alın beni bulunduğum girdaptan
dümdüz bir caddeye bırakın gecenin siyahında
öldürdüklerimin kan kokuları süslesin pislik kalbimi
soytarım olan gündüzlerim geceme itaat ederken;
bilinmez sonsuzluğumu sessizliğimle birleştirin
geçmişi alın parmaklarımdan
kazımaktan eriyen tırnaklarım tırmanmama engel artık
o biçim eskici kalbim döküntü içinde parlıyor
inciler atılsın kan kokan saçlarıma
mutluluk değil nefret kuşansın gülen gözleri
kan, siyah ve çığlıklar süslesin 24 saati
ölüm duyulsun en uzaktan kucağıma...
yalvarışlar yükselsin, esirlerim ağlasın ayaklarımda
gömdüklerim güçlensin ve eskiler yenilenmeye başlasın
unutmasınlar...
unutmasınlar saplı hançerleri fırlatanları
affetmek olmasın
asla...
işim yok güzel dolu her yaşamla,
taşkın kimliğim serbestçe korku salmakta
duvarlar hücuma geçerken saplanan oklar...
saplanan oklar yavaşlatıyor koşan hislerimi
yenilgiyi kabullenmek ölmek demekse
ben hep kazanıyorum demek ki...
itaatkarlarım ve esirlerim paramparça peşimde
köpekleşiyorlar her yanıma gelişlerinde
büyüyor nefretim kazandığım her zaferde