Ara sıra siyah
Ara sıra beyazım
Ara sıra gökyüzü
Ara sıra yeraltıyım
Ara sıra kendimim
Ara sıra zehir
Ara sıra müptelayım
Ara sıra hiçim
Kaybettiklerim; yarattıklarım
Hissettiklerim; doğurduklarım
Ara sıra kara
Ara sıra kızılım
Ara sıra kan
Ara sıra susuzum
Cehennem gibi yanıyor zihnim
Alevler arasında çevir ruhumu
Ara sıra kül
Ara sıra korum
Ara sıra ateşim
Ara sıra buzulum
Ara sıra hiçim
Çünkü ben senim!
Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...
sürekli bir ölümdü aşk
özellikle seni sevmek tek ilacıyken
ara sıra olamam
sürekli sana kalmalıyım
sürekli severek
aşkın içini doldurmalıyım
gel hadi
herzaman ki yerde aşkımızı dinlendiriyorum
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
Ölüyorum diğerleri gibi...
Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...
aşk bir yalandı
artık yalanlara karım tok
bana çok acı çektirdim ama
bu acılar bana zarar vermez
beni daha da güçlendirir
bana aşıladığın kin ve nefret
beni daha güçlü yaptı
artık hazırım
sana gerçek acıyı yaşatmaya
Öldüm mü bana mı öyle geldi.ne diyorum ben ya...
umut düşmedikçe nüfustan da kayıt düşmezmiş...
nüfustan kaydın düştüğü an .. ki o an ölümün ismi artık resmileşirmiş...
umudun yitirilmemecesine hitaben...
her gün bir umut doğuverir...
Bu hitaplar sana...Ruhumun en depresif köşelerine...
Korku korkuttu kalbimi iyice bozdu ağırdan ağırdan...Dedim ya ağırdan ağırdan diye anla canımın nasıl yandığını.Toprak kokan doğada ölüm kokuttum mezarımı ve çevresini.Hatta zombiler oturup çay içiyordu mezar taşımda.Kaldırdılar bir gün benide.Oturdum çay içtim onlarla.Hep derler ya kaç çeşit yaşam var kimse bilemez haline şükret diye.Yaşayanları hepsi şükretmeli.Ne çok ölüm var dünyada.Ne çok azap var...
Geçen yan mezarımdan çığlık sesleri gelmeye başladı.Sonra git gide arttı sesler.Bir baktım seslerin biri mezarın içinden biride dışından geliyor.İki aşık...Tutamadım kendimi başladım ağlamaya...
İki çığlık...
İki aşk...
İki aşık...
Sen ve biz...
Ben olamayacak kadar güzeldi...
Şimdi sen uğramıyorsun bile...
Bende gözyaşlarımla çiziyorum resmini,
Hatırladığım kadarıyla...
umut düşmedikçe nüfustan da kayıt düşmezmiş...
nüfustan kaydın düştüğü an .. ki o an ölümün ismi artık resmileşirmiş...
umudun yitirilmemecesine hitaben...
her gün bir umut doğuverir...
Ya birileri senin yüzünden acı çekecek yada birileri için tüm acıyı sen çekeceksin. Çıkışı yok, o acı mutlaka çekilecek.
The Broadcast like their prayers went unanswered and ignored
god, like the rest of the world, just watched in silence
acı... tapılası bir hükümdardır....
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
Sersem gecenin ayağına basar gibi...
Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...
Boşluğa takılan gözlerin hançer gibi yüreğime girer. Mevsimler değişir, ruhlar teker teker ölür. Yapraklar dökülür o sonbaharda. Maviliklerine daldığım o koca okyanus yüzebildiğim tek yer özgürce.
Gözlerinin siyah çevresinde bir bataklık bulurum. Binlerce pislik ve günah var içinde. Çizgileşmiş hayaller kirpiklerinin okunda. Hepsi vurur beni gözlerinden ümitlerimi ayırdığım zaman.
Ara sıra ay gibi değişir göz kapakların. Bazen dolunayı ile aydınlık ve capcanlı... Bazen hilal gibi küskün ve sinirli... Korkuyorum öleceksin ve tüm dünya ışıksız kalacak geceleri.
Beyaz karlar görürüm gözlerinde. Bir ruh gibi kayarım bazen. İzimi belli etmem. Sen gökyüzüne baktığında gözlerindeki çizgiler hırçınlaşır, kıyamet kopacak diye korkarım.
Hala gözlerinde bir dirilik görüyorum. Sen dünyaya bakarken ben gözlerinden emiyorum tüm ölümsüzlüğü. Tüm kâinatı görüyorum ve o buzullarını kırıyorum. Yüreğimdeki alevleri çığırından çıkarmak için...
Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...
Ben olmayı özlerim gözlerinde ve kelimelerinde... Haziran gecesinde Ankara'a yağan yağmur kadar hevesli seyrederim seni.Gözlerin gözlerime değdiğinde yumruğumla ezerim esirleşmiş pesimist duygularımın kafasını...
Sen olmayı özlerim sözlerinde ve gülüşünde...Sen konuştuğunda Ankara Kalesinin dibinde dilenen dilenci bile ayaklanır benim hayallerimde.Vals yapar tüm saflığıyla art niyeti olan her şeye inat...
Biz olmayı özlerim birlikteliklerimizde...Ellerim teninin her yerini ezbere bilmesine rağmen her seferinde yeniden keşfetmeye çalışır bu bitlikteliklerde.Aslında tanıştırmadığımız birlikteliğimizin en büyük yanıda Ankaradır.Biz seninle kızılayın bir köşesinde her gece buluşuruz, rüyalarımızda.Böyle gecelerde biz olmaya başlarız.Zamanla biz kavramı git gide genişler ve aile oluruz.Tabi bunlar buluşmadan zihni birlikteliğimizde bile gerçekleşir...
Ölüm olmayı özlerim sözlerinde.
Gözlerin yaşamı,
Bebeklerin ölümü hatırlatır.
Zıtlıkları sevdirirsin bana,
Bense olabildiğine uygun.
Sen ve Ben oluruz en sonunda ise.
Yani Biz...
Baş Harfleri küçük yazılamayacak kadar önemliyizdir birbirimiz için...
umut düşmedikçe nüfustan da kayıt düşmezmiş...
nüfustan kaydın düştüğü an .. ki o an ölümün ismi artık resmileşirmiş...
umudun yitirilmemecesine hitaben...
her gün bir umut doğuverir...
Rüyalarım vardı ya …Geri istiyorum hepsini..Bunlar sadece benim değil insanlığın rüyası değil mi? Kabuslarımız olmalı artık günün her saatinde,her saniyesinde , geleceğimizden yana.Felaketlerini bizim ürettiğimiz,ya da hemcinslerimizin ürettiği erken kıyamet seneryolarını tekrar gözden geçirmeli insanlık.
bin schon zu alt und zähl sie doch
kein Engel kommt um euch zu rächen
Heimlich werd ich auferstehen
Gott weiß ich will kein Engel sein
İskeletini Seviyorum
Ben seni değil,
İskeletini seviyorum.
Biliyorum ki, bana ölü halini anlatıyor,
Cennetin kokusunu,
Ve tanrının bütün saflığını,
Seni değil iskeletini seviyorum.
Mezarın güzel bir memleket olduğunu,
İçinde ölü kuşların ağladığını duyuyorum.
Seni değil iskeletini seviyorum.
Hala bedenimdeki kemiklerin genç olduğunu,
Dehlizlerine dalacak gücü hissediyorum.
Ben seni değil iskeletini seviyorum.
Etlerin bu dünyada bir hiç olduğunu,
Yaşamanın kötü olduğunu öğreniyorum
Ben seni değil iskeletini seviyorum.
Sonsuzluğun aşkı ve acıyı getirdiğini,
Sevişmenin karanlık içinde dans ettiğini tadıyorum.
Ben seni değil iskeletini seviyorum.
Çünkü parçalanacak son zerreni saklayacağımı,
Yatağımda bulunduracağım sevgiliyi,
Öpeceğimi biliyorum.
İşte bu yüzden seni değil
İskeletini seviyorum
Ey!.. Ademoğlu..
Ben sizin tapmakta olduklarınıza tapmam.
Siz de benim taptığıma tapmıyorsunuz.
Ben de sizin taptıklarınıza asla tapacak değilim.
Sizin dininiz size, benim dinim banadır...
Kelimleri sevmektir aslında birini sevmek, her ne kadar her daim bunu söylesemde ve kimse dinlemesede beni...
Korkarım yakınken büyünün bozulmasından ama kelimelerde bu yoktur!Salt duyguların öncülerini kimse bozamaz elleriyle.O kadar içten yazmışızdır ki içlerinde ikinci bi anlamda bulamazlar...
Kimi zaman aç bırakırız kelimelerimizi birbirinin kelimelerine, kimi zamanda onalrın ölüm orucunu bozarız çokta uzun olmayan cümlelerimizle.Bunu yaparkende hiçbir zaman yapmacık olamayız...
Kimi savaş çetin savaşlar veririz birbirimize karşı.Arkamızda kanlı harfler bırakırız.Sonunda ikimizinde ruhlarında derin yaralar açarız.İçlerine de derim aşklar koyarız...
Etten veya kemikten değil kelimelerden anlarız her şeyi.Birbirimiz hariç...Onu zaten doğuştan biliriz...
umut düşmedikçe nüfustan da kayıt düşmezmiş...
nüfustan kaydın düştüğü an .. ki o an ölümün ismi artık resmileşirmiş...
umudun yitirilmemecesine hitaben...
her gün bir umut doğuverir...


