Sonra, bu kız niye asosyal. Niye sosyal olsun zaten arkadaş? Memnun halinden aslında, arada her şeyden şikayet eden yaşlı teyzeler kaçsa da içine.

Ne olduğunu bilmediğim, tenime değen lakin batmayan, rahatsız eden lakin alışılabilen olarak ancak tanımlayabileceğim, ismini koyamadığım, sabrımı yavaşça zorlayan, alnın ortasına damlatılan damlalardan oluşan çin işkencesi tadında bir duyguya sahibim, başka hiçbir şeyim yok.

Her hareketimde hissetmeme karşın sabit duramıyorum.

Sinirliyim.

Geçmişin ağır siyahında bir katre renk anıların bana.

Helena'nın Hikayesi

Hayatının birçok evresinde ihaneti görmüştü ama sadece bir tanesi dünyasını yıktı. Gökyüzü, binalar, ağaçlar ve etraftaki her şey cam gibi kırılıp yerle bir olduktan sonra yerini gri bir boşluğa bırakmıştı. Bu durumdan sonraki etrafa bakışının bu denli boş olmasının nedeni, görebileceği bir şeyin kalmamasıydı.

Başkasının onursuzluğunda kendini aşağılamak üzereydi. Yapması gerekenin sadece affetmek ama asla unutmamak olduğunu fark etti. Affetmeliydi çünkü içindeki öfke ilk önce kendine zarar veriyordu.

Öfke ve erdemin savaşında farkında olmadan aklını yitirmeye başladı. Zamanın akışının kendi dışındakiler için yavaşlamısıyla lanetlendi. Bilim kurgu filmi gibiydi etrafı, herkesi “slow motion” görüyor/duyuyor. Bu yavaşlamanın etkisi olarak renkler soluyor, yeşil ile siyah arası bir hâl alıyordu. Aynı şekilde kadının hızını şaşkınlıkla izleyenler, onu kırmızımsı bir renkte görmeye başladılar. Gerçek zamanda tam üç gün geçti böyle. Kadın üç gün boyunca üç yıl yaşlandı. Saatler pazartesiyle başlıyordu.Üç yılı da gördü. Saat salı olduğunda, Japonya’da kamelya çiçeklerinin kırmızısıyla manolyanın pembesi arasında tanıştığı, tınısına hayran kaldığı sesi ve yosun yeşili gözlerinin, Helena’nın yanındaydı. Onuna yaşaması, kendisinin son nefesine bağlı olsaydı eğer, aceleyle söndürürdü ciğerlerini. 2 yıl 298 gün boyunca kardeş gibi gördüğü kadın, saat cumartesinin son çeyreğinde hayatının aşkına dönüşmüştü. 2 yıl 362 gün olduğunda, zamanı ile beslediği ve 7 yılını aldığı çalışmasının -heyecanını sadece Helena ile paylaştığı- yok olduğunu gördü. 3 yılının her anını dostuluğunu, kardeşliğini, aşkını, hayallerini, hüznünü, sevincini, yemeğini, şarabını, sigarasını paylaştığı, gözleri kapalı güvendiği, sırtını yasladığının sadece ilizyon olduğunu fark etmesi idi işte bu gri boşluğa giriş nedeni.

Daha iyi bir işkence olamazdı, iyi anıların süreğenliğinin yitirmesi gerçeğiyle, anılara sıkışıp kalmak.

Kendine geldiğinde cam kırıklarının bir kısmının kendine ait olduğunu fark etti. Dökülüyordu, evreni gibi. Her zaman dizisinin her anında toz parçalarına dönüşüp savrulduğu hissetti. Bundan sonra hayatının boşluğunda ve hissizliğinde, sadece kitapları sevdi. Kahvesi ve sigarası eşliğinde.

Stres zamanı kafamın içi fazla sessiz oluyor ve rahatsız edici.

Şimdilik stresten ölmedim de, yaşlandım.

Her şeyi, sıkıntımı, yemişim adeta, kimseye çaktırmadan. Zira böyle bir hasar ancak, belki, bu şekilde verilebilirdi. İnsan stresten reflü mü olur arkadaş, en fazla depresyona girer, iki sigara yakar, geçer. Reflü de bonuslarıyla gelmiş; hiperemi, gastrit, ödem, mide sarkması.

Eskisi gibi de şaka kaldıramıyorum artık, hemen kızıyorum. Yaşlı dırdırı yapmaya başlarsam, hiç uğraşmayın benimle direkt gömün. Çekilmez o.

Ayrıca, Ağğrdayım ben, Ağrda.

Zamanında merak edip de haddini aşacağını düşündüğünden sormadığı soruların cevabını, kişinin okuduğu kitaplarda, izlediği filmlerde, dinlediği müziklerde buluyordu. Bu nedenle, genel olarak birini tanımak içinin kişinin zevklerine yöneliyordu.

Öyle de çılgındır Erol Egemen.

Homofobifobik

Şu güzide hümanist insanı kirli düşüncelerinizle insanlıktan çıkardınız arkadaş, adeta sizin kadar yobaz oldu. Homofobiklere karşı şiddet uygulayasım var. Tam alınlarının ortasına 90 derecelik açıyla, elimin ince yerini dokundurmak suretiyle, kişinin bunu hissetmemesini ama ben elimi çektiğimde adamın ortadan ikiye bölünmesini istiyorum (çok mu anime izliyorum nedir).

Sonra uyandım.

Uyumaya yakın, bulmuştum cevabı. “Onu ben bir daha yapmayayım lan” dedim. Sonra uyudum. Uyumaz olaydım, hatırlamıyorum.

Yakama yapıştı yine ve eli yakamda olanın ayağında eller var, o ellerin sahibinin ayaklarında da. Uzun bir kuyruk var yakamda. Kısa zaman aralıklarıyla yapışıp, boynumun bükülmesine neden oluyor namıssızlar.

Daha geçen yakayla beraber komple attım hepsini bir kenara, siz yine hangi ara biriktiniz arkadaş.
Anti-geçmiş, anti-anı falan üretseler sprey kıvamında da arada bi' fısfıslatsak boynumuza parfüm niyetine.

İçimde sabahın olmuş 5'i. Etraf aydınlanmamış ama zifiri karanlık da değil.

"Jenny: Hiç kız kardeşin var mı?

Mark: Evet, iki tane.

Jenny: Bir erkek tarafından rahatsız edildikleri ilk zamanı sor. Asıl önemli olan onları dinlemen.

Mark: Kardeşlerimin böyle bir şey yaşadığını nereden çıkarıyorsun?

Jenny: Çünkü dünyada erkekler tarafından rahatsız edilmemiş yalnız bir kadın yoktur. Bazen görece olarak kolay atlatılır bir şeydir ve bazen inanılmaz acı vericidir. Ama senin, bunun nasıl bir duygu olduğuna dair hiçbir fikrin yok."

Başka bir sahnede Mark kadın olmanın ne demek olduğunu anladığını söyler ve Jenny'nin cevabı:

"Veremli ciğerler kurayarak iyileşir ve mutlu sahiplerini yavaş yavaş havasız bırakır. İşte ben de böyle sakin sakin iyileşerek ölüyorum."

"Mesele kötü insan olmak değil ama ışığı yitiriyor insan."

Albert Camus

çok garip gelecek ama bilinçli olarak kin tutan, umarsız tavırlar sergilemeye çalışırken buluyorum kendimi. örneğin aç bir insan gördüğümde bile, bilinçli olarak ilgisiz olmaya çalışıyorum. evet çocukları da çok severim, fakat her nedense artık bu sevgimi göstermek bile beni kendimden tiksindiriyor.