Şimdi burada Rock müzik ve Heavy Metal hakkında bilgi vermek çoğunuza saçma görünecek biliyorum ama ukala bir adamım bu da benim saplantım, hele ki konu Rock olunca napalım.

Zamanımızda (80-90 lardan sonrası özellikle) paniğe kapılan yerel hükümetlerin yarattığı global gençlik asimilasyonunun da etkisiyle (70 lerin sonuna denk gelir bu) bu müzik tarzı garip bir biçimde kendi alt türlerinden ayrı bir tarz mış gibi gösterilmeye başlanmıştır özellikle de ülkemizde. Oysa bu tıpkı milli kültürler gibi bir kültürdür aynı zamanda ve sınırları güncel politikadaki gibi kamu çıkarı ya da kar zarar ilişkilerinin boyunduruğunda kısıtlanamayacak kadar da evrenseldir. Subjektif(Öznel) değerlendirmelerle açıklanamaz.

Çıkış noktasına baktığımızda her zaman; şimdiki sorunlu gençliğin de kolayca tuzağına düşüp küçümsediği kara derili zorla boyun eğdirilip köleleştirilmiş insanlarla yerel ve unutulmuş pagan inançlı ilkel halkların (Afrikalı, Kızılderili,yerel halk lar gibi hakim dinlere ve geleneklere zoraki bağımlı olmaktan rahatsız) çoşkulu ve hareketli kültürlerin at gözlüklü ve kravatlı (Uygarlık tasması) gönüllü kölelere karşı bir hareket olarak doğmuştur. Bu nedenle de çıkış noktası olarak bu kültürlerin en fazla içiçe mücadele ettiği Amerikanın keşfinden sonraki dönemlerde orada gelişmeye başlamıştır.

Avrupadan göçen halklar her ne kadar küçümseyip aşağılasalarda onca baskıya rağmen bir türlü enerjisi tükenmeyen bu coşkulu insanların Müzik ve eğlence biçimine kasvetli ve kasıntılı kıyafetleri içinde hep gıpta ile bakmıştır daha o günlerde bile. Bunun sonucu olarak da yerel müziğin içine samimi öğeler girmiş, ilkel kültürün her biçiminde rastlanan pentatonik gam, kasaba müziğinin içine işleyerek kilisenin kabul edemediği yeni tarzlara doğru kaymaya başlamıştır. Ancak alçakgönüllü köleler efendilerinin aksine beyaz müziğini küçümsemek yerine ondaki aşırı yüceltilmiş kasvetli spiritüel havayı da müziklerine katmaya başlayınca asıl kıyamet de o zaman kopmaya başlamıştır. Çünkü o zamanın batı müziği saraylarda ve kiliselerde belli kişilerce icra edilebilen katı kurallarla biçimlendirilmiş (Hatta bu nedenle bir çok Müzik Dahisi Mozart, Beethowen gibi bu nedenle bunalımlar içinde can vermiştir.) kamusal araçlarken birdenbire ortaya hiç de asil olmayan garip müzikler ve danslar çıkmaya başlamıştır. Her ne kadar bu durum engellenmek istense de zaten sıradanlıktan cinnet geçirmekte olan Halk tabakası da bunu desteklediğinden önüne geçilememiş, barajlarla nehirin akışının durdurulamayacağı aksine sel gibi her şeyi önüne katarak daha da coşacağı anlaşılmıştır.
Bir yandan da hala katlettiği kültürleri kurtarma adı altında hıristiyanlaştırma uğraşındaki kilise, onların müziğini de kullanarak el çırpma, ayakla ritm tutma gibi geleneksel stillere ve güncel sıradan hikayelere prim tanımış gospel denen daha neşeli bir tarzın ortaya çıkmasına karşı duramamıştır.

Bunun akabinde Halk ağzından söylenen şarkılar bazı uyanık yaratıcıların blues dan yani siyah müziğinden çaldığı öğelerle birleşmiş Amerikan Country tarzı oldukça gelişmiştir. Bu garip sentezler: boogie, country, ragtime, blues gospel gibi alt türler harmanlandığında ise ortaya başlangıçta oldukça tepki çeken bir devrimin doğmasına neden olmuştur. Rock'n Roll.

Blues dan gelen ritm öğeleri ve yine beyaz müzikten öğeler alan diğer siyah müzik stilleri birleşip Rythm and Blues a dönüştüğünde ise yeni bir tarzın ilk doğum sancısı belirmiştir. İşin içine çağın en büyük icadı olan Elektro gitarı sokan manyak zencimiz blues cu T. Bone Walker (Maalesef biz beyazlar çok da yaratıcı olamadık bir türlü müzikte yavaş yavaş öğreneceğiz umarım. Avrupayı ve 1960 ları beklemek gerekiyor önce) Ama beyaz adam o günlerde hep birlikte topyekün ruhunu kaybetmemiştir ve bu müziği çok seven orta sınıf gençliği riythm and blues tarzını 50 li yıllarda listelere sokarak sokaklardan ve zenci mahallelerinin dışına çıkarmayı başarır. Öyle ki 50 li yılların ortalarında popüler listelerde 1 numaraya kadar yükselir rythm and blues. Ancak garip bir biçimde bu müziği beyazlar yapınca adını Rock'n Roll koymuşlardır. Fats Domino bununla ilgili 'Biz 15 yıl önce bunu Rythm and blues olarak yapıyorduk zaten' der. Bu biraz da azınlık kalmış siyah adam ın makus kaderidir. Aynı şeyi yıllar sonra Psychedelic tarz avrupada patladığında Jimi Hendrix 'Biz bunu 10 yıl önce Amerikadaki barlarda doğaçlama Blues olarak yapıyorduk zaten' diyecektir. Woodstock 1969 da da doğaçlamalarıyla bunu ispatlamıştır.

Ancak o günlere gelmeden Elvis Presley ve Chuck Berry gibi dehalar sayesinde country ve rythm and blues birleşmiş böylece beyaz adam da sonunda Siyahların neyi anlatmaya çalıştığını anlamaya başlamıştır.
Tüm dünyayı sömürmedeki ustalıkları yanında Rogers Waters ın deyişiyle(The Wall da) buhranlı uykulara dalmasıyla da ünlü İngiliz halk ı içinden de neler olup bittiğini anlayan çok sayıda adam çıkmıştır uyanmaya karar vererek. Böylece Beatles, the Who gibi uyanık ingilizlerin ardından, The Doors, Led Zeppelin, Deep Purple, Rolling Stones, Grateful Dead ve tabi ki Pink Floyd gibi grupların eylemleri sonucu her türlü çılgınlığın doğması gecikmemiştir tüm dünyada. İngilizlerin laf sakınmazlığı ve çok bilmişliği ile Almanların fantastik isyanları ve öfkesi, önüne gelenle savaşan ırkçı ABD hükümetlerine karşı savaş karşıtlığı ve anti ırkçılık sloganlarıyla bağıran Bon Dylan ın başlattığı hareketler toplamda Hippi kültürü olarak adlandırılmış fakat fazla mistik ve unutkan bir çoğunluk olduklarından da hemen kolayca ortadan kaldırılmıştır. Çünkü bu da bir moda akımına dönüşmüş ve gene birileri zengin olmuştur bu sayede. Rock ın en büyük düşmanı olan Moda, tıpkı Mısır mitolojisindeki Ra nın karşıtı Apopis gibi ansızın yine ortaya çıktığı bir gecede Rock ı susturmuştur bir süreliğine.

Buradaki ana öğe başlangıçtan beri varolan bir çatışmadır. Eylem adamları olan müzisyenler ile onları takip ettiğini söyleyen hayranlarının arasındaki çatışma. İlk ortaya çıktığından beri bir yandan burun kıvırılıp sadece işin eğlence kısmı ile ilgilenen hayranlar, iş konuşmaya gelince takip ettikleri kişilerden daha radikal görünmektedirler. Bu da müzikten para kazanan pazarlama sektörü için çok güzel bir avlanma yöntemidir.
Örneğin, Alt türler bugün o kadar yüceltilmiş, şekilden şekile sokulmuş ve allanıp pullanmıştır ki; çoğu müzisyen aslında müzik ile alakası olmayan bir halde hayranlarının karşısına çıkmaktadır. Beyaz adam yine ruhunu kaybetmeye başlamış ve şekle önem verme yoluna girerek asalet peşinde koşma hevesine kapılmıştır. Zamanımızın bir kaç grubu dışında çoğunluğunun sadece dış görünüşten ve kuru fantastik fikirlerden ibaret olması da bunun ispatıdır. Rock müzik gençliğin cinsel başkaldırısı(Libidonal, enerjik. Salt cinsel eylem açısından değil) yerine bugün isteyerek bastırdığı cinsel duruşunun yansıması olmaya başlamış; en sert kim, en hızlı kim, en psikopat kim,en şekil kim şeklinde bir ezikliğin yansımasına da dönüşmüştür takipçileri açısından yer yer. Bu ise pop kültüründen gelme bir öğedir. İçerikten ve yaratıcılıktan uzak salt teknoloji ve hayran kitlesine bağımlı militer bir havaya bürünmüştür zaman zaman da. Bu son darbe ise abartıyorum tabi fantastik komplo teorilerindeki gibi neredeyse sistem casusu olduğunu düşündüren Metallica denen Thrash grubu ile başlamıştır. Bugün 80 lerde çıkan birçok grubun ve onların öncülleri dışında ya da 70 leri devam ettiren çok daha az grubun dışında çok az grup anti militerdir. Ne yaşamları ne de söylemleri suya sabuna dokunmaz çoğunluğu Punk kültüründen de berbat bir küfür yarışı içinde müzik yapmaktadır ve en klas mekanlarda takılıp hayranlarına hiç görünmezler. Michael jackson kadar asildirler kitlesine karşı. Gerçi bu popülerlik 70 lerde de vardı ancak o zaman hikaye başkaldırı üzerindeydi ve müzisyenler ilgi ve para dan çok müzik ve birliğe önem verirdi şimdi ona da gerek yoktur salt bir eğlence kültürü halini almıştır.Tersine savaşı ve yıkımı sistem yerine kendi kendilerine yöneltmiş durumdadırlar. Hatta savaş sloganları atarlar düşman bilinmeyen güçler ya da her şey olabilir. Bu durum Rock müziğini çok tartışılır bir tarz haline getirmeye başlamış, eline elektro gitar alıp makyaj yapan herkes başkaldırı yöntemi olarak Rock kültürüne yaslanmayı adet edinmiştir. Çoğu genç ise salt görüntüye önem vermeye başlamıştır pop kültüründen yetiştikleri için. İçerik hakkında ve Rock müzik hakkında çok az bilgiye sahiptirler. Bir yıl önce en tutucu ve yobaz müziği dinleyen kişi hiç bir fikirsel değişime uğramadan aynı şeyleri belli bir Rock tarzı altında bulabilmektedir. Müzik sektörü bunu çok iyi kavramış ve durmadan bölüp parçalayarak her kesime seslenebilen alternatif bir Rock anlayışını geliştirmiştir. Bugün hiç bir gruba Bu Müzik Rock değil diyemeyecek konuma gelmiş bulunmaktayız. Uluslarası güncel yarışmalarda ve ödül törenlerinde bile tarzın taklitçileri boy göstermeye başlamış durumdadır. Artık Rock ın ve isyanın anlamı değişmiştir bundan böyle her türlü aykırılık ve itaatsizlik hatta dışlanmışlığın yarattığı ırkçılık, içe kapanış ve boyun eğiş de dahil Rock olabilmektedir. Siyah adamların torunları ise çoktan asimile olmuş kuru laflarla sadece konuşarak ortada gezinmektedir yeni bir şey katmaları artık beklenemez. Siyah adamın yaşayan ruhlarının nerede ise tamamı ise daha Profesyonel bir tarz olan Modern caz a yönelmiş geri kalanları ise geleneksel Blues içinde unutulmuştur beyazlar tarafından. Oysa yapı olarak Rock müziğin içinde biri beyin ise diğeri kalp dir zenci ve Beyaz müziği ayrılamazlar. Zamanımızın bazı usta müzisyenleri ve virtüözleri ise tamamen rityhm ve yaratıcılık fakiri solo doğaçlama ustalarına dönüşmüş Klasik batı müziği içinde kalakalmışlardır. Öncüllerinin ve ustalarının aksine (Hendrix,Clapton ...) Rock müziğine son yıllarda hiç bir şey katamamakta Hoca olmuş amatör ruhu kaybetmişlerdir. Onların ardılları da iyi aile çocuğu metropol çocukları olarak bu kişilere özenir diğerlerini hiç bilmez. Sıkılırlar zamanı olmadığı için. Cünkü dinlemeye okula gitmesi lazımdır. Kuş bakışı baktığımızda 60 ların ortasından 70 lere kadar değişen müzikal tarza karşılık 80 lerdeki kopuşdan sonra 80 ile 2006 arasında müzikal açıdan hiç bir değişiklik yoktur aksine 90 lardaki bir kaç grubun dışında gerileme söz konusudur. Teknoloji gelişmiş ancak kullanım yeteneği azalmıştır. Sınırları zorlamamakta müzik sistemleri patlatılamamaktadır. Gelişim ve ilerleme durmuş yerini imaj ve tarz takipçiliği almıştır. Rock müzik için 2000 li yıllar Apopis çağı olmuştur yine yaratılmış modalardan ötürü. Ancak bunun yanında her gecenin bir sabahı olmak zorundadır. Bugün emekleme döneminde olan yeni tarzın doğabilmesinin önündeki tek engel durmadan aşılanan fanatizm enformasyonu olduğundan yavaş gelişmek ile birlikte Rock müzik asla ölmeyecektir tabi ki, bu sadece bir söylentidir hep ortaya atılır buhran dönemlerinde. Bu aşama Popüler müziğin değişim aşamasına da denk geldiği için iç içe geçmiş gibi görünmektedirler yer yer. Sanırım Popüler müzik Rock a benzeme uğraşındadır önüne geçemediğinden artık ve Heavy Metal kültürünün geçmişi bazen küçümsemesinin altında da bu yatmaktadır. Bence son dönemlerde gelişen tarzlar geliştiğinde ortaya yine eski tanıdığa rastlayacağımız tür doğacaktır ancak bugün için bunu söylemek epey zordur.

Yazinin basligindan hareketle devam edecek olursak, bugün tüm Heavy Metal sitelerinde yaygin olan bir anlayis hakimdir. 'Black Sabbath Heavy Metal i icat etmis gruptur' anlayisi. Bence bundaki ana etken 80 sonrasi kusagin kendi varligini yaratan öncülünden habersiz olmasidir. Bugün bir cok Heavy Metal grubu 70 lerde kullanilmis sound lardan cok daha özgün yeni bir tarz icat etmis degildir aslinda. Frank Zappa nin garip ritm leri bugünkü hiç bir gitarist tarafindan denenmedigi gibi sertlik denen olgu oldukca göreli bir kavramdir. Distortion un ilk 70 ler de kullanildigini da hatirlatacak olursak ortaya Heavy Metal ayriminin imlemi de cikar. Aslinda Led Zeppelin davul gitar ve vokallerde bunu cok önceden beri uygulamasina ragmen davul ve distortion un belli bir sistematige dayali popüler kullanimi Heavy Metal in sanki Rock müzikten ayri bir tarz mis gibi adlandirilmasina neden olmustur. Daha da inceleyecek olursak bugün kullanilan anlamdaki ilk Heavy Metal parçasinin King Crimson-21. Century Schizoid Man (1969) oldugunu rahatlikla iddia edebiliriz. Buradaki karmasayi yaratan yine plak sirketlerinin etiket yarisi gibi görünmektedir. Çünkü müzik ve tarzlari ile o kadar da içli disli olmayan ya da henüz yeni baslamis 14-25 yas arasindaki genclige aykiri bir imaj sunma zorunlulugu dogurmustur müzigin bu sekil ticareti. Oysa bu ekolleri yarattigi söylenen gruplarin bu çesit bir farklilik arayisi ile uzaktan yakindan ilgileri yoktur. Tümü mevcut rock kaliplarini kendilerine göre yorumlamakta bunu yaparken de digerlerini dislamamaktadir. Özellikle black metal camiasinda gözlemlenen 'biz farkliyiz, cok fenayiz, anlamazsiniz' imajina neden olan aykirilik da aslinda 68 ruhunun yozlasmis biciminden öteye gecememektedir. (Daha olumsuz ve yalniz, kitlesel hareketten yoksun) Sürekli olarak asgilanan 70 lerin müzigi ise bu olup bitenlere ince bir tebessüm ile yer yer günümüzde de ortaya cikardigi profesyonel gruplarla gülümsemeyi sürdürmektedir. Ancak cok genis bir piyasayi kaplayan geneli de virtüöz olan bu müzisyenler 70 lerden gelen ayni anda bir cok grubun birden üyesi olma gelenegini sürdürdüklerinden ismen anilir ve profesyonel jazz band gruplarinda taninirlar. Bunun yaninda günümüz müzigi cogunlukla 5-10 yilda bir tarz acilimi yapan popüler hard-rock a dogru kaymis, eskiden her albümde varolan farkliliklar yerini grup imajlarina birakmistir. Tabi ki burada anlatilan olgu her zaman varolan asiri kategorizasyon sorununa dikkat cekmektir. Örnegin özgünlügünü ispat etmis 80 sonrasinda dikkat cekmis gruplar icinde en profesyonel olanlari arastirildiginda Steve Vai, Black Sabbath, Joe Satriani, Motorhead.. vb gruplarin aslinda 70 lerin müzigiyle yetismis olduklari da gözlemlenir. Yani bu müzik durup dururken ortaya cikmis peygamberlerce yoktan var edilmis degildir. Bunun yaninda eger incelenirse Heavy Metal in ilk örneklerinin de o zamanlardaki underground klüplerdeki improvizasyonlar sonucu temeli atildigi gözlenebilir. Ancak Hippi kültürü bir hayran kültürü olmadigindan bastirildiginda tekrar ortaya cikisi Heavy Metal ve türevleri olarak yayilmistir. Aslinda classic müzik yorumlarindan profesyonel jazz a kadar ve etnik efsane ve mitolojilerin kompozisyonuna kadar tümü her bicimiyle 68 ruhu içinde islenmistir. Öyleki bu nedenle de günümüzde cok saglam ve profesyonel gruplarin var olmasina ragmen, ortaya kitleleri saskina çevirebilecek özellikte müzikal dehalar çikmamaktadir. Bunun bir nedeni de kücümsenen Hippi hareketinin gücünden yoksun olan metropolit isyankar kültürün plak sirketlerinin tam kontrolü altinda olmasidir. Ortada asla o dönemdeki gibi bir sistem karsitligi olmadigi gibi, günümüz müzisyenlerinin cogunlugu müzikaliteden çok volume miktari ve imaj ile treni yürütmeye ugrasmaktadir. Bu popüler ögeleri bu müzikten dislamak artik tamamen ticarete dönüsmüs olmasi nedeniyle mümkün olmasa da bir bütün olarak Rock kültürü bunlarin disindadir. Ancak son yillarda iyice artan her türlü enformasyon bombardimaninin sonucu olarak alt türlere dayali bir moda akimi olmaya baslamistir. Bu ise pop kültüründen baska bir sey degildir ve bu anlayislarin, imaj in, kilik kiyafetin, sansasyonlarin rock ve Heavy ile hiç bir alakasi yoktur. Bunda ısrar ediyorum, bunlar aslinda bir iki yilda unutulacak pop gruplaridirlar takipcileri ile birlikte.

Ülkemizde ise bambaşka bir durum söz konusudur kanımca. O kendi kendine Rock icat etmeye uğraşmakta ve bana göre gülünç olmaktadır zaman zaman. Rock Müziği yeni baştan icat edilebilecek bir şey değildir en az 100 yıllık sınırlar üstü evrensel bir kültürdür. Türk Rock, Anadolu Rock sözcüğü gereksiz bir sözcüktür çünkü bir İngiliz Rock, Alman Rock, Norveç Rock müziği diye bir şey yoktur Literatürde. İngiliz Rock grubu vardır, İngiliz Rock tarzı diye bir şey sözkonusu değildir ve bu kendiliğinden oluşur önceden böyle bir isim konulamaz. Ancak ülkemizdeki Rock müzisyenleri garip bir biçimde Türk Rock yapmaya uğraşmaktadır eski türküleri ya da yerel gamları aynen alıp elektro gitar ile çalarak. Bunu da Haluk Levent ve Pentagram başlatmıştır. Her ne kadar o zamanlar Pentagram ın niyeti kötü olmasa da (Gerçi piyasada tanınmak için bunu yaptıkları besbellidir) sonucu kötü olmuştur. Zamanımızda Türkiye de Türkçe Rock yapmaya uğraşan çoğu müzisyen (Bir kısmı dışında tutulabilir) Piyasada tutunmak amacıyla kendi istekleri dışında kitlenin hoşuna gidecek tuhaf sentezler üretip sonra da Rock severlerden Milliyetçi duygulara sığınıp destek istemektedirler. Bu resmen dolandırıcılıktır bana göre.
Piyasaya özgü olmayan hiç bir müziğin bir gelecek vaad etmediği ülkemizde ya Moğollar gibi yurt dışında kabul görür ya da o zamanki ekolden olan diğerlerini taklit ederek bir şey ortaya koyabilmeniz mümkündür ancak. Toeman, Haluk Levent ve yazmaya utandığım diğerleri. Bunlar Rock müzik yapmamakta Rock çılık oynamaktadırlar orda burda. Klasik Rock denen şeyin bile (Hani şu barlarda çalınan yabancı Rock parçalar) bununla bir ilgisi yoktur. Müzikte özellikle de Rock müzikte bu çeşit bir milliyetçilik yapılırsa ortaya çok saçma şeylerin çıkması doğaldır. Bunun bir yapılış tarzı vardır kendi müzikal öğelerimizi katmanında. Üstelik bu o kadar basit bir şey değildir de. Sentez yapabilmek için öncelikle Rock tarzını iyi bilmek ve icra etmek,sonra da kendi kültürel müzik stilini anlamak ve birleştirebilmek gereklidir. (Bkz. Barış Manço, Moğollar vb.) Dan dun ortaya Anadolu Rock parçası çıkamaz o uyduruk bir tarz olarak kalmak zorundadır ve bu müzisyenler hiç bir Rock parçası yapmadan nasıl yapıyorlar bunu anlaşılır değildir. Olmuyor zaten.

Peki ben bu durumda Türkçe Rock, Anadolu Rock topyekün bir sahtekarlıktır diyorum? Hayır. Olacaktır elbet, Rock müzik her müzikal tarzı dönüştürebilecek bir tür olması ile de ünlüdür ve bu nedenle bu durum ortaya çıkmaktadır. Ama ben kendi adıma Genel olarak ne şekilde bir seçim yapıyorsam yabancı Rock da; hiç fark gözetmeden aynı şeyi Türkiye deki gruplara da uygulamaktayım. (Örneğim Necropsy dinlerdim ve oldukça iyiydirler hatta sonunda 2. albümü de çıkardılar) Biz bu anlayışı sürdürürsek de bir ilerleme olmayacaktır kanımca. Hep geriden bakıp gördüğümüzü taklit etmekle yetinir en iyi taklitçiyi de 'en büyük Rock Anadolu Rock!,Türk Rock' tarzında destekleyerek iyi bir şey yaptığımızı sanırız. Halbuki zarar vermiş oluyoruz istediğini yapmak isteyenlere karşı, akabinde de Rock müziğe karşı, örnek alınan adamlar pek de Rock yapmamakta çünkü. Bu sitede Rock gruplarının destekleniyor oluşu da benim bu eleştirimi değiştirmez çünkü benim fikrim Türk Rock olmaz değil, yapılanlarin büyük çoğunluğunun bunun disinda olmasindan ve bu biçimin desteklenmesinden ötürüdür. Dünya da durum bu şekilde olunca ülkemizde de bunların olması doğal tabi ki ancak fazla abartılıyor durum. Ne de olsa tüm Dünya da insanlar ne yapacağını şaşırmış halde çıkış yolu arıyor ancak biz bir Türk çocuğu olarak annelerimiz bize hamile kaldığını ilk öğrendiği an 'Sıçtık şimdi ne yapacaz' sorusu ilk tepkisi olduğundan şaşkın olarak doğuyoruz daha en baştan, Bunlar da normal heralde o zaman fakat benim için bu ezikliğe gerek yok pekala bizden de desteklenirse Steve Vai çıkabilir kanısındayim ancak bu tür calismalar Kültür kavgasina dönüştürülerek dislanmaktadir. (Kendi kültürümüz,kendi müziğimiz dayatmasi. Oysa baska hiç bir ülke Rock ve Heavy Metal müziğe karşı böylesi bir tutum sergilemez. Brezilyadan bile bizden daha özgün ve evrensel gruplar çıkıp kendilerini kabul ettirebilmektedirler bunun nedeni imkanlar değil,zihniyeteki aşırı milliyetçiliktir bu kadar kati bir anlayiş içersinde Rock Müzik icra edilemez.)
Neyse çok uzattım kitap yazacam neredeyse benim bakış açım budur bu konularda kısaca tam anlatamadım bazen de abartmış olabilirim. Ancak bunun nedeni neden olmuyor sorusuna verilen bir tepkidir. Budur bu konudaki karmaşıklığım.
Aton