" herşeyini kaybetmelisin, özgür kalabilmen için.. "

bu da işin bencesiydi..

onlar bizim özgür kalabilmemiz için öldü.haklısın henüz yeterince özgür değiliz.ama zamanı gelicek!!

İnsan bu dünyaya atılmış;Özgürlük için tutsak edilmiştir.

özgürlük insansızlıkta mümkündür ancak yada fikirde ancak sağlanabilir

Gönderen: @azra-il

yaşam içindeki özgürlük kavramını da çok abartmamak lazım.. iyi terörist de insan o da özgür ozaman bırakın vursun öyle mi! hayır diyorsanız ozaman insan ayrımı yapıyorsunuz.. evet diyorsanız ozaman katletmeyi haklı görüyorsunuz..

Bırakınız yapsınlar bırakınız geçsinler geldi aklıma

Gönderen: @el-kafirun

Gönderen: @azra-il

yaşam içindeki özgürlük kavramını da çok abartmamak lazım.. iyi terörist de insan o da özgür ozaman bırakın vursun öyle mi! hayır diyorsanız ozaman insan ayrımı yapıyorsunuz.. evet diyorsanız ozaman katletmeyi haklı görüyorsunuz..

Bırakınız yapsınlar bırakınız geçsinler geldi aklıma

evet liberalizmin uyuşturucu gibi telkinleri

Bu ülkede özgürlük düşüncede bile yasak!!!

bu senin elinde unutma "fikirlere kurşun işlemez"...

....from v for vandetta

Gönderen: @aurora

Gönderen: @c1nn3t

Saat sabah'ın 5'i gün agırmak üzere
Aklımda sen varsın
Yeni bir güne başlamanın heycanıyla
Ve imam efendi başladı ezana ,
Ezanlar şahidim olsun sana olan sevdama
Fotoğraflarınla avunan yüreğim
Boğulsun şuan kanlı yaşımla,
Ve işte gün doğuyor yeni umutlarla...
İnsanlar sokağa çıkıyor yavaş yavaş,
Sessizlik bozuluyor,karanlık aydınlandıkça...
Benim için ğün,karanlıkta başlıyor aydınlıkta bitiyor,
Bir günü daha geride bırakmanın arfından
Düşünceler sardı beynimi yavaşca ve okşadı ruhumu hafifçe
Elimde kalan umudum parladı bi anda mum ışığı misali ...
Aklımda sen , gözlerim kapanırken titreyen bedenim kalakaldı ,
Bitkin düştü bi kez daha ve işte çıkıyor ruhum bedenimden kaçarcasına...

Gönderen: @c1nn3t

GÖKKUŞAĞINA DOKUNMAK

Kapattım gözlerimi artık pes edip kendimi teslim ettigim bu sonsuz karanlıkta yürürken…Daha gözlerimi güneşe açamadan fırtınayla tanışmıştım.Hiç bitmeyen bi yağmur vardı.Şimşekler çakıyor,kıyamet kopuyordu sanki doğdugum günden beri…Hatırlamıyordum güneşin aydınlattıgı umut ve neşeyle sokakların cıvıltısını,hatırlamıyorum gülümsemenin sıcaklığını...
Her adımda bir kez daha kayboldugumu hissederken nasıl geldiğimi düşünüyordum bu duruma.Yağmur damlaları yüzümü ıslatırken artık gözyaşlarımdan ayırt edemiyordum onları.Tek bir mum bile kalmamışmıydı kalbimde bana umut ışığı olacak? Bilmiyordum,hiçbir şey bilmiyordum …
Neden kimse elini uzatıp çekmiyordu beni bu karanlık kuyudan ? Neden kimse kurtarmıyordu? Kahkahaları duyar gibiydim ardımdan atılan ...Her biri çekip hançeri kalbime saplarken gerçekten hiç mi acımıyordu canları? Sorulardan yorulmuştum artık.Karanlıktan,fırtınadan ve yağmurdan da...geleceğe baktığımda gördüğüm tek şey karanlıkken neden hala devam ediyordum yürümeye...Cesaretim ve umudum kalmamıştı artık.İçimde güneş gibi parlayan umut ışığından geriye sadece bir mum kalmıştı.Onu da korumaya çalışıyordum yağmurdan,sönmesin diye.Ve düşünüyordum yürümeye devam ederken.Hayat ne kadar acımasız ...Her başımı kaldırıp ileri baktığımda yanlızca sonsuz karanlığı görmekten yorulmuştum.
Artık pes ederken 'son bir kez' dedim , son bir kez kaldır başını ve ileriye bak ... yağmur ötesini , karanlığın ötesine ... kalbinde yanan o son mumun sönmemesi için, umudunun tekrar alevlenmesi için son bir kez zorla sınırları VE GÖKKUŞAĞI Gülümsedi hafifçe .Bu duyguyu özlemiştim .İçimde uyuyan bir çocuk mutlulukla gözlerini açtı sanki. Son gücümle koşmaya başladım gök kuşağına doğru.Ama içimde büyüyen heycanın yerini hayal kırıklığına bıraktığını farkettim.Hayat gene yapmıştı yapacağını işte ... Pes edip usulca dönmelimiydim beni esir alan karanlığa? Vazmı geçmeliydim? İzin vermek istemiyordum kalbimdeki ışığın sönmesine ve devam etmeye karar verdim. Ne kadar yorsada ne kadar yıpratsada, umut daima vardır ve ben arayıp bulcaktım mutluluğu. Tekrar güneşi görebilmek için... Biliyordum orda bir yerlerdeydi güneş ve benim gelip onu bulmamı bekliyordu ...İçimde kalan umut kırıntılarıyla devam ettiğim yola ne kadar sürerse sürsün biliyordum mucize die bir şey daima vardır güneşin aydınlattığı caddelerde koşmak için... Gök kuşağına dokunmak için...

pfffffffffffdsşjkafhşasjkhfdaljsfhsdalkhfdlakhfldak

Lütfen tek başlık altından devam ediniz.

insanlar insanları öyle sartlandırıyorlarkie beyinlerinde bile özgürlügü yasamalarına izin vermiyorlar!hayal kurarken, düşünürken bile bi yerde nokta koyuyorsun....

1)Özgürlükten anladığınız nedir? Sınırsız özgürlük diye birşey var mıdır?Varoluşunu devam ettirebilmesi için bile (en kaba tabirle) nefes almak, yemek-içmek ve sıçmak zorunda olan bir organizma ve bu organizmanın meyvesi olan zihin için sınırsız özgürlükten ne kadar söz edebilirsiniz?

2)İnsan neden özgür olmak ister? Buna ek olarak insan neden sınırsız özgürlüğü arzular? Gerçekten sınırsız özgür olabileceğine inandığı için mi yoksa önüne gerçekleştirilmesi imkansız hedefler koyarak, bu imkansızlığın yarattığı çaresizlik duygusunu mazoşist eğilimlerinin öncülüğünde benliğine işleyip hayatını anlamsızca anlamlandırabilmek için mi?

3)Kişi istediği sonuca ulaşabilmek için kayıtsız şartsız özgür olmak zorunda mıdır? Kendi özgürlük tanımına göre özgür olmadığı takdirde özgürlüğünün doğuracağına inandığı sonuçları elde edemeyeceğine emin olabilir mi? Yoksa sınırsız özgür olmadan da istediği neticeye ulaşabilir mi?

4)Mevcut özgürlüğünüzün sınırları hakkında ne kadar farkındalık sahibisiniz? Sınırlarınız ne kadar geniş? Bu sınırlar içerisinde ne kadar insiyatif kullanıyorsunuz?

Sartre ın sözü gelir hep aklıma özgürlük deyince. 'Biz insanlar özgürlüğü mahkumuz'.
Galiba katılıyorum buna. Aslında her insan özgürdür ve bunu yaşamak zorundadır. Ama çoğu zaman hayatının anlamsızlığına takılan kişiler inatla hayatlarına belirli kurallar ya da kalıpyargılar yerleştirirler ve özgürlüklerini kısıtlayarak kendilerini özgürleştirirler. Garip değil mi özgürlüğünü kısıtlayınca özgürleşmiş sanıyoruz bizler kendimizi. Tek yaptığımız o içimizdeki anlamsız boşluğu doldurma telaşı aslında...