Kendime bakmayacak kadar unuttum kendimi.
Yıl oluyor nerdeyse bakmayalı kendime.
Bakmaktan korktuğumdan değil..
Bakıp tekrar kendimi görmekten.

Çok oldu başkaları oldum.
Dertlerini.sevinçlerini anlattılar bana.
Özümsedim laflarını içimde tüm kalbimle,
Kendimi yaşamadım bana anlatılanları yaşadım.

Herşey kırıldı,darıldı bana..
"Neden?Neden dinlemekten vazgeçmiyorsun?"diye.
Bastırdım,boğdum,gömdüm o sesi.
Dinlemek istiyordum,dinledikçe güçleniyordum.

Bir gün başladı bunlar tek bir düşünceyle.
Yıl oldu düşünüyorum kiminle konuştuysam
Tekrar tekrar tekrar yaşıyorum onların yaşadıklarını
Onlar bir kez.Ben yüzlerce kez..

Gidip bir gölün kenarına kazandığım tüm güçle,
Baktım sudaki dalgalanmama..
Başta kendi silüetimi sonra konuşabildiğim herkesi..
Sonunda tekrar kendimi gördüm işte buradaydım.

İnsanların düşünmediği tek birşeyi düşündüm
O düşüncemi kendim yaptım bütün bir zaman..
"Acaba biri benim kim olduğumu öğrenecekmi?"
Birinin beni öğrenmesini istiyordum artık..Bana öğretmesi için.

Arkadan bir el beni iktirdi ve suya yuvarlandım..
O zaman bir umutla kendimi nasıl görebileceğimi düşündüm,
Gözlerimi açtığımda beni iten eli tekrar düşündüm alışkanlıktan.
Boğulurken bile düşündüm onu.

O an kendime bakmaya karar verdim.
Yoktum,hiçtim ama varolmuştum..
Son kez sordum "Şimdi beni görebiliyormusunuz?"diye
Görebiliyorsunuz ve evet kendinizle birlikte benide..