Şarkının sözleriyle alakası var ya da yok…Hissetiklerim…
Waldpoesie’nin hissettirdikleri…

00:00

Melankoli…
Götürür seni çok uzaklara…
Önce kulağındaki titreşimlerle başlar…

00:01

Tanrım!!
Bu nasıl bir tını!
Nasıl bir melodi bu…
Gitar…
Yan flüt…
Kendimden geçiyorum sanırım!
Damarlarımda çalan keman…
Tanrım bu nasıl bir şey!!

Bu yolculuğa hazır mıyım?
Gitmek istiyorum…
Kayboluyorum..

Tanrıııımmm!!
Muhteşem!!

01:48

Neler oluyor !
Ne oluyor!!
Neredeyim!
Sıkışmışım dört duvar arasına.

Korkuyorum!!

Hayır hayır bu müziği istemiyorum.
Sıkışıyorum köşeye!

Üstüme gelmeyin !!
Bırakın beni!!

Hayır delirmedim!!

Kapamayın beni bu odaya!
Kafamda milyonlarca ses…
Aaagghh!!
Susun hepiniz!

Neler söylüyorsunuz !!
Hayıııırr!!

Kendi krallığımda nasıl hüküm süremem!!
Ne?!
Burası bana ait değil mi?!

Aldınız ellerinize bedenimi…
İstediğiniz gibi oynuyorsunuz…
Gücüm yok savaşmaya.
Kendimden özür diliyorum.

03:26

Nerdesiniz?
Herkes nereye kayboldu?

Tanrım!
Bu müzik neler yapıyor böyle?
Güçleniyorum sanırım…
Kanımın yeniden aktığını hissediyorum sanki…

Savaşacağım sizinle!
Kaçmıyorum sesler!!
Kaçmıyorum!

Bu acı müzik sizin için…
Yitikliğinize..
Ne oldu?
Gelemiyorsunuz üzerime?

05:06

Zindan ruhları haykırmaya başladı.
Yıkılacak krallığınız !!
Karanlık yok olacak !!

Hayır acının haykırışları olmamalı bunlar!!
Sakın !!
Hayııırrr!!

05:55

Canım yanıyor.
Çok yorgun düştüm…
Gücümü yitirdim…
Çırpınıyorum…

Susadım da…

06:51

Yeniden mi başlıyorum bazı şeylere?
Şimdiki yaptıkların bunun için mi?
Gerçekten başlayacak mıyım?
Bembeyaz?

Melankoli…
Götürür seni çok uzaklara…
Önce kulağındaki titreşimlerle başlar…
Beynine ulaşır evet…
Düşüncelerine…
Yok hayır yanlış biliyorsun kalbine en son etki eder…

07:52

Bu duyduğum ne?
Hissetiğim şey sevgi mi?

08:10

Kemanlar….
Tanrım nerede çalıyorlar bunlar??
Damarlarıımm!!
Aarrgghh!!
Ne kadar sürecek bu acı..?

Bu hissettiklerim ne olabilir?
Sevgi nasıl acı hissettirebilir?!!

Gökyüzü…
Süzülüyorum…
Saçlarım uçuşuyor…
Bu kadar muhteşem hissetmemiştim hiç…

Tanrııımm!!
Kemanlar…!!

Süzülüyorum hala
Gökyüzündeyim
Onunla…

Bitmesin bu hissettiklerim…
Bir sonu olmasın lütfen…
Sonsuzluktayım…Onunla…

10:57

Konuşuyoruz delicesine..
Haykırıyoruz içimizdekileri bir daha buluşamayacakmış gibi sanki!

Ne kadar da çok şey varmış içimizde…

Bitmesin Tanrım !!
Bu müzik neler yapabiliyormuş böyle…
İnanamadım…

Melankoli…
Götürür seni çok uzaklara…
Önce kulağındaki titreşimlerle başlar…
Beynine ulaşır evet…
Düşüncelerine…
Yok hayır yanlış biliyorsun kalbine en son etki eder…
Damarlarında süzülüyor hisset!!
Kollarında..
Teninde…
Tüm hücrelerinde geziyor
Hissetmiyor musun !!

Evet…

Sana söylemiştim en son kalbine ulaşacağını…
Ya yok olacaksın melonkoli avcılarının kollarında
Ya da sonsuzluğa ulaşacaksın melankolinin doruklarında…

Nasıl anlatabilirim ki sana?
Nasıl yaşatabilirim?
Hayal edebiliyor musun? Hissettiklerimi?

Sanırım sen ölenlerden olacaksın !

Vazgeçme!!

13:55

Melankoli avcıları…
Minnetimi sunuyorum sizlere…

13:57…

Melankoli avcıları…
Minnetimi sunuyorum sizlere…

13:57…

cok doğru..

Bi' adım atsam uzaklaşmak için ;
Ellerim ellerine kayıyor...
Hep !!..
Gözyaşlarını kurutmak,
Sarılmak istiyorum sana...
Doyasıya !!
Ama...
Yapamıyorum senle...

Yanlış bedene yanlış ruh girmiş sanki. Hep o istediğim ben olmak istiyorum ben. Geç değil mi? Şimdi;

Değerli, güvenilir, güleryüz ve sevgi ile karşılanmak, sabah kalktığımda o günün güzel olacağını düşünmek, düşünebilmek, yaşamak, yaşayabilmek vardı.

Ve belkide, seninle olmak vardı...

Fazla hayal kurmamalı insan yazıkki...

Eğer gerekiyorsa ;
Kalbimi değiştirin lütfen...

Yaşamalı insan...

Hayalleri için yaşamalı
Kendisi için bile değil.
Aslında hayaller eşittir sen olduğundan kendin için de yaşıyorsun ; bi' yerde...

Kaybolmak için yaşamalı insan ; gökyüzünde.
Bulutlarla sevişmek için yaşamalı !!

Gülmek için yaşamalı belki de...
Mutlu olmak için...
Peki ya mutlu olamıyorsa ?
Ağlamak için yaşamalı o zaman !
Acıyı gerçekten tatmak için,
Diğerlerinin ; aslında kendinin bile yapamadığı gibi...

Koyvermek için yaşamalı insan
Yeterki zaman geçsin
'Yaşamak' olsun adı sadece.

Geçmişi için yaşamalı,
Pişmanlıklar için!
Bir daha pişman olmamak için...
Yaşamalı!!

Sevdikleri için yaşamalı insan!
Sadece onları mutlu etmek ; sonra da milyonlarca kazık yemek için.

Hata yapmak için yaşamalı;
Başkaları yapmasın diye...

...

Bilmiyorum...
Bulamıyorum...
Ne için yaşamalıyız ?!

İyisi mi sen sadece ;
Ölmek için yaşa...

Geçer zaman delice.
Acımaz ki kalplere...
Beyaz sayfalar karalanır gün be gün.
Ya da o kadar boştur ki sayfalar ; hep beyaz kalır.
Karanlık geçmişin tersine...
Hayatlar yalan olmadan alınır önlemler (!)
Beyaz sayfalar yutar karanlığı.
Yeniden başlanır sözde...
Devam eder hayat ve yeniden yazılır hikayeler...
Masum sanılır bedenler,ruhlar ise çok temiz.
Yazılır hikayeler beyaz sayfalar üzerine...
Oysa anlamazlar ki beyaz sayfalar üzerine siyah yazılar yazdıklarını...

Ezik bir inançtır, kalbinin derinliklerine gömülmek. Binlerce parçaya ayırmışsındır kalbini, elma şekerinin reçeli gibi katılaşmıştır kanın. Dışı parlaktır, kendine çeker var olanı. İçine gömmüşsündür karanlığını. Kırmızı bir yakuttur görünen.

Aşk hiç Bitermi? Bitmez elbet. Hüzünde var sevinçte. Ama yaşamak Fenerbahçe.

Karışsın gözlerimden akan her bir damla,
Beni nihayete erdirecek olan derin sulara.
Karışsın bedenimden kopan bir parça,
Karışsın da öleyim kendi yarattığım okyanusta.

...

Neyi, kimi arıyorum ?
İçimdeki boşluğu gideremiyorum...
Nasıl yapmam gerektiğini de bilmiyorum !

Neyi arıyorum ben ?
Kimi ?

Bilinmezlikler kuyusuna düştüm ;
Çıkamıyorum !!

Kendime zarar veriyorum
Ve de sana...
En çok da sana...

Gitmiyor işte
Yitmiyor !!

Evet...
Hiçbir şey yok bana
Çünkü ben kazana düştüm !!

Nasıl çıkacağım ?

Bilmiyorum...

Şimdi bize uzak gibi duran geçmişimize ait yakın aşklar, yaşlanınca daha da yakın gelecek. Sanki insan yaşlandıkça çocukluğuna ya da başka bir dünyaya açılan gizli bir kapıyı da keşfeder. Ve o kapıdan sızacak bir ışık ya da karanlıkla kamaşan kalp, açmaya çalıştıkça o kapıyı, kapının diğer tarafında kola asılan illegal gülümseyişli bir aşkı hemen tanıyacak. Çünkü en iyi aşk hatırlatır kendini en yoğun yalnızlıklarda. Hatta sevişirken bile hiç olmayan sevgiliyle…

En çok da ;

İnsanın kendi elleriyle ördüğü karanlık , canını yakar...

Bütün maviler unutulmuş bir cam kırığı gibi batınca yüreğimizin kırılgan duvarlarına, kimliksiz acıların zemheri mevsimlerinde yağmur çarpar gönül camlarımıza. Fırtınalı bir havada denizi izlerken ufkumuzu rüzgâr sallar ve talan olmuş bedenimize hırçın bir tokat gibi çarpar yön arayan dalgalar. İşte bunun için hummalı bir bekleyişin bekleme nöbetlerinde kendi ruhumuzdur dokunmak istediğimiz beden, kendi sızılarımızın ütopyalarından sızarken, gönül duvarlarımızın sıvaları dökülür, sonsuzluk gibi bir düşünüşün uykularına sokuluruz.