Bir şeyler karalayabilmek mümkün mü ?

Hayat karalanabilir mi ?

Üzerini çizip atabilir miyiz ?

Yoksa 'kara'ladıklarından mı oluruz hayatın ?

Mümkün müdür 'kara'lamadan karalamak ?

Mümkün müdür 'kara'lanmadan karalamak ?

“…bir suskunlugun her satirinda yeniden ölmek bu bap’ta payimiza düsen ve yeni bir kargasada
gücenerek ama üsenmeden hevesle dirilmek vakitsiz ölümlerin ardi sira…”

**nisan 2007 zeugma

**Arzu Esbah

Tam olarak anlam veremediğim bir şeylerin acısını çekiyorum.
Geçmişim mi bu yoksa yaşadığım anım mı ?
Tam olarak bilemiyorum.

Ama bir yerlerde canımı derinden yakan bir şeyler var.
Küllerinden alevlenmiş gibi sanki...
Derinden derine yakıyor ruhumu...

Bu şey...

Gerçekten acı veriyor...

Ve yok edemiyorum da sanki onu.
Yok etmek istemiyorum sanki.
Canımı yaksa da ürkütücü bir haz veriyor.

Nesin sen ?!!

Kim ?!!

Git !!

Gitme.

Çocuk olma !!
Çocukluk yapma !!

Yakma canımı !!
Sen de yanma can !!

Yazık ettim.
__________________

Sen geldin
Yüz çevirdim.
Korktum çünkü seni görmekten ; kaçtım.
Canım zaten yanıyor düşündükçe...
Böyle olmayabilirdi işte !!
Olmasaydı...
Benim için geldiğini bilmiyordum.
Lütfen...Yine...Gel...

Gönderen: @elektrovari

Aşk hiç Bitermi? Bitmez elbet. Hüzünde var sevinçte. Ama yaşamak Fenerbahçe.

kimse kimsenin herşeyi olamazmış..

Rastgele bir numara çevirdim telefondan..Sessiz sadece dinledim derinden..Efendim diyen hoş bir ses.. Sabah ilk işim bir günaydın mesajıydı..İşte böyle başladı herşey...Bir anda herşeyim oluvermişti..Onu görmeden sesiyle benimsemiş ve sevmeye başlamıştım.. Her an yanımda benimleydi sanki.. Bazen bir dost bazen bir doktor çoğu kere de yol gösterici... Artık hisseder olmuştuk birbirimizi, aynı mesajları aynı anda göndererek...Çok uzun bir süre sonra birbirimizi görme kararı aldık...Bir sevgi doğmuştu farkındaydık ama adı yoktu bunun...O ilk anı hiç unutamıyorum..Onu telefonda tanımış olduğuma şükretmiştim...Tanrı öyle istemiş olmalı ben ki o güne kadar hep dış görünüme takılı kalmışım...Ruhun güzelliğinin önemi ve görebilmeyi o gün keşfettim....Biz, bir sevgi yaşadık...Çocuklar gibi masum bir sevgi, kalplerimizde oluştu, ruhlarımız bir bütün oldu ve tertemiz haliyle..devam etti...aramızda bir köprü vardı birbirimize bağlayan ama bir ucunda o, bir ucunda ben..Biz hiç kucaklaşamadık...Ruhumuz hep bir bütün tek bir sevgi, o ilahi güçde birleşmişti..bu sevgi beni en olmadık zamanlarda onun yanına bir çay içimi götürmüş..O da ayni şekilde bana gelebilmiştir..Hala içimde o masumiyeti yaşarım..biz birlikte olamadık..ama yüreğimizde hep bir bütündük..

Bulmak kendini...
O'nda...

Gözlerinde,gülümsemesinde bulmak...
Ellerinde...
Kalbinde bulmak,
Ve kaybolmak...
O'nda...

Sevişmek ruhuyla ; karanlık ve soğuk gecelerde...
O yokken onla sevişmek !!
Ruhunu hissetmek derinlerinde...

Acısını çekmek,acı vermek...

Sarsılmak,yıpranmak...
Damağında tuzlu bir tat hissetmek kimi zaman...

Kollarında huzura kavuşmak...
Dudaklarına dokunmak...
Dokunmak sadece.
Bir insanı kalbinle öpebilmek ; AŞK !!

O'nu...

_______________

Gördüğünde O'nu bir şeyler olmalı.
Farklı bir şeyler...
Sıradan birini gördüğün gibi değil.

Dokunduğunda sana ; yakmalı bedenini.
Ruhunu ortaya çıkarmalı,
Ruhuna dokunabilmeli...

Görebilmelisin O'na baktığında ; geleceği.

'Doymak' diye bir şey söz konusu olmamalı O'nunla ilgili...
Doymamalısın O'na.

Fısıldayabilmeli kulağına ; perilerin masallarını...
İnanmalısın ona.
İnanırsın da ; çünkü bilirsin
O bu dünyadan değil !!
Öyle bir yerden ki ;
Tanımlayamazsın...
O kadar güzel ki...

Uçabilmelisin O'nla...
Tüm gökyüzü size ait olmalı.
Denizlerin üzerinde uçabilmelisin ;
Parmakların suda izler bırakmalı...
Dolunayda.

Kaybolabilmelisin ; kayıtsızca,umarsızca...

Huzur bulmalısın...

O'nda...

Sana dokunmak için kendimi çiğnemem gerekti uzun uzun,
Çamsakızı gibi aldım ağzıma her uzvumu,
Azı dişlerimin arasına atıp gölgelerimi çiğnedim birbir,
Her duruşumu,
Her pozisyonumu bilhassa,
Bana ne yaptın!
Beni kendi içimde eksiltmeyi nasıl başardın ulan!
Kendime bunu yapmamı nasıl sağladın!
Seni severken,
Senin için heran bir kaç canımdan herhangi birini hiç tanımadığım bir boşluğa atacakken...
Saçlarımı kazıtıp sokaklarda deliler gibi dans edecekken,
Annemi kıracakken!
Babama küsecekken!
Dostlarımdan bir bir sökecekken geçirdiğim her ilmiği!!!
Sana çırıl çıplak bir hüzün kadar temiz!
Pak!
Sevgiyle!
İçimde kaybettiğim her savaşı silip silip gelecekken ulan!
Beni bilmediğim bir acıya defalarca kez nasıl ittin!
İt! Pislik! Sana yakıştırabilecek güzel sözcükler arıyordum,
O en eski aşkların trajedilerinde!
Yüzümü avuçlarımda sana getirmiştim,
Biliyormusun it!
Kırık dökük aynalara bakıp bakıp iç geçirmenin,
Eskiden güzel olduğunu düşünmenin ne demek olduğunu biliyormusun ulan!
Ah sana ne demeli,
Nefesimi kesip sana gelmiştim!
Gözlerimi kısıp sana gelmiştim!
Bağlandığım düm inançlarımdan, tüm tabularımdan ve bilhassa aşklarımdan iplerimi koparıp gelmiştim sana!
Bileklerim offf.. Bileklerimi kesip sana gelmiştim,
Yaralıydım..
Bir daha koşamayacak bir tay gibi,
Bir daha uçamayacak bir güvercin gibi,
Yaralıydım ulan vurmanmı gerekiyordu!
Senin silahınla ölmek! beni neden kendi silahımla, AŞK'ımla vurdun ulan! neden!
Oysaki yaralıydım işte,
Gelip senin camına çarpan bir yağmur tanesi kadar talihsizdim,
Bunu bilmiyordum,
Domuz bağıyla bağlı bir ölü gibiydim!
Bir ceset kadar haraketsiz ve isteksiz!
Haraket etmenin beni öldüreceğini bilmiyordum!
Bilseydim kendimi orda! neyse..
Çok saf çok temiz duygular besleyip sana gelmiştim!
İnanarak!
Sana ben,
Bir çocuğun masumluğuyla,
Bir annenin sevgisiyle,
Bir kanguru sıcaklığıyla gelmiştim...
Keseme girdin...
Hayatıma girdin...
Kalemi içten fethettin ulan!
Savaşa henüz hazır değildim..
Eksiktim! Yalnızdım.. Karanlık odamda daldaşşaktım it!
Biraz dinlenmeden!
Heleki ayazda yanmış göz kapaklarıma,
Dudaklarınla bir kaç darbe far atmadan!!
Giremezdim savaşa falan..

Zırhlarımı kuşanmadan geldim sana,
Kaybetmeyi seçerek,
Aşk içindi herşey...
Savaşacaktım... seninle sırt sırta verecektik, böyle sözleşmiştik..
On adımdan sonra dönüp birbirimize aşk dolu yalanlar savuracaktık ulan!
Senin küfretmene bile izin vermiştim..
Hani sen ne kadar kırıp dökersen,
O kadar tamamlanacaktı birşeyler..
Aşk için ölebilirdim bile...
Bunu elbette biliyordun...
Taze bir yaz bırakmıştım başucuna kalkarken yatağından ulan!
Mevsimsizdim.. Evsizdim.. Senin yatağında kimsesizdim..Yalnızdım..
Bembeyaz bir sütun gibi dikili kalmış vücudun,
Heran lekelenmeyi bekleyen bir isim gibiydi,
Masum gözüküyordun,
Daha önce hiçkimsenin sıfat yükleyemediği,
Safir göz kapaklarında ansiklopedilerde olmayan renkler vardı,
Bakınca kendimden başka hiçbir kirlilik göremedim,
Bilmediğim bir şekilde kesişip kesişip çarpıştım kendimle!
Koşup koşup kendimi tanımlayamadığım aynalara vurdum yüzümün sana bakan kısmını,
Dağılan her parçada farklı bakan bir yüzünü görmenin ne demek olduğunu biliyormusun ulan!
Sen hiç kendini bir acının içinde başkası için kıvranırken gördünmü!
Geceleri rüyalarına girdimi otel odaları,
Boş şişeler!
Paslı çarşaflara sarılıp ağladınmı!!
Altını ıslattınmı terk edilme korkusu yaşadığın bir an!
Ah ulan kendimi şarap şişelerine gömüp bir cin olarak çıkmayı istedim!
Kendime bir dilek şansı tanıyabilmek için!
Yerden aldın!
Ellerinle tozumdan arındırdın beni!
Kapağımı açtın!
Siktir git.! gözümün önünden Siktir git!!

O gün bugündür bana hikayeler yazdıracak kadar sevemedim kimseyi.
Hayal edin:
Sevgi, kalbine yapışmış jöle kıvamında bir madde...
Her sevdiğinizde karşıdakine yapışıyor. Sonra biterken yavaş yavaş geri dönüyor.
İşte benimki dönemedi. Kaldı orda...
O dönmeye çalışırken ben çoktan kapatmıştım kapıları...

En son yazdıklarıma inat, aşık oldum üç yıldan sonra. Ama ayrılmak zorunda kaldım. İnsan ne olursa olsun seviyorsa eğer yeteri kadar ayrılmaz değil mi? Değil işte. Eğer işin ucunda onun canın acıması gibi bir tehdit varsa yapıyor hiç düşünmden.
Ve bunu anlatamıyorsun sevgiliye... O da yıllardır canının acımasından dolayı kapatmış kapaılarını, yine aynı durumla karşılaşınca. Hiçbir şey yapamıyorum açmak için. Ne bir anahtarım ne de sihirli sözcüklerim var. Sadece sevgim... Demek ki o da yeterli değilmiş. İnandırıcı değil belki ve ben nasıl inandırırım onu da bilmiyorum. Keşke tek sorun bu olsa hayatımda, belki daha düzgün düşünebilip çözüm yolu bulabilirim ama yalnız değil sorunlarım... Bana sadece hoşçakal sevgilim demek düşer, hani zor da olsa çekip gitmek... İşte aptal aşk şarkılarıdır artık tuzum. Serpiştirirlirler tüm yaralı ruhuma.

Hoşçakal sevgilim

Her zaman için bana ''Bu kadar saf olma.'' dendi. güvenme bu kadar insanlara... Ama ben yine aynı saftiriklikle devam ettim yoluma. Yine inandım, yine acıdı canım. Bir defterim vardı her şeyim yazdığım, paylaştığım, güldüğüm ağladığım... İstemedim. Artık birileri olsun, dedim. Gerçekten de duygularımı, yaşanmışlıklarımı paylaşacağım birileri... Oldu da. Olmamalıymış ama hiçbir insan bir defter kadar güvenilir olamıyormuş. Belki buna ben de dahil...

Evet sevgilim defterim, yine başbaşayız...

Ne sevgiliye, ne sana ihtiyacım var çocuk. Sadece mutluydum yanında. Boşluk doldurmaca oynamıyoruz. Bilirsin östrojen hormonum da pek salgılanmaz, öyle bir ihtiyacım da yok. Boku bokuna bitirdik biz, bizi. Hoşçakal çocuk.

Anneciğim, beni tekrar içine al, kendimi koruyamıyorum.
Tekrar beş yaşına dönsem... Saf ve masum...
Büyütme beni anne, uyutma.
Biliyordun acı çekceğimi, neden ısrarla getirdin beni dünyaya. Hani kararsız kalmıştınız ve babam istemiyordu ya... Hani kaçmıştın hastaneden üç kere, doğurmayacağım, diyerekten. Neden vazgeçtin ki?
Biliyordun, en basitinden aşk denen boktan şeyin acısı çekecektim ve sen yine de dünyaya getirdin beni. Buna nasıl izin verdin, üzüleceğimi bile bile...
Şimdi görüyorsun neler çektiğimi... Belki ağladığımı görmüyorsun ama hissediyorsun, üzerimdeki baskıyı... Anlayamıyorum, neden? Tekrar al içine beni anne, orda sakla beni, büyütme...

Bugün aptal bir kız olmak istiyorum. Senin peşinden koşup gururum dibine vurmak... Sürekli adını oraya buraya yazmak... Sen geri dönünceye kadar yanından ayrılmamak... Edebildiğimce kendimi rezil etmek belki... Sonra sen bıkınca ben de bu hayattan bıkmış olurum. Sen benden gidersin ben hayattan. Böylece çabucak kurtulmuş olurum bu eseften.