Toz olup gözüme kaçanlar ne lan?
İyi en azından gözüme kaçmış.
Gerçi üç sene sonra bu yazdıklarımı da beğenmeyeceğim ama ... Aman neyse. Buradan devam edeyim madem.

Larissa Lucy'ye çok kızgın ve kırgın. Geri dönmesine asla izin vermeyecek. Bir şans daha vermezsen sen de boğulup gideceksin kadın.
Sadece bir kez başarısız oldu, kaybetmeyi hemen kabul etme, bu kadar korkak olma.

Yakalandın.
Yoruldum.
Bıraktım.
İster kal,
İster git.

Hiçbir şey yok. Beyin çürüyor.
Nefes darlığı tetiklenir. Biri bitmeden diğeri gelir.
Babam da böyle imiş zamanında.
Ama bana 20 dakika verilmişti. 20 dakika sonra. Başlanıyor.
1 hafta öncesinden gelir, yavaş yavaş.
Hiçbir şey yok. Beyin artık elektrik üretemez. Kalp boğulmuş.
"Dümeni bırak, bir sigara yak izin verirse fırtınaların."

Ziyaret saati.
(Test et onu, bilmeden konuşuyor.)
-Böyle olduğu için budur.
+Nasıl böyle ki?
-Bilmiyorum.
(Tekrarlamaz kadın, anlar test edildiğini.)

Çok da umursamaz kadın, yavaştan uzaklaşmaya başlar. Sanırım artık istenmiyordur. Neden istensin ki? Bir yanda eski sevgili, diğer yanda onun yeni sevgilisi yakın arkadaş.
Kadın umursamaz bu durumu. Bir süre yakın arkadaş da...
İlişkilerini başlatan yakın arkadaştır, halbuki kadında eski sevgiliydi. Kadın, eski sevgilinin tekrar kendisinden hoşlanmasından korktuğunu düşünür yakın arkadaşın.
Uzaklaşır.

Aptal.

Beyin çalıştığı halde insan nasıl bitkisel hayata girer?
Nasıl olur da içindeki hunharca öğrenme hırsını yitiririm?
Nasıl olur da izlediğim filmden zevk almayı unuturum?
Nasıl olur da kitap okumaya üşenirim?
-Sol omzuma sürekli bir şeyler batıyor; hırkama yapışmış bir bant(nasıl olduğunu ben de bilmiyorum), yatağımın üzerinde unuttuğum toka... Biraz kazısam kürek kemiğimden telekler fışkıracak gibi... -
Beyin düşüncelerin akışını neden engeller?
Şu an... Özlemişim. Akışı yakalamaya çalışmak, yazıya dökmeyi denemek, kelimeleri oturtamamak...
Halbuki düşünürken hepsi yerli yerindeydi...

Beyin çürür. Yeniden. Evet, tekrar.
Kalp kendi sinyalini üretecek güçtedir.
Kan akışı devam eder.
Organlar beslenir, vücut beslenir.
Kadın ölür.

Estelle buhar olmayı bekliyor.
Ve kibrit gelir, kırmızı fosfor ile cam tozlarıyla.
Süreç başlar.

Neyse ki papatya çayları var,
Sabahın 7'lerini çekilebilir kılan.
Eski zamanların küllerini ısıtan şarkılarla demlenir.
İçini ısıtmaz ama durumu çekilebilir hâle getirir.
Uykunun baygınlık geçirdiği saatler...
İzbe bir hayata dar bir ışın demeti sızar.

Her gün güneş ışınlarının kafanın en tepesinden delerek girip yakarak geçerken insanın içinden, başlar akmaya imgeler. Öncelikle hava tüylerin hafiften diklenmesini sağlayacak kadar soğur; ılık. Sonra delici güneş ışınları yakmaz; ısıtır.
Ve deniz feneri belirir. Ardında saat kulesi ve onun da ardında orman. Deniz fenerini suların üstünde yürüyerek aşar. Saat kulesini yıkar ve ormana tahta bir ev kurar.
Ağaçların içinden ansızın, tek-tük insanlar çıkar. Bazıları aniden ölür. Cesetleri çürümez ve kokmaz. Her gün ölülerin arasından, onlara bakmamaya çalışarak geçer. Meyve ağaçlarına ulaşır. Bazen uyuya kalır ağacın birinde. Tekrar aynı yoldan dönmek istemez.
Sevdiği şeylerle başlar imgelem. Kendiliğinden gelişmeye devam edip, müdahale edilemez duruma gelir.
Ve saat kulesi tekrar oluşur kendiliğinden.

Yıl M.Ö 1379.
O zamanlar da tam şu an oturduğum yerde, yatağımda, masanın karşısında, yatağımla 90 derece açı yapan televizyonun bulunduğu oda ve hemen karşısında kitaplık ve dolap.
Hepsi aynı yerdeler yine.
Aynı hava, kapalı ve sıcak.
O zamanlar, kanımdaki tüm hücreler ekinosit oluşturmuş ve iğne benzeri çıkıntıları damarlarıma batıyormuşçasına hissettiğim korkunç bir acı vardı.
Aynı oda, aynı eşyalar, aynı düzen aynı havayla birleşince, sanki kan hücrelerim yeniden ekinosit durumuna geçmiş gibi.

Kendimi suçlama huyumu bırakamadım. İyi güzel de, fazlası kötü oluyor. Bana yapılan hataları, kendi içimdeki "ben"lerden birinin kaçıp karşıdakinin yüzüne olmayan sinsi bir gülümseme gibi yerleşiyor sanki. Birçok "ben" var içimde, evet. Ve dünyaya sirayet eden yanlışların kaynağıymış gibi. Olmadığı halde gördüğümü sandığım bu saliselik gülümseme, içerdekileri korkutup, çığlık çığlığa kaçmasına neden oluyor; bu da süreci hızlandırıyor. Kendilerini görmektense, göstermeyi tercih ediyorlar.

Ben, benlik gibi kelimelere takmış durumdayım. Tamamen kendi etkisinde olan, dış etkenlerden kurtulmuş.
En basitinden mutlu olma olgusunu başkalarına bağlamayan.

Nasıl olabilir? Dış dünyaya tepki vermeden, kendi benliğini nasıl oluşturabilir insan? Başkalarının davranışlarını kendine nasıl işlemez? Kendi kendine nasıl yaratılır ya da oluşan karakter üzerine nasıl inşa edilir? Etki olmadan gelişebilir mi? Negatif etkide bırakılan izler dolayısıyla açığa çıkan görüntü de kötü olurken, aksine iyi olanı seçenin hayatında bu seçimi yapmasına neden olacak etmen nedir; küçük ama etkili, unutulan ama sonuçları silinmeyen? Veyahut rahat bir yaşantının ortasına leke çalınan; çürümüş yüreğine konan bir leke; reçele konan sinekler gibi, ne kadar silersen sil, tırnaklarınla kazı... Geçmeyen.
İnsan olmadan gelişmeyen karakter.
Kişilerin kattıkları ya da çaldıkları...
Kimse olmadan bu benlik gelişebilsin isterdim. Fenotipin bile çevresel faktörlerle değişim gösterdiğini düşünürsek, imkansız gibi şimdilik.

Al, bir "ben" takıntılı yazı daha:
Çocukken kurduğum hayaller, şimdikiler kadar gerçeğe yakın değildi. Mesela balkonumuzdan görünmez kaydırak inmesi isterdim, "roller coaster" tadında şekilli, düz değil. Ya da apartmanın 6-7 metre ötesindeki ağaca atlayabilmeyi. Evet, tırmanmayı çok severdim, ortaokula kadar dağcı olmak istedim. Lisede doktor, lise sonda doktor olmaya yetecek kadar asla çalışmayacağımı bildiğim için biyolojiyi seçtim. Doktorlar kadar olmasa da insan vücudunda neler olduğunu az çok öğrenecektim. Bu kadar basitti karar vermek. Salça yerine domates koymak yemeğe. Üniversite'de 4 yıl geçirene kadar hiç, bir gün sonrasını dahi düşünerek yaşamadım. Hep o an aklımda ne varsa onu yaptım. Yaşlanmak burada mı başlıyor bilemiyorum; yarını düşünmek, geleceği raya oturtmak için bugünü işlemek. Öyleyse eğer, iki yıl içinde oldukça yaşlandım. İsteğim o ki, bu yaşlılığımın üzerine gençliğimi yeniden inşa edeyim. Bu da emekliliğine ayrılmış, kendini 18 yaşında hissettiğini söyleyenlerin yaptığı oluyor.
Ne zaman hayal kurmaya başlasam, öncesini mantık düzenlemeye çalışıyor. Yani hayali bir kaydırak hayal ediyorsam, bunun yapıldığı materyali, ışığı yansıtışı, illüzyonunu nasıl yapacağımı... Sadece kayıp tadını çıkarmak varken. Nedir bu kadar kirleten düşleri, fikrim yok. Belki var. Dünyadan soyutlanıp bunu gerçekleştimek için yalnız kalabileceğim bir yer olmalı; zamanı ben yaratırım. Tekrar katıksız hayallere dönmeli. Belki Ben'i burada yakalayabilirim.

Yok, ben geliyorum Ankara'ya. Şart oldu...