He, sen çözecen yani bütün sorunları, öyle de eminsin kendinden. : )

Gönderen: @13-2

He, sen çözecen yani bütün sorunları, öyle de eminsin kendinden. : )

Eee, oldu o zaman tanıştığıma memnun oldum

Endişelenme, beni üzmüyorsun.
Geçmişi görme, birkaç ay öncesi de dahil.
Birkaç ay öncesindeki kadar bile kızgınlığım yok, hiç yok.
Söylemek istediğin neyse, tırnaklarınla aşındırdığın kafa derindeki hasarı derinleştirmeden, yanlış anlamamdan korkmadan söyle.
Rahat bırak düşüncelerini.
Buradayım, ihtiyacın olduğu her an.

Ben müdahale etsem de etmesem de değişen bir şey olmuyor, neden kendi elimle bozayım ki?

Kendime, bana ait olmayan sıfatlar atfediyorum. Bilmek, hissetmeye engel değil.

Beş yaşındaydım. Anaokula gidiyordum. Öğretmenime karşı inanılmaz bir sevgim vardı. Hayır, erkek değildi. Çok sevecen bir kadındı.
Okulun son günüydü. Bir arkadaşın suçu üstlenmiştim. O da sevdiğim bir arkadaşımdı. Evlerimiz çok yakındı ve inanılmaz eğleniyorduk.
İyilik yapmak isteyip suçu üstlenmiştim. Sene boyunca hiçbir aykırı davranışta bulunmamış ve bir kez bile kızdırmamıştım sevgili öğretmenimi, bu yüzden bana kızmaz diye düşünmüştüm.
Okkalı bir tokat yedim. iyiliğimin karşılığı bu olmuştu.
Hikaye burada başladı. Hayatım boyunca hiçbir karşılık beklemeden, elimden geldiğince yardım ettim insanlara, severek. Ama karşılığı hep okkalı bir tokat oldu.
Fazlasıyla yorgunum, değil iyilik yapmak, muhattap dahi olmak istemiyorum insanlarla.
Üzgün, kırgın, kızgın ve benzeri hiçbir şey değilim.
Sadece yorgunum.

Yazılanları okuyunca hüzünlenmemek elde değil.Umarım bir gün aradığın mutluluğu bulursun_13_Ama bence en önemlisi hayata karşı her zaman dik durabilmelisin!İşte bu dik duruş,bu direniş,bu tavır,bu davranış bizim hayattaki mihenk taşımız,nirengi noktamızdır.Unutma ki hayat bittim-tükendim dediğin yerden başlar ve bu oluşum süreci böyle devam eder gider...Önemli olan her sabah kalktığında yeni doğan güneşle birlikte aynada kendine bakıp gülümseyebilmek...Kendini bir şekilde motive etmek...Yaşama sevincini hiçbir zaman yitirmemek...Belki şu yazdıklarım klasik-basit şeyler gibi görünebilir ama inan ki hayatın en güzel yönleri-hayatın bütün esprisi bu basit-küçük sandığımız şeylerde gizli...Neyse...Fazla söze gerek yok;umarım yardımcı olmuşumdur...Yaşama olan bağlılığını-yaşama tutkunu hiçbir zaman yitirmemen dileğiyle...Unutma ki karanlığın en şiddetli ânı,ışığa en yakın zamandır...Saygılar...

Teşekkür ederim.
Lakin herhangi bir arayış içerisinde değilim; mutluluk, aşk, sevinç, eğlence ve benzeri.

Kafamı dinginleştirmem gerkiyor o kadar.

Çok iyi anlıyorum.

Eğlenmek.
İçmek, unutmak, dikkat çekmek, ego tatmini, cinsel tatmin.

Arkadaşlarla beraber muhabbet çevirmek, anıları tazelemek, bir yerde oturup çekirdek çitlerken insanları tahmin etmeye çalışmak, saçma sapan bir müzikte dans etmeyi bilsen de bilmesen de sallanmak.

Huzur.
Mavi ekran.

Kendini iyi hissettiğin arkadaşınla derleşmek, babanın göbeğine kıvrılmak, sevgiliyle konuşmadan sadece sarılarak sıkılmadan oturabilmek.

Güven.
Siyah çelenk.

Sırrını paylaştığın zatın bunu koz olarak kullanmayacağını bilmek. Yargılamadan dinleyip, kendi görüşlerini söyleyebilecek biri. Karşıdakinden sıkılsa bile, bunu hayvanlıkla anlatmaması. İnsanca bırakmak. Aldatmamak.

Elimde benden başka malzeme olmadığı için kendimi didik didik ediyorum. Çoğu zaman çelişmiş oluyorum böylece kendimle. Zira kendimle pek ilgilenmeyip olması gerekeni yapmaya çalışıyorum. Tabi sadece kendiyle yaşayınca insan, tamamen görmemezlikten de gelemiyor. Üzülüyorum, gülüyorum, ağlıyorum, seviniyorum, dalıyorum, konuşuyorum, kızıyorum... Bir şeyler, bir şeyler. Ne diyorum ben de emin değilim. Ölümüne saçmalıyorum. Ondan sonra bir baktım bugünkü halinin biraz daha ötesinden, bir tutam da geçmişten derken gözle kulak tam olarak olması gereken yere denk gelmemiş. Uyardım da önceden bu kadar irdeleme diye ama dinleyen kim.

Bu kadar da inat olunmaz, üçü birden birbirlerine ayrı inat. Hepsi birbirinin dediğinin tersini yapmakla meşgul. Bu bünye n'apsın tabi, ayak da uyduramıyor, öyle iki adım atıp bir adım geri atmasa bile atmış gibi yalpalayıveriyor vallahülazim. Biri diğerini sakinleştirmeye çalışırken diğeri ilkokul iki çocuğu gibi aynı şeyi sürekli tekrarlar. Biri bilinçsiz zaten. "Ne diyorum la ben?" tepkisini bizzat kendi veriyor, kendi içinde de bölünmüş o. Ne yapayım, atayım mı hepinizi o uçurumdan. Sonra kafadaki sessizlik korkutuyor gerçi beni.

Boşluk doldurma isteği, karşılaşılan nefes tıkayan acıyı biraz olsun soğutma arsuzu ile insanların sözlerini çiğneyip, gururlarını ezip, karşıdakini rahatsız etme pahasına rahatlarına biraz olsun yaklaşabilme bencilliğini göstermeleri, üstelik bunların hiçbirine gerek duymadan da sakinleşebilecekleri halde -sadece daha fazla zaman gerektiği için tercih edilmeyen- , onların kendilerini birkaç adım nefese yaklaştırırken, insanlıklarından uzaklaştırıyor.

Tüm olanların sadece anlık olması, insanların içlerinden sadece hiçbir şeyin gelmemesi. Sadece oturmak ve zamanın geçmesini beklemek. Televizyon izlemek, radyo dinlemek, bir şeyler okumak, eğlenmek, içmek, şarkı söylemek, gitmek, uyumak, yaşlanmak, dişleri takmak, unutmak. Hayata dahil olmamak, değer vermemek, iyi ya da kötü olmamak. İçinden gelen bir şeyin olmaması durumu.
Eski zamanlarda doğmak lazımmış. Güvenin olabileceği zamanlar. Paranoyak olmanın anormal olacağı zamanlar, en ufak bir şeyde en kötüsünü düşünmeyeceğin, bir insanla yaptığın planların tıkırında işlemesi, beraber bir şeyleri paylaşabilmek. Paylaşılabilen tek şeyin bedenler olduğu yaşadığımız şu yıllar içerisinde ne insani değer, ne kadir-kıymet bilme, ne iyimserlik var. Hepsi gölge olarak kalmış günümüze. Sadece yazılarda var ya da sözlerde. Ne kadar insanlara küfretseler de, en az küfrettikleri kadar küfredenler de. Aynaya bakmadan yargılamak. Kötü olan ise bu duruma inanmak. Daha da kötüsü inanmak isteyip öyle olmadığını bilmek.
Aşırı derece bencillikten geberip gidiyoruz; hayatımıza devam edebilmenin tek yolu buymuş gibi. Bir başkası nı kattığında tüm tekdüzeliğin gitmesinden korkarak.
Keşke biraz insan olabilseydik. Şu sıralar etrafımı izlediğimde aklımda beliren tek sahne, The Frighteners filminin, kötü insanları cehenneme götüren gölge tadında ruhlar.
1960-1970 arası şu yaşımda olmalıydım. Her seferinde geçmişi yaşamak isteyecek kadar kötü gidiyor her şey.

Bi' dolu arkadaşım var, dostum dediğim insanlar ama konuşabileceğim kimse yok. Geceleri nefessiz kaldığımda, gözlerimden akmayan yaşlar boğazımı yaktığımda sakinleştirebilecek kimse yok. Sayfalarca yazdığım yazılar mevcut, zamanı geldiğinde çöpe giden. Kendini tekrar eden, sıkıcı cümlelerim var, çoğu kez beni bile sıkan, kısıtlı anlatma isteğimle. Bir de kelimelerin çıkmasını engelleyen sıkılı dişlerim ve ağrıyan çenem var. Hepsi bu.