Gönderen: @skullchukka

Demek ki bir nedenden dolayı çocukken yapmamız gerekiyormuş
Ben de yerde capri-sun görmüştüm koştum bastım üzerine patlamadı pıff yaptı havası indi patlaktı belki de ama sonuçta patlatamadım.

Ben patlatabildim.
Ama simdi üzüldüm keşke eve götürseydim.Geçen gün aldım içtim bir tane bulana kadar geberdim tadı eskisi gibim değil ama genede ellerimin küçük olduğunu hatırlattı

power rangers vardı

Gönderen: @dushatar

o zamanlar zeyna vardı

herkül vardı

sorma.. zeyna'ya öyle deli hayrandım ki, kendisine mektup yollamıştım amerikalara =)
e o zaman ingilizcemiz ortaokul ingilizcesi olduğu için mektupta şöyle şeyler yazıyodu: 'Lucy! I very very very love you! I love herkül, too. But I very love you!'
hahahha!

sonra mektubum geri gelmişti ama zeyna adres mi değiştirmiş ne, ondan geri dönmüştü. rspu.. =)

Benim çocukluğum 80 sonlarına 90 başlarına denk geldi. Çocuk olmak için en güzel dönemdi aslında. 60'ta darde, 70'te iç karışıklıklar ve muhtıra , 80'de ikinci darbe... Gel gelelim bizim çocukluk dönemlerimize.. Diğer dönemlere göre daha temiz bir dönemmiş dimi =) Bence öyleydi..

Gönderen: @methal

Benim çocukluğum 80 sonlarına 90 başlarına denk geldi. Çocuk olmak için en güzel dönemdi aslında. 60'ta darde, 70'te iç karışıklıklar ve muhtıra , 80'de ikinci darbe... Gel gelelim bizim çocukluk dönemlerimize.. Diğer dönemlere göre daha temiz bir dönemmiş dimi =) Bence öyleydi..

bence de
içinde bulunduğumuz zaman da çocuklar için iyi değil
küresel ısınma kriz vs..
mesela benim zamanımda kadın programları yoktu çizgi filmler vardı artık çzigi film bile yok çocuklar için mevcut olanların da bi kısmı çocukları belli bi görüşe yönlendirmeye çalışıyor
şanslıymışız ki 90 lar gibi bir döneme denk gelmişiz

muhteşem bir yazı olmuş gerçektende bir an dalıp çok uzaklara götürmeye yetti keşke büyümeseydik...

Gönderen: @deephuman

Gönderen: @anguish

Yıllarca power rangersın posterlerini , kart postallarını , dergilerini biriktirip durdum . Allam takmıştım kafaya resmen , bide beyaz rangera aşıktım , uzun saçlı esmer elemana , Lanet olsun

O pembeye aşıktı dimi yanılmıyorsam? Çok sinir oluyordum o pembeye

ulan o pembe rangerla kırıştırıyo diye kendimi hep beyaz ranger yerine koyardım ondan önce yeşildi gerçi ama yedik saydık işte bide ben ilk saçlarımı uzatıcam hayalini ipne beyaz ranger yüzünden kafaya takmıştım herif karizmaydı yaa

bide geçen gün yolda bi bakkaldan sigara almak için girdiğimde cino capri-sun abudik gubidik bir iki şey daha gördüm 30 cino 6 capri-sun biraz daha abur cubur yedim sigara almadan gittim

ayhh nelerr wardi yhaa olee ozlemsim hepsini..power rangersn oyuncagi wardi bende kafasi donydu felen ne gunlerdi..

Gönderen: @implosion

Her toplum haketiği gibi yönetilir derler ya,hakettiği gibide yaşar
diyelim mi ?

diyelim

Gönderen: @nilesrock

ayhh nelerr wardi yhaa olee ozlemsim hepsini..power rangersn oyuncagi wardi bende kafasi donydu felen ne gunlerdi..

Orgazm olurken mesaj yazmayalım. Lütfen.

ayhh = ay
wardi = vardı
yhaa= ya
olee = öyle

Türkçe konuş! veya sus.

"Annenizin poşetler dolusu taso,misket, sporcu kağıtları, gazoz kapaklarını attığını öğrenince ağladıysanız"

Mahalledeki en iyi taso oynayan bendim be 3 sokak üstten benimle taso oynamaya gelirdi çocuklar bide tasolarımı çalmaya hepsini döver yollardık ( arada dayak yediğimiz oluyodu ama abim saolsun intikam fena olurdu )

Gönderen: @dawnofthedead

ne kadar çabuk büyüdük vay be keşke bir daha geri dönebilseydik diye yanıp tutuştuğumuz yıllar duygulandım m.k sanırım büyümek hiçde güzel birşey değil hemde hiç değil...

hiç güzel değil.

ARTI az kaldı ağlicam .mna g.ym şekerbayramlarını en çok özlüyordum lan!Herkese birtane şeker verirlerdi bana 3 tane .

birde kafanızdan sayılar uydurmuyor muydunuz lan siz? ben uyduruyordum. on yüz bir milyon bin bir bin para verilir mi lan o topa diye meselaaaa

Gönderen: @implosion

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı.
Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.
Hatta babanım bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası
gibiydi,hep evdeydi.
Heryere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu
ki.

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.
Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.
Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.
Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya
yürüyerek gelirdik.
Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.
Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile
dalardık.
Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek
arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.
Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su
içerdik.
Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı
bardaktan kana kana içerdik.
Kısacacı evine girip gelen ( ki sadece çişi gelen giderdi evine )
elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.
Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.
Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın
üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.
Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.
Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık. Polisler gelmezdi
kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.
Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir
bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan
çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.
Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.
Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.
Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı
alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.
Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin
camında,
temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.
Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.
Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç kuruş
hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.
Evlerimiz var içinde yaşayan yok. Parklarımız var içinde oynayan
çocuk yok.
Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl
vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...
Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye
hatırını soran çocuklarımız yok oldu.
Ben kapılarında ' vale ' lerin, ' bady ' lerin beklediği yerlerden
hep
korkmuş çekinmişimdir.
Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini
bitiremediği
arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.
Benim değildir bu kültür.
Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.
Nedir bunlar?
Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.
Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.
İyi de neden böyle olduk ?
Biz mi istemiştik?
.
.Her toplum haketiği gibi yönetilir derler ya,hakettiği gibide yaşar
diyelim mi ?

Ben gidiyorum mnna az kaldı ağlıyacam şerrrefsizim. Bİzim mahallede türkan teyze vardı onun çocuğu olmuyordu o yüzden en çok onların evinden su içerdik.Mahallede birisi ekmek pişirince hemen yanına sokulurduk bir ekmek alır tüm çocuklar yerdik gazoz kapaklarının içindeki lastiği düzgünce koparır onu sonra atmazdık hemen..
Aah ah. saat 10 a kadar top oynardık kimsede bişey demezdi.

Şimdi mümkün mü ?

yüzümde komik bi gülümsemeyle okudum..o zamanlar kücüktüm bayagı ama okudukca hersei hatırladıgımı farkettim..ah be azmı oyun oynardık dışarda,evde oyuncaklarla..ey gidi günler diyesim geldi

anaaaam ... ne günlerdi... okurken gözümde canlandı hepsi... yazan arkadaşın ellerine sağlık... o günleri hatırlamak iyi geldi valla