Alexisonfire

Bir grup kendisine dünyanın tek süt veren akrobat striptizcisinin adını veriyorsa, sizi farklı bir şeyin beklediğini bilirsiniz. Tıpkı söz konusu gösterinin kendisinde olduğu gibi, bazı insanların büyüleneceğini, bazılarının hayranlık duyacağını, bazılarının ise bütün bunları tamamen ve bütünüyle zaman kaybı olarak göreceğini tahmin edebilirsiniz. Bu, uçlarda yaşayan bir grup: çığlıklar ve yalvarışlar, çirkinlik ve güzellik, şiirsellik ve müstehcenlik, açıklık ve yücelik. Nasıl düşünmek istiyorsanız öyle düşünebilirsiniz. Zaten mesele de bu.

Alexisonfire, 2001'in sonlarında St. Catharines, Ontario'daki yeraltı müzik sahnesinden, ilerlemekte olan korkunç ve tamamen büyüleyici bir trafik kazası gibi ortaya çıktı. Dallas Green, George Pettit, Wade MacNeil, Chris Steele ve Jesse Ingelevics'in oluşturduğu ilk kadro, daha en başından grubun ne yapmak istediği konusunda oldukça netti. Bu, kolay sınıflandırılabilecek bir müzik olmayacaktı.

Hardcore punk'ın öfkesi, post-hardcore'un sertliği, emo'nun duygusal tarafı ve melodik rock'ın daha erişilebilir yapısı aynı şarkıların içinde yan yana durabiliyordu. Dallas Green'in melodik ve kırılgan vokalleri bir tarafta, George Pettit ile Wade MacNeil'in sert ve saldırgan vokalleri diğer tarafta yer alıyordu. Alexisonfire'ın karakteristik yapısı da büyük ölçüde bu karşıtlıktan doğdu.

2002'de yayımlanan kendi adını taşıyan ilk albüm Alexisonfire, grubun Kanada yeraltı sahnesinden çıkıp daha geniş bir dinleyici kitlesine ulaşmasını sağladı. Albümün ardından gelen Watch Out! 2004'te yayımlandı ve grubun yükselişini hızlandırdı. Kanada albüm listesinde 6 numaraya kadar çıkan çalışma, Alexisonfire'ın artık yalnızca hardcore çevresinde konuşulan bir grup olmadığını gösterdi.

Grubun bu dönemdeki yükselişi yalnızca albüm satışlarıyla sınırlı değildi. Alexisonfire canlı performanslarıyla da hızla kendine bir isim oluşturdu. Grup büyük salonlarda çalarken bile St. Catharines'teki küçük, terli ve her yaştan dinleyiciye açık kulüplerdeki enerjisini koruyordu. Bu, Alexisonfire'ın kariyeri boyunca kaybetmediği özelliklerden biri oldu.

2005'te grubun davulcusu Jesse Ingelevics'in yerini Jordan Hastings aldı. Bu değişiklik, Alexisonfire'ın sonraki yıllardaki klasik kadrosunu oluşturdu. Dallas Green, George Pettit, Wade MacNeil, Chris Steele ve Jordan Hastings ile grup kariyerinin en güçlü dönemlerinden birine girdi.

2006'da Crisis yayımlandı.

Ve Alexisonfire artık yalnızca yükselen bir grup değildi.

Crisis, Kanada listesine 1 numaradan giriş yaptı ve grubun uluslararası görünürlüğünü daha da artırdı. Albüm, grubun sert tarafını korurken melodik yapısını da genişletti. "This Could Be Anywhere in the World", "Boiled Frogs" ve "Rough Hands" gibi parçalar Alexisonfire'ın hem sahnede hem de kayıt üzerinde ne kadar etkili olabileceğini gösterdi. Crisis daha sonra grubun kariyerindeki en önemli albümlerden biri haline gelecekti.

2009'da Old Crows / Young Cardinals geldi. Kanada listesinde 2 numaraya kadar yükselen albüm, grubun sesini bir kez daha değiştirdi. Alexisonfire artık ilk albümdeki kaotik hardcore yapının çok ötesindeydi. Daha geniş gitar katmanları, daha melodik bölümler ve farklı vokal kullanımları grubun müziğini başka bir noktaya taşıdı. Buna rağmen o eski gerilim hâlâ oradaydı. Dallas'ın melodileri ile George ve Wade'in sertliği, Alexisonfire'ın müzikal kimliğini belirlemeye devam ediyordu.

Ancak grubun kendi içindeki değişim yalnızca müzikle ilgili değildi.

Dallas Green'in City and Colour projesi giderek daha fazla zaman almaya başladı. Wade MacNeil ise Gallows'a katıldı. Alexisonfire bir sonraki albüm üzerinde çalışmayı denese de grup içindeki yollar giderek ayrılmaya başladı. 2010'da yayımlanan Dog's Blood EP, grubun daha deneysel bir yöne gittiğini gösterirken aynı zamanda klasik kadronun son dönemine de denk geldi.

2011'de Alexisonfire dağıldığını açıkladı.

Birçok grup için bu, hikâyenin sonu olabilirdi.

Alexisonfire için olmadı.

Grup 2012'de yeniden bir araya gelerek hayranlarına gerçek bir veda turu vermeye karar verdi. Bu dönemde yayımlanan Death Letter, grubun son dönem çalışmalarından biri oldu. Ardından 30 Aralık 2012'de Hamilton, Ontario'daki Copps Coliseum'da verilen konser grubun veda performansı olarak tarihe geçti. Bu konser daha sonra Live at Copps adıyla yayımlandı ve grubun ilk döneminden ayrılık kararına kadar uzanan hikâyesinin canlı bir belgesi haline geldi.

Ama Alexisonfire'ın hikâyesinde bir sorun vardı.

Kimse gerçekten bitirmeye hazır değildi.

2015'te grup yeniden bir araya geldi. İlk başta bunun kalıcı bir dönüş olup olmadığı konusunda kesin bir açıklama yapılmadı. Ancak konserler devam etti, grup yeniden aynı sahneyi paylaşmaya başladı ve yıllar boyunca biriktirdikleri mesafe yavaş yavaş ortadan kalktı.

2019'da "Familiar Drugs" yayımlandığında, bu yalnızca yeni bir Alexisonfire şarkısı değildi. Grubun yaklaşık on yıl sonra yayımladığı ilk yeni şarkıydı. Ardından "Complicit" ve 2020'de "Season of the Flood" geldi. Bu parçalar, grubun geri dönüşünün yalnızca eski şarkıları sahnede çalmaktan ibaret olmadığını gösterdi.

Sonunda 2022'de Otherness yayımlandı.

Grubun Old Crows / Young Cardinals'dan 13 yıl sonra çıkardığı ilk yeni stüdyo albümü olan Otherness, Alexisonfire'ın geçmişini tekrar etmeye çalışmadığı bir albümdü. "Committed to the Con", "Sweet Dreams of Otherness", "Sans Soleil", "Survivor's Guilt" ve sekiz dakikayı aşan "World Stops Turning" gibi parçalar, grubun yıllar içinde geçirdiği değişimi açıkça ortaya koydu. Sertlik hâlâ vardı ancak artık müziğin tek amacı sert olmak değildi. Atmosfer, melodik yapı, vokal geçişleri ve daha geniş düzenlemeler aynı derecede önemliydi. Albüm 24 Haziran 2022'de yayımlandı.

Otherness, Alexisonfire'ın geçmişiyle bugünü arasındaki en önemli köprülerden biri oldu.

Çünkü grup geri döndüğünde 2004 ya da 2006'da kaldığı yerden devam etmeye çalışmadı. Aradan geçen yılları müziğin içine dahil etti.

Dallas Green'in City and Colour deneyimi, Wade MacNeil'in farklı gruplarla çalışması, George Pettit ve diğer üyelerin yıllar boyunca geçirdiği değişimler, Alexisonfire'ın yeni müziğinde kendini gösterdi. Bu nedenle Otherness, bir nostalji albümünden çok grubun yaşadığı yılların sonucuydu.

2024 ve 2025 boyunca grup eski ve yeni dönemlerini farklı canlı kayıtlarla yeniden dolaşıma sokmaya devam etti. Resmî arşivlerinde Born & Raised 2022, Death Letter ve çeşitli konser kayıtları yer aldı.

2025'te ise grup bu kez kendi şarkılarını değil, sevdiği şarkıları ele aldı.

Copies of Old Masters Vol. 1, 7 Kasım 2025'te yayımlandı. Dört parçalık bu özel çalışmada The Tragically Hip'in "Fully Completely" parçasının yanı sıra "Neighbourhood Villain", "Cuz" ve "Misogyny" yorumları yer aldı. Bu çalışma yeni bir Alexisonfire stüdyo albümü değildi; grubun müzikal geçmişine ve etkilendiği Kanadalı gruplara farklı bir açıdan baktığı özel bir cover projesiydi.

Ve ardından 2026 geldi.

Alexisonfire bu kez yalnızca geçmişe bakmakla kalmadı.

Grup 2026'da Crisis albümünün 20. yılını kutlamak için özel konserlere çıktı ve albümü baştan sona sahneye taşıdı. Alexisonfire ile Billy Talent'ın birlikte gerçekleştirdiği özel Londra konserinde Crisis'in tamamı çalındı. Bu konserler, grubun kariyerindeki en önemli albümlerden birini yalnızca nostaljik bir gösteriye dönüştürmek yerine, o dönemin şarkılarını yıllar sonra bugünkü Alexisonfire ile yeniden yorumlaması açısından da önemliydi.

Fakat asıl önemli gelişme sahneden değil stüdyodan geldi.

2026'da Alexisonfire yeni bir stüdyo albümü üzerinde çalışmaya başladı. Bu, Otherness'ın ardından gelen bir sonraki büyük adım. Grup yeni şarkıları üzerinde çalışırken geçmişte yaptığı albümlerin formülünü yeniden kullanmak yerine farklı yönlere gitmeye devam ediyor.

Ağustos 2026 itibarıyla yeni albüm henüz yayımlanmış değil. Bu nedenle onu diskografiye çıkmış bir albüm olarak eklemek doğru olmaz. Grubun yayımlanmış resmi stüdyo albümleri hâlâ beş tane:

Alexisonfire
2002

Watch Out!
2004

Crisis
2006

Old Crows / Young Cardinals
2009

Otherness
2022

Bunların yanında The Switcheroo Series (2005), Dog's Blood (2010) ve Death Letter (2012) gibi EP ve özel çalışmalar; Live at Copps gibi canlı kayıtlar ve 2025 tarihli Copies of Old Masters Vol. 1 bulunuyor.

Alexisonfire'ın diskografisine bakıldığında aslında grubun hikâyesini de görmek mümkün.

İlk albümde hamlık vardı.

Watch Out! ile genişlediler.

Crisis ile zirveye çıktılar.

Old Crows / Young Cardinals ile sınırlarını zorladılar.

Sonra dağıldılar.

Yıllar sonra geri döndüler.

Otherness ile geçmişlerinin kopyasını yapmak yerine yeni bir Alexisonfire kurdular.

2025'te başkalarının şarkılarını kendi dünyalarından geçirdiler.

2026'da ise Crisis'in 20. yılını kutlarken aynı anda geleceğe dönük yeni müzik üzerinde çalışmaya başladılar.

Belki de Alexisonfire'ı özel yapan şey tam olarak burada.

Bu grup hiçbir zaman yalnızca bir post-hardcore grubu olmadı. İlk dönemindeki kaos, Dallas Green'in melodileri, George Pettit'in öfkesi, Wade MacNeil'in gitarları, Chris Steele'in bası ve Jordan Hastings'in davulları bir araya geldiğinde ortaya çıkan şey, tek bir türe sığmıyordu.

Yıllar içinde grup değişti. Üyeler başka projelere gitti. Grup dağıldı. Yeniden bir araya geldi. Dinleyicileri yaşlandı, müzik dünyası değişti, müzik tüketme biçimleri değişti.

Ama Alexisonfire hâlâ aynı temel fikrin peşinde.

Çelişkilerin bir arada bulunabileceği bir müzik.

Çığlık ile melodi.

Öfke ile kırılganlık.

Çirkinlik ile güzellik.

Ve belki de en önemlisi, geçmişi hatırlarken ona hapsolmamak.

2001'de ortaya çıktıklarında farklı olmaları onları dikkat çekici hale getirmişti.

2026'da, 25 yıl sonra hâlâ farklı kalmaya çalışmaları ise onları Alexisonfire yapan şey.

https://alexisonfire.bandcamp.com/
https://theonlybandever.com/