek bir üretim alanında neyin iyi neyin kötü neyin faydalı neyin gereksiz olduğuna karar veren birilerinin olması ne kadar ilginçtir.Bir sinemacının filminin izlenmesi için güttüğü kaygı gerçekte kendi beyninde yarattığı hayal dünyasını yansıtmasına bir engel olabilir mi.Bir yazarın kitabının ne kadar satacağını düşünmesi bu kişiyi üreteceği işten alı koymaz mı.Bir filozofun tamamen kendi düşüncelerini yansıttığı bir kitabın popüleritesini ve satış kaygısını düşünmesi felsefemidir.Günümüzde çok satan kitaplara insanlar tarafından kaliteli gözü ile bakılmaktadır.Kitlenin çoğunluğu tarafından anlaşılan ve sevilen bir yapıtın içinde sanatı barındıyor olabilmesi mümkünmüdür.Kitleyi harakete geçirmek için sanata mı ihtiyaç vardır yoksa insanın en ilkel dürtülerini uyandırarak toplu bir histeri nöbeti yaşatmayamı.Yaşadığımız dönem ele alınırsa sanat adına kitlelere mal olmuş ürünler düşsel bir gerçeklik ve basit ve en iyimser anlamıyla büyük bir toplumsal histeriden ibarettir.
Kuyu
Bir kuyunun içine bakıldığında o kuyunun dibi görünmüyorsa bu kuyu derin demektir.Uzunca bir süre dibi görünmeyen bu kuyuya bakmaya devam edersek en sonunda çekiciliğine dayanamaz ve düşmeye başlarız.Bizler öyle insanlar olmalıyız ki içimize bir kere bile bakma cesareti gösterecek herhangi birisi bir an için bile baksa kuyunun çekim gücüne dayanamayıp içene düşmeli ve gittikçe azalan ışığa baktıkça ve gittikçe daha da derine inmeye başladıkça gördüğü ışığın yukardan değil kuyunun dibinden gelemeye başladığını sanmalı.Sona vardığında ise orda kendisinden başka hiç kimsenin olmadığını farkedip bu güne kadar hiç yapmadığı bir şekilde ve yüksek bir sesle çığlık atıp gecenin ikisinde sıcak yatağından uyanmalı.
Ruhlar Trajedisi
Gözlerimi kapatıp gözyaşlarımı yeryüzüne değil kendi içime akıtıyorum.Her geçen gün damarlarımda biraz daha fazla kan yerine göz yaşı dolaşıyor.Ruhumda binlerce vahşi kurttan oluşan bir ordu besliyorum gözyaşlarımla ve gittikçe güçleniyorlar her geçen an içten içe beni yemeye başlayıp dışarı çıkacakları günü sabırsızlıkla bekliyorum.Biliyorum ki benim yok oluşum hiç bir anlam taşımayacak onların serbest kaldıklarında verecekleri zararın karşısında ve çok büyük bir gurur duyuyorum yıkıma bir pay sağlayabileceğim için.Gelecekten bahsederken bir ütopyadan veya çok uzak bir gelecekten bahsetmiyorum biliyorum ki anlatılan bütün masalların sonun buluştuğu bir çağın çocuklarıyız bizler ve bu çağ yıkım çağı.Bizlerde yıkım çağının ataları olarak bu çağın başlangıcının mümkün olduğu kadar gösterlişli ve unutulmaz olması için bütün gayretimizi ortaya koymalıyız.İnsan olmayı başarabilmiş bütün canlıların toprağa düşen her göz yaşı bir megatonluk atom bombasının vereceği zarardan daha fazlasını veriyor dünyaya bu zarar gözlerle görülebilecek bir zarar değil. bu zarar ancak ruhların görebileceği ve belkide anlamını ancak dünya yok olduktan sonra bulabilecek bir zarar.Gündüzleri gördüğüm düşlerin verdiği iç rahatsızlığı beni hep geceye ve karanlığa gitmeye zorladı.Gündüz düşlerini hep gözlerim açıkken gördüm.Yolda yürürken herhangi bir insanla görüşmem sırasında sarf ettiğim çabanın bana nasıl bir acı verdiğini anlatmak için çok zorlanıyorum. Her an ağızından bana doğru gelecek vahşi hayvan dişlerinden çıkan kan lekelerinden korunmak için yüzümü nasıl kapatabileceğimi düşünürken uzun tırnakları ile bana dokunmaya çalıştığında dokunduğu yerde meydana gelen yanma hissinin kaç santigrat derece olduğunu hala ölçebilmiş değilim.Gördüğüm bütün iğrençlikleri dahada iğrenç düşler görerek bedenimden ve ruhumdan temizleyorum.
Karanlık Bir Oda
Şu anda oturduğum evde karanlık bir odada tek başına hayaller kuruyorum ve bu kurduğum hayaller sanki benim yarattığım dünyanın birer tohumu gibi geri geliyor bana gözle görülen alemde.Gerçeği görmek için onu istemek onunda ötesinde gerçeği duyumsamak ve bilmek için onu hayal etmek.Artık zamanın geldiğini düşünüyorum anlatmak öğretmek ve tekrar öğrenmek için belkide anlatılanlar ve anlatacaklarım ve anlayacaklarım hiç bir kitapta yazmıyor olabilir.Ama bizlerin aradığı bulduğu ve şimdide anlatmak istedikleri tamamen yeni ve hiç bir kitapta olmaması çokda sıradışı karşılanmamalı.Duyduğumuz bütün seslerin ötesinde ve bildiğimiz bütün dillerden farklı bir dilin sanatkarları olmaya çabalamak.Bu öyle bir seski dünyadaki hatta bütün evrendeki bütün hareketin nano boyuta kadar durduğunu düşünün işte bu durma anında ortaya çıkan ses gerçeği kulağıma fısıldayan.
gözlerimin önünde gerçekleşen her yeni ölüm ve yaratılış beni bir sonraki aşamaya çıkarmıyor tam tersine sadece birazcık daha üzülmemi sağlıyor.Bütün madde kendini tekrarlamaktan başka bir iş yapmıyor bilinen yaşam süreleri içinde her an varolup heran yok olan bir sonsuzluk evrenine hapsolmuş küçük nöron parçalarıyız bizler.salisenin milyonda biri kadar kısa bir zaman diliminde sonsuz ölüm ve sonsuz bir yaradılış kaplıyor bütün bilinci ve bu kendini tekrar eden sonsuz düzenden bizim yaşamlarımız çıkıyor ortaya hepimiz az önce bahsettiğim kısa zaman dilimi içinde defalarca ölümü tadıp yeniden doğuyoruzvar
wtf???
her iki durumu da derttir aŞkın.. keşkelere sarıLdık yine..Aşk neden güzeldir ?
Aşk'ın iyi ve insana faydalı bir duygu olduğunu kim söylüyor bize. bizler tek tek oturup düşünmüş durumdamıyız aşkın güzel olduğunu yoksa birilerinin yazdığı kitaplardan söylediği şarkılardan yada yaptığı filmlerden yola çıkarak bunu söylüyorsak gerçekten bütün dünya aşk konusunda büyük bir kitlesel histeri yaşıyor demektir........ ..........
keşke oLmasaydım.. o oLmasaydı.. ben hiç doğmasaydım..
açıkcası şudur ki ;
dünya bize hep yaLan söyLüyor..!!
..Notalarına yaklaş aşkın !
