İçeriğe geç
Lanetler Üzerimdeyk...
 
Bildirimler
Tümünü temizle

Lanetler Üzerimdeyken

279 Gönderiler
13 Üyeler
0 Reactions
79.6 K Görüntüleme
el-kafirun
(@el-kafirun)
Gönderiler: 721
Honorable Member
Konu başlatıcı
 

Kızgınım bu sabah güneşe;
Yine vurmuyor ışıklarını odama...
Zaten o yokken yalnız odamda,
Hissedilmiyor günün güzelliği...
Kazacağım aklıma birer birer ölülerin adlarını;
Gömeceğim karanlıklara mezarlarını...
Silmek istemedim hiç bir zaman yazdıklarımı,
Geri dönüşünüz olmayacak mı?
Bir daha yazamam o duygularımı,
İnanmıyorum buna nasıl izin verdin?
Üzgün olmamı istiyorsun beyaz melek,
Ne olur geri ver bana yazdıklarımı...


Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...

 
Gönderildi : 06/07/2008 1:16 am
el-kafirun
(@el-kafirun)
Gönderiler: 721
Honorable Member
Konu başlatıcı
 

Cenaze gibi törenlerde giydim hükümleri...
Yine karanlık içindeki tabutta yürür bu ağlayış...
Pervasız bedenler karın ağrısıyla yaşar bu gecemde,
Şarkılar anlatır geleceğin son hikayesini...
Can bulacak karanlığım bu aşkın içinde,
İştahım hiç bitmesin korku ütopyamda...
Kahretsin şeytan, sonların güzelliğindeki kadınları...
Dokunsun tek tek gökyüzündeki eller;
Kirletsin benden oluşmuş külleri...


Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...

 
Gönderildi : 06/07/2008 2:29 am
MetALgOds
(@metalgods)
Gönderiler: 782
Prominent Member
 

tanrının yanlız olduğu yerdeyiz.
kölelerin yeni bir düzene hasret olduğu yerde...

yanarken yataklar nasıl rahat uyur şeytanlar
yataklarımız yanarken ne düşünmeliyiz senle ?
arzu tarlalarımız ateşe verirken insanlığı
karanlıktaki arayışımız bizi bulur
görüntüler,düşler,sesler...
inanmanın acizliğini savunur durur
yaşlanır tanrılar köhnemiş tahtların da
birbirimizi arar ellerimiz sonra
bir melodiyi bekler ölmek için ruhlarımız
kapmalıyız,korumalıyız aşkımızı ellerinden
gecenin yaratıkları bizi ulurken
tam orta yerinde ormanın bir küçük kız vardı unuttuğum
bir soylu ağaç gölgesi buluruz senle
acıyı dağıtarak aydınlığıa kavuşturmadan önce düşünmeliyiz
tüm dünyamızı

aşkımız tanrıyı yeniden yaratmamalı unutma
tanrı yerinde rahat ve bencildir
öldürmeliyiz zincirlerimizden kurtulduğumuz gün onun hayvansı güdülerini
ölümün gölgesinin vadisinde kaybolarak


Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !

http://www.felsefehayat.net/

 
Gönderildi : 06/07/2008 3:15 pm
el-kafirun
(@el-kafirun)
Gönderiler: 721
Honorable Member
Konu başlatıcı
 

Güzel bir güne uyanmıştı. Hazırlanmak istiyor hemen. Daha vakit çok erkendi. İşte aşkın heyecanı buydu. Sahip olmak ona... Evdekiler gözüne melek gibi görünüyordu. Sevmediği yumurtayı bile yiyebilirdi. Aynanın karşısına geçti. Farkındaydı çirkinliğinin... Umurunda değildi.

Geç kalmamak için hızlıca yürüdü. Çarpıyordu ona buna... Hatta yoldaki iki sevgiliyi bile ayırmıştı. Özür dilemesi gerekirdi ama yapmadı. Terlediğinin farkındaydı. Merdivenleri yavaşça çıktı. Karşısındaydı biriciği. Birden sarsıldı yine beyni. Sanki geleceği görür gibi... Duraksadı ve kendine gelmek için gözlerini kırptı. Gözlerini açtı, yürümeye başladı. Ona sarıldı ve mükâfat olarak bir öpücük aldı.

Saatler onun için birer küfürdü. Bu yüzden onu öpmek zamanı hiçe saymaktı. Yavaşça yaklaştı ona. Dudaklarını istemiyordu. Merkez ona göre dudağının kenarı idi. Gözlerini kapadı yavaşça sanki olacakları bilir gibiydi. Düşündüğü oldu ve aşık olduğu adam kendisini çekmişti. Sanki onu istemiyor gibiydi. Çok acı veriyordu bu olay. Biliyordu ona bu kadar şeyi fazla göreceğini. Kendini hiç görüyordu. Ayrılırken de yapmak istedi bunu tüm yüzsüzlüğüyle. Yine aynı şey oldu. Reddedilmek...

Arkadaşının evine koştu ağlayarak. Çocuk gibi görüyordu kendisini. Hediyesini alamayan küçük bir çocuk... Güçlü olmalıydı fakat hayatında tek öpmek istediği adam o olabilirdi ancak. Hayat kaynağı olarak gördüğü dostu ona şunu fısıldadı. ''Tüm insanların ve aşkın canı cehenneme!''...

Akşam arkadaşlarının plaj partisi vardı. Oraya gitmeyi aklına koymuştu. Belki de dans ederek ve içerek unutacaktı acısını. Arabaya bindiler ama partinin nerede olduğunu bilmiyorlardı. Bu yüzden yanlış yerde indiler. Sonra otostop çekmek zorunda kaldılar. Şans ki bir araba durdu ve binmelerine izin verdi. Arabasına bindiği kişilerle tanışmaya başladılar. Muhabbet o kadar koyulaşmıştı ki onlara içki bile aldılar. Şarabın dibine dibine vurdu. Fazla içmemeye çalıştı çünkü partide arkadaşlarıyla içmeye söz vermişti. İki şişe şarapla yetinmişti. Çocuklardan birisi ona kafayı takmıştı. Kumsalda dizine başını koymuştu aptal. Aşık olduğunu söylüyordu sarhoşlukla. Onun umurunda değildi aklından bir türlü çıkmıyordu geri çekilmesinin acısı. Neyse ki partinin saati gelip çatmıştı. Ayrılma zamanı çocuk dizlerine yapıştı beni bırakma diye. Ayağa kaldırdıktan sonra numarasını verdi ona susması için. Giderken öpmeye çalıştı onu. Öptü... Fakat gözlerinden yaşlar nehir misaliydi. Partinin kapısından geçtikten sonra içeriye baktı süzerek. Her tip insan vardı. Yavaşça dans ederek yürüdü.

Müzik herkesi coşturmuştu. Sonra biri ona bakıyordu. Saçı uzun, sakallı ve kaslı birisiydi. Yanında dans eden erkeklerden uzaklaşarak boş bir alana doğru gitti. Çocuk fırsattan istifade oraya doğru dans ederek yürüdü. Yanına geldi ve dans etmeye başladılar. Işıklardan dolayı çocuğu tam göremiyordu. Çocuk kulağına ''İçki içer misin'' diye fısıldadı. Ama gürültüden bir şey duyamadı. ''Anlamıyorum'' dedi. Çocuk kolundan tutarak zorla çekti. Barın önünden içki aldılar, dışarı çıktılar. Kumsala oturdular fakat çocuk tek bir hamle ile onu kendisine çekti. Kucağına oturmuştu fakat onu engellemek içinden gelmiyordu. Kendini anlatıyordu çocuk. Üniversiteli ve buranın yabancısıydı. Ayağa kalktılar. Çocuk gözlerinin içine baktı, yüzünü çevirdi. Dudaklarını ona yakınlaştırıyordu. Kendini geri çekmedi ve karşılık verdi ona. Birbirlerinden dudaklarını çektikten sonra partiye doğru yöneldiler. Dans etmeye başladılar fakat o anda arkadaşı çağırdı çocuğu. Tabi tek kalınca dostunu aradı. Göremedi onu etrafta. Dans etmeye devam etti.

Etrafta dans edenler toplanmaya başladı onun çevresine. Hepsiyle dans etmeye başladı. Biri çok yakınlaşmıştı ona. Geri çekildi ama çocuk kolundan tuttu. Ansızın biri onu yere itti. Çocuklardan biri tuttu onu. İten kişinin yüzüne baktı. Kendini büyük gören üzerinde baphomet baskılı tişörtü olan biriydi. Üzerine doğru yürüdü. ''Ne yaptığını sanıyorsun sen?'' dedi. Daha sonra kumsalda öpüştüğü çocuk kavga ettiğini görünce koştu. Çocuğun üzerine yürümeye başladı. Kavga çıktı ve etraftakiler onları ayırmaya çalışıyordu. Korkusundan kaçmaya başladı çünkü o sebep oldu bu ikisinin kavga etmesine. Neyse ki ayırmışlardı onları. Öpüştüğü çocuğun yanına gitti. Gözü kızarmıştı çünkü güzel bir yumruk yemişti. Arkadaşları ona yardım ediyordu. Çocuğa sordular neden kavga ettiğini öğrenmek için. Tabi o soruya cevap vereceğine arkadaşlarıyla tanıştırdı onu.

Devam ettiler dans etmeye. Fakat arkadaşları gitmesi gerektiği söyleyince dudaklarına yapıştı. Nefes almadan öpüştüler. Giderken o da numarasını istedi. Vermek zorunda kaldı. Daha sonra dansa devam etmeye başladı. Etrafında yine toplandılar. Sayı giderek artıyordu. En sonunda çocuklardan birisiyle yakınlaşarak dans etmeyi çare olarak gördü. Biri ansızın kolundan çekti. Anlamadı ne olduğunu... Barın önüne götürdü ve içki söyledi. Daha sonra ansızın silahlar patlamaya başladı. Dostu geldi ve yanında birisi vardı. Onu çekmeye başladılar. Bir kolundan dostu diğer kolundan tanımadığı ve içmekten sarhoş olan biri çekiştiriyordu. Sonra arabaya bindiler yanındaki çocukların. Ne o ne de dostu tanıyordu. Bir eve girdiler. Ev kendini kapıdan belli ediyordu. Bildiğimiz öğrenci evi...

Çocuklardan birini sadece tanıyordu. Saatlerdir onunla dans etmişti. İçlerinden biri sürekli ona yanaşıyordu. O az içip sarhoş olanlardandı. Sürekli ona dokunmaya çalışıyordu. Engel olamaya çalıştı ama başarılı olamadı. İkisi bir odaya çekildiler ve yan yana yattılar. Çocuk sarhoşlukla ona dokunuyordu. Tam uyurken ansızın bir el hissetti bacaklarında. Ürperdi ve kalktı. Karşısında gözü dönmüş ve ne yaptığını bilemeyen biri vardı. Geriye doğru çekildi ve ansızın odadan dışarı çıktı. Korkmaya başladı.

Dostunun yanına gitti ama o da gayet iyi vaziyetteydi. Dans ettiği çocuğun yanına gitti. O da kendisine sahip çıkamıyordu, uyuşturucu yüzünden. Neyse saatlerce onun yanında oturdu. Sonra ailesi aklına geldi. Onlardan habersiz bir şeyler yapıyordu. Eve gittiğinde olacak keşmekeşi çok iyi biliyordu. Uykusu gelmişti ama uyumak istemiyordu. Çocuk bir türlü onun yanından ayrılmıyordu. Başka bir odaya yatmaya gitti. Biraz uyuduktan sonra kendine geldi. Yanındaydı yine o. Yatıyordu ve uyandırmak için yavaşça hareket etti. Fakat belinden sardı onu. ''Benimsin'' diyerek öpmeye başladı. İtmeye çalıştı onu başarılı olamadı. Çocuk soyunmaya başlamıştı bile. Tabi onu da soymaya başlamıştı. Çocuk içkinin etkisiyle ona acı çektiriyordu. Bu durumda ne yapabilirdi ki o? Engellemeye çalıştıkça daha da hırçınlaşıyordu ve canını yakıyordu. Çocuk saatlerce ona dokundu, dokundu, dokundu... Ona sormadan... Artık duracağı yerde durmuştu. Çocuğun odadan çıkmasıyla ağlamaya başladı. Tek kelime çıkıyordu ağzından. ''Sevgilim... Sevgilim... Sevgilim...''

Sabah erkenden evden çıktılar. Eve gitmeyeceklerdi. Bu halde eve gitmek ona daha da çok zarar verecekti. Bu yorgun hali ile hesap verecekti ailesine. Yapmazdı şu an bunu. Çocuk çıkarken ona sarıldı ve yine gelmesini istedi. Fahişe gibi...

Yolda beraber yürüdükleri çocuk ile muhabbet etmeye başladılar. İyi birine benziyordu fakat dün gece olanlar aklına gelince karşısında çürümüş birini görür gibiydi. Daha sonra arabaya bindiler. Bir pastaneye girdiler. Fakat ikisi de o kadar yorgundu ki tabureler de yatacak gibiydiler. İkide bir midesi bulanıyordu. Çocuğa ''Buradan gidelim...'' dedi. Onları evine götürdü. Çocuğun arkadaşı evde uyuyordu o yüzden eve sessizce girdiler.

Yatak odasına gittiler. İlgisini bir şeyler çekti. Albüm doluydu hep. Resimlere tek tek baktı. Üniversiteye ait birçok resmi vardı. Çok farklı geldi her şey ona. Birden odanın kapısı açıldı. Kapıdaki diğer odada yatan arkadaşı idi. Çocukla 1 dakika bakıştılar. Sonra tanıştılar. Çocuk felsefe bölümü okumuş ve şu anda öğretmenlik yapmaktaydı. O da felsefeye olan ilgisini anlattı. Çocuk bu sayede onunla ilgilenmeye başladı. Hatta o kadar iyi anlaştılar ki derdini anlatmıştı ona. Fakat onun sevgilisini duydukça yüzü şekilden şekle giriyordu.

Odasına gitti ve kütüphanesini karıştırdı. Kütüphanesinde felsefe ile ilgili kitaplar doluydu. Bir kitap ilgisini çekti. Uzun zamandır bulamadığı bir kitaptı. Kant'ın ahlak felsefesi kitabıydı. Büyük bir sevinç içinde ona ''Ben uzun zamandır bu kitabı arıyordum. Sende varmış meğerse. Okuyabilir miyim?'' dedi. Çocuk ise küçük bir gülümseme ile ''Oku!'' dedi. O ise büyük bir sinirlilikle ''Ayet okumuyoruz burada!'' dedi. Çocuk gülmekten yerlere yattı. Kitaba dalmaya başladı. Aradan bayağı geçtikten sonra çocuk ''hadi yemek yiyelim'' dedi. Bir şeyler yiyip içtiler. Ama çocuğa baktıkça içinde bir şeyler kıpırdanıyordu. Çocuk ise belli etmemeye çalışıyordu duygularını. Beraber balkona oturdular. Dizine uzandı çocuk. Daha sonra konuşmaya başladılar. Ayağa kalktı çocuk ve ona bakarak; ''Seni istiyorum.'' dedi. Öpüşmeye başladılar. Odaya gittiler ve saatlerce birbirlerinin oldular. Yataktayken aklına geçmiş geliyordu. Bu ona çok zarar veriyordu.

Beraber iyi vakit geçiriyorlardı. Sürekli birbirlerine sarılıyorlardı ve göğsüne yatıyorlardı. Eve gitme vakti gelmişti. Gitmeyi istemiyordu ama gitmesi gerekiyordu. Kapıdan ayrılırken son kez öpüşmüşlerdi. Ağlıyordu çocuk fakat onun üzülmemesi için gözyaşlarına sahip çıkıyordu. Eve geldiğinde ise büyük bir keşmekeş kapıda başlamıştı. Biraz dayak yedikten sonra odasına çekilmişti. Yediği dayak ise onu sadece güldürüyordu. 3 gün eve gelmemişti. Hesap verecek hali yoktu. Kendinden tiksiniyordu sadece. Günlerce eve kapandı. Yine aynı şeyler tekrarlanıyordu çatlamış dudaklarında...

''Sevgilim... Sevgilim... Sevgilim...''

Fahişelerin hayatını yansıtmakta tecrübelerinden faydalandığım A. B.'ye teşekkür ederim...


Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...

 
Gönderildi : 16/07/2008 5:44 pm
MetALgOds
(@metalgods)
Gönderiler: 782
Prominent Member
 

yaptığım hatayı bilmek ve bunun telafisini yerine getirememek kadar kötü bir şey yok...

bunu hatırlattığın için sana minnetarım.

alınmanın ve merak etmenin getirdiği tedirginliği yaşıyorum şu anda...

düşünmenin ve tapmanın tüm acılarını yaşamak...

bir sevgilinin bunları duyması kadar acı birşey yoktur sanırım...
bazı şeyleri hatırlamak bu kadar acı veremez bu yüzden yine teşekkürler.

böyle umuyorum çünkü bu beni öldürürdü...

özür dilerim ki biliyorum bir önemi yok bu durumda


Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !

http://www.felsefehayat.net/

 
Gönderildi : 16/07/2008 9:43 pm
el-kafirun
(@el-kafirun)
Gönderiler: 721
Honorable Member
Konu başlatıcı
 

Cansızlığımdaki aldandığım güzellikler,
Ölümün gözettiği ben ve davranışlarım...
Birer hayal iken gözümde cennet ve cehennem;
Çığlıklarla doludur gecemin en hisli bölgesi...
Çatıdan tıkırtılar gelir rahatsız eder duvarlarımı,
Kanla yazmıştım yazılarımı yatağıma...
Deprem oluyor içimdeki gökyüzüne...
Daralıyor kapladığım yeraltının mahzeni...
Aç kalıyor kölelerimin beyinleri,
Sorgulanmadı kemiklerimdeki zindelik,
Anlıyor musun aptal mezarım karanlıktaki nefessizliği?

Anlaşırım gökyüzünün renklerindeki temalarla,
Kaparım temanın en ihtişamlı ayrılığını,
Hala aynı yerlerde bıraktığım cadılar...
Hiç sonu gelmeyecek soyumuzdaki katliamın!
Ve güneş yine nefret edecek bizden,
Aydınlığını ödünç aldığımız için!...
Göz kamaştırır mezarımızın taşları,
Hecelenir bir bir kâfirlik ayinlerimiz...
Feryat eder melekler geri dönüş için;
Bilinmez bu yolun sonundaki kazancın ağırlığı...
Hiç düşünemezsiniz Âdemoğlu yokluktaki zenginliği!

Nefes almadı ilk insandan beri beyniniz!
Hep ikilemin içinde birer sürüngensiniz!
Aday olacaksınız hiçliğinizdeki zaferlere...
Karartacaksınız cam bildiklerinizi ayna uğruna!
Ama yansımalarla yetişeceksiniz görünüşe aldanmamak için!
Faydasız birçok icadınız olacak somutluğu göstermek için...
Siz olacaksınız nefsinizdeki harabeler!
Hep ileriye dönük olacak ilkel anıtlarınız...
Gelecek için birçok yemin edeceksiniz gökyüzüne!
Ama dağılıp yok olacak kelimelerinizin özü!...
Yitireceksiniz bir nefeste faniliğin sonunu!

Cehalet yanlısı kemiklerim kırılın birer birer!
Görsün gökyüzünün sahipleri yok oluşu!
Açılsın damarlarım çıkarsın dünyaya gücünü!
İliklerimde hissediyorum ölümün gizemini...
Gizlemiyorum yarattığım dünyanın gerçekleri...
İnanmayacağınızı biliyorum ölünün gözlerine!...
Aklımın da görünüşünü vardır gözünüzde canlanır...
Hareket halindedir Azrail’in kanatları, indir bana çekicini!
Ölsün kemiklerimde sıçan olmuş peşin hükümler!
Ön yargılarım gebersin aptallığın içindeki eziklikte!
Yaşamak istemiyorum bu kadar soyutken...
Soyutların somutlaştığı yerdeyiz;
Ölümün kanatlarında...


Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...

 
Gönderildi : 18/07/2008 3:53 pm
MetALgOds
(@metalgods)
Gönderiler: 782
Prominent Member
 

.....

garip bir yükü sırtlanarak
kanlı parazitler aklımıza yürüdü
sonra veda ettik kambur çilelerimize
bu yüzden birbirimize verdiğimiz isimlerle ölmeliyiz.

........


Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !

http://www.felsefehayat.net/

 
Gönderildi : 18/07/2008 6:38 pm
el-kafirun
(@el-kafirun)
Gönderiler: 721
Honorable Member
Konu başlatıcı
 

Parçaladım tüm kıyafetlerini biricik odamızda,
Gözlerinden yaşlar aktı nedensizce...
Acıdım sevdiğin şeyleri kaybettiğin için,
Parçalanmış bir bedene benziyor kıyafetlerin...
İstemiyorum sana bu kadar yakınlaşmalarını!
Kahrolası kıyafetlerin kapatamaz lanetliliğini!
Hep sana bunları söyleyeceğim ölene kadar!
Benimsin bu kahrolası dünyanın acılarında!
Şehvetliyiz çünkü farklı acılarımız var...
Alacakaranlıklarımız var kimseyi ürkütmeyen...
Uzaklardan yolluyoruz mektuplarımızı meleklerimizle...
Her gece aynı duyguları tadıyoruz yatağımızdaki rüyalarda...
Canımız yanıyor hastalığımız geçince,
Bunalım dakikalarında lanetliyoruz dünyanın köprülerini.
Uzağız hissetmediğimiz duygulara...
Her gece camın önünde seni izlemek ayin...
Pervasız bedenim hareketlenir gecenin seslerinde;
Haykırırım tüm dünyaya melankolik çığlıklarımla!
Peşine düşmüşüm acının torunlarıyla,
Büyük emirler verildi içimdeki köleliğe,
Açım, susuzum, uykusuzum, yalnızım, hastayım, kırılganım...
Sensiz geçen her gecenin aydınlık koynunda...

Baskıcı bir dönem yaşarken mutluluğa erdim...
Kifayetsiz kelimelerin öcünü alıyorum metinlerinde...
Parlıyor güneşin ışıkları utanarak senin aydınlığında...
Hatalarla dolu geçmişim müebbedinden kurtuldum.
Ilık bir havanın tadında tanıştık tüm saflığımızla,
Şaşırdık, inanmadık gelen tüm cümlelere,
Şimdi başka konumdayız tüm gerçekliğimizle...
Ay doğar tenimizdeki gökyüzüne...
Her gece çağırır seni terli ellerim,
Hastalığım sana da bulaşır tüm küstahlığımla,
Boğulacak gibi olursun elimdeki nehirde,
Tükenmez dediğimiz şeylerin önünde duran bekçiler;
Hepsi köle oldu ışıklarımızla birlikte.
Kahrolası melekler seni benden uzaklaştırsa da,
Lanetlerim üzerindedir kanatlarındaki saflıklarında...
Dokunmasın sana başka bir et yığını!
Bırak onların çürüyen ve kokan bedenlerini!
Sonsuzluktaki mezardan çıktım bu gece,
Aç kollarını yatağımdaki sancılara...
Hayatın en katliamlı anında yakabilirim canını,
Hissetmeyeceksin fanilikteki zevklerin tadını...
Bilmeyeceksin benden başka bir teni!
Bilmeyeceksin kanayan yatağımdan başkasını!

Aynalara tüküreceksin ben karşında iken;
Mazeretlerin olacak uzaklaşmak için...
Yardım etmeyeceğim küçük şeytanlara,
Elde edilmeyecek özelliklerin var sıra dışı özünde...
Gözlerinden alacağım hayatın kaynağını...
Günahsız olacağız tanrı katında.
Ceza ve ödülle karşı karşıyayız,
Temizlemeyecek seni ab-ı hayattan başkası!
Yollarda yürüyeceksin çıplak ruhunla,
Arayacaksın perdesiz gecelerindeki beni...
Kanayacak yatağın günışıklarıyla,
Karanlık yapacaksın tanrıdan uzak odamızı...
Hatırlayacaksın tek tek dokunuşlarımızı,
Bölüneceksin küçücük parçalara...
Ruhun sana dar gelecek odandaki yalnızlıkta...
Mahzen edeceksin kendini yanıltıcı duvarlarla...
Paylaşamayacaksın gecenin bendeki oyununu!
Aç kalacaksın gecenin yıldızlarına...
Tek tek çağıracaksın beni parçalarım için;
Doyacaksın o zaman tenimdeki ödüle...
Geçecek susuzluğun kanayan yatağımda...


Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...

 
Gönderildi : 19/07/2008 2:51 pm
el-kafirun
(@el-kafirun)
Gönderiler: 721
Honorable Member
Konu başlatıcı
 

Yalnızlığımın Şahidi Mezarıma;

Gülüşlerim günbatımı ile sevişirken,
Bir huzursuzluk kaplar içimdeki yalnızlığıma...
Anlaşılmıyor dağların eteklerinde çiçeklerin güzelliği,
İşe yaramaz duygular cennetin kapısında sürünür!
Açarım gözlerimi karanlığın cılızlığına,
Karışır tüm renklerim günah tablomda...

Huzur bulurum kendi kazdığım mezarımda,
Tanımım yazar mezar taşımda,
Gri, siyah, beyaz ve diğerleri...
Yazın adımı ve dualarımı yazıt kalacak mezar taşıma!
Hissedecek gökyüzü kurutacak ıslak boyalarımı,
Dindirme fırtına nefretinin kanatlarını!

Acımasız bedenin son gücünü kullanıyorum...
Ey yalnızlığım şahidi mezarım!...
Duyuyor musun beni iniltilerimde?
Çığlıklarla yaşıyoruz kara toprakta...
Böceklerimle paylaşıyorum yalnızlığımı,
İnan bana bunun sorumlusu ben değilim!...

Vur cesedimi yere kanasın kâfir kitabem!
İstedin benden verdim karanlığımı...
Ben istedim kapadın kocaman kapılarını!
Kör olduk cansızlık içindeki nefeste!
Ay bile inanmıyor artık bana ölümümde...
Yardım etme beni sınayan ellerinle!...

Anladın mı aptal mezarım tüm acizliğimle?
Yalan söylemez horizonların...
Büyüt beni toprağındaki deliklerde...
Sizin olsun bedenim yeryüzündeki kemirgenler!
Al senin olsun ruhumdaki pervasızlık...
Hepsi senin olsun artık istemiyorum seni!...


Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...

 
Gönderildi : 21/07/2008 5:20 pm
el-kafirun
(@el-kafirun)
Gönderiler: 721
Honorable Member
Konu başlatıcı
 

Gizlendi sonsuz acıları lanet bir vücut için,
Hissedemez yaptıklarındaki pişmanlığı...
Günahkar gecenin koynunda sabahlamak hakkıydı!...
Göremeyecek hiç bir zaman aydınlıktaki beyaz tenini!
Aklanmayacak gecenin günahlarındaki iftiraları...
İtiraf ediyorum tenim seni isterken;
Huzurlu duramam bu aptal yatağın içinde!
Dar geliyor odamın duvarları seni bulmakta,
Saklambaç oynuyoruz mum ışığındaki aşkımızda...
Yitiriyoruz bazı şeyleri umurumuzda değil!
Ölümlü olarak görmüyoruz birbirimizi...
Sonsuzluk kanımıza zehrini bırakırken;
Günahkâr olamayız hiç bir zaman...
İstediklerimiz ve beklentilerimiz için!...
Gecenin ellerindeki çizgiler kaderin haritası iken;
Reddediyoruz aslında çizilmiş krokileri!...
Nefes alıyorum zindan ettiğin dudaklarında;
Hapis etmişsin içindekileri darağacında...
Vazgeçemem bu kırılgan halimle bile olsa...
Benimsin uykularındaki aldanmalarda!
Benimsin zifiri karanlığımızdaki mahzenimizde!
Şeytana uymak bu olsa gerek...
Hiçbir sorun yaşamadık tanrı bunları görürken;
Aslında biz yarattık tanrıdan uzak dünyamızı!
Yağmur bizi temizledi biricik şarkımızla...
Hisset beni melodilerin çağrılarında!
Anla beni yağmurun altındaki dokunuşlarımda!
Keşfet beni gecenin en günahsız isteklerinde!
Al beni okyanusundaki uçsuz bucaksız şehirlere!
Söz verme bana özgür olmayan iradenle...
Anlayamazsın gizemlerdeki zincirleri...
Koparamazsın gecenin hislerini benden!
Bensiz gecelerin huzurunda yemin edebilirim!
Zaman yok olsun, durgun içimdeki kum saatlerinde...
Toprak kurusun, verimsiz olsun yeryüzü...
Aç kalsın tüm dünya, şahidim olsun acılara!
Görürsün o zaman dünyanın sefaletini...
Anlarsın o zaman beni yeryüzündeki benzerliğimle...
Ağıtlar yakarsın yalnız odanda!
Ben yine de ben olacağım yok oluşunu görmek için!


Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...

 
Gönderildi : 22/07/2008 3:42 pm
MetALgOds
(@metalgods)
Gönderiler: 782
Prominent Member
 

işte gerçek güzellik budur


Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !

http://www.felsefehayat.net/

 
Gönderildi : 22/07/2008 8:38 pm
Evelyn
(@evelyn)
Gönderiler: 361
Reputable Member
 

Titreyen kalemimden...
Soğuk,ıssız bir gece!
Lanetler üzerimdeyken yazmakta zorlandığım satırlar...
Yaşanamamış aşklar,parça parça ayrılmış zamanlar,konuşamadığım anlar var;lanetler üzerimdeyken...
Ruhumu boğan kelimelerimi defterimin arasına sıkıştırıp,bir mühür vurmak istiyorum kilidine!Lakin kusamıyorum içimde olupta bitmeyenleri...Ya kalemimin mürekkebi akıyor sayfalarıma ya da kalemimde mürekkep bitiyor zamanla...Yazıyorum ve üzerini çiziyorum binlerce defa!
Üzerimdeki sıcak lanet sahip oluyor zamanla ruhuma!Çığlıklarım sessizleşiyor,kelimelerim düğümleniyor...Ansızın yazmayı,konuşmayı unuttuğum anlar oluyor!...
Sıcak lanet zamansız eritiyor mutluluklarımı...
Ruhumla bütünleşen lanet yok ediyor ruhumu...Ruhum yerini içindeki lanete bırakıyor!...
Yaşayamıyorum;lanetler üzerimdeyken... !!


The end diyelim virgül koyalım ,)

 
Gönderildi : 11/08/2008 11:54 pm
el-kafirun
(@el-kafirun)
Gönderiler: 721
Honorable Member
Konu başlatıcı
 

Şehvet ayrı yaşamalarına sebep oldu,
Cehalet kanayan gözlere sebep oldu...

Hazır değildi teklik içindeki sevişmelere,
Kıskançlık, karın ağrısı olan kramplar...

Hiçlik yazamamaktan ibaretti...
Son kez yazdı yeminlerini kirli kağıda...

Okyanus taştı yeryüzüne saldırarak,
Kristal kana ihtiyacı vardı suların...

Suların özgürce dolaştığı ütopya...
Kanın ve suyun ham maddesi düşünceler...

Makineleşmiş bedenler çizdi...
Pisliği resim haline getirdi sürtük dokunuşlar...

Çizilmiş nedimelerin hatmetme zorunluluğu...
Sürüden ayrılan sayısız canlının varlığı...

Asılmış güneşin yeminli olduğu darağacında...
Eller gökyüzüne sevgili gibi dokundu...

Fazilet, yapraklardan kuşlara bulaştı...
Gökyüzünde süzüldü güneşe doğru...

Yaktı gölgeleri sevmeyen aydınlık...
Ten buldu kanlı soykırımlar...

Sinirli bir kaderin can yakan planları...
Kısasa neden oldu saygısız ruhlar...


Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...

 
Gönderildi : 15/08/2008 5:24 pm
el-kafirun
(@el-kafirun)
Gönderiler: 721
Honorable Member
Konu başlatıcı
 

Kızgınım bugün gökyüzüne kara lekeler bıraktı odama...
Masum değil toprak sanki kan emicileri besliyor...
Yalan söylüyor bana ağaçlar yıkılıyor hafif rüzgârlarda...
Sorumlusu sensin bunların! Nefretimin kaynağı...
Yine göz diktin dünyanın düzenindeki mutluluğa,
Yine yok etmek istiyorsun yarattığın nesneleri,
Soyutluktaki somut olan sen misin bu içimdeki?
Cevap beklemiyorum senden ölünün gözlerindeki yanlışsın...
Hızlanıyor kanımdaki akışkanlık ve hissetmemdeki zavallılık öldürüyor...
Sesimi duyamazsın sağırsın kendi dünyanda!
Zavallılık içinde büyüyen köhneleriz biz, ne istersin bu yokluğumuzda?
Sonumuzu bekliyoruz kazanmak senin en büyük sonucun iken...
İsyan çıkaramıyoruz engelleyicisin yazdıklarında,
Dilimizdeki kelimeler yara oldu artık bu kara düzende!...
İster kazıkla ister as beni bu Kara Meydan'da!
Meydan okuyorum ve inkâr ediyorum seni!
Gök diktin sürümdeki düzene ve mutluluğa!
Sarmasın karanlık düzenin biricik acılarımı!
Ben elimi değdirmemiş iken mutluluğa!
Sonun olacak yarattıklarındaki silahların yaraları,
Yaklaşıyoruz senin kıyametine!
Dağların yürüsün üzerimize kızgın gibi...
Denizler fışkırsın kesilen derimiz gibi...
Canlansın böcekler ve hayvan leşleri...
Korkmuyoruz yarattığın canavarlardan!...
Mükâfatımız olacak şeytanın yeniden dirilişi,
Düzen denilen tüm perdeler açılacak bu alaca kızıllıkta,
En uçtayız kitaplarınla ve peygamberlerinle!
Nefes alıyoruz kâfirliğimiz içinde!
Yırttık kutsal saydıklarınızı sizin en büyük eserinizde,
Yarılacak bu kurduğunuz düzen zifiri gözlerimde...
Tersine dönecek dini manalarınız ve mabetleriniz,
Huzur kapladı içimi bu yok oluşun eşiğinde...
Pis duygular sardı içimi senin ibadethanende,
Kıracağım yok etmeden peygamber eşyalarını,
Gömeceğim birer birer melek ve cinlerini!
Can çekişecek görev bildirdiğiniz ruhlar,
Seviyorum kahredici ellerimde yaşayan tiksinen avuçlarımı...
Nem tutar hep yeniden dirilmek için!
Kıyametlerinle ders verme bana!
Ya da saçma sapan şeylerle sınama!
Çünkü ben sana bu hakkı vermedim...
Senin kulun olmayı hiç bir zaman...
Ben istemedim!


Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...

 
Gönderildi : 15/08/2008 5:35 pm
MetALgOds
(@metalgods)
Gönderiler: 782
Prominent Member
 

...
hikayeni anlat bana sevgilim!
hayali hastalığını...
yalanlarını...
hatırladıklarını...

küçük bir akıl ve büyük bir kalple bırakma beni!


Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !

http://www.felsefehayat.net/

 
Gönderildi : 16/08/2008 6:46 pm
Sayfa 4 / 19
Paylaş: