Forum
Bildirimler
Tümünü temizle
Konu başlatıcı
Arkadaşlar bunu en başta bir köşe yazısına yorum olarak bilinçsizce yazıyordum sonra fark ettim ki neden burada yer almasın? Biraz düzelterek yazıyorum şimdi...
Canı yanınca omuriliğimi izleyen bir ürpermeyle irkilirdim. Bir şeye canı sıkkın olsa, verdiğim nefeste içmediğim cigara dumanını hissederdim. Gözlerimi kapattığımda vücuduna dokunabilirdim, öpüşürken tadını alabilirdim.
Hep son şansları ben veriyordum.
Benim için değerliydi sonra fark ettim ki ben fazla önemsiyormuşum ve o bunları haketmiyormuş.
Sonunda olan oldu!!! Olağan manzara işte... Hepimizin kuyruk acısı vardır bu konuda.
Ama ben aptalların yaptığı gibi intiharı filan düşünmedim ya da başkalarıyla olmayı. Çünkü ben onu dünyanın yedi harikasından biri olarak görmezdim onu yalnızca benim değer biçebileceğim bir kişilik olarak görüyordum başkalarıyla paylaşamazdım. Belki de bu değeri hak etmemek onu başka biriyle olmaya itti, hem de ilk adımlarını gözümün önünde attı... İşte içkinin en sevdiğim yanı bu. Biraz uzaktan bakınca insanların içindekilerini dışarı vurdurtuyor. Sanırım o an için karşısındaki herifin kim olduğu önemli değildi. Şunu biliyordum benim orada olduğumu biliyordu ve o herifin elini masa altından tutup yakın durmaktan çekinmiyordu ama ben belki de en yapmamam gereken şeyi yaptım ve o herifin burnunu dağıttım kendimi kendim için küçük düşürdüm... Aradan neredeyse 6 ay geçti ve hala bazı şeyler onu bana hatırlatıyor. Bunları görünce kendimden, kendi hatamdan utanıyorum ama unutamıyorum...
Bundan sonrada asla unutabileceğimi sanmıyorum ancak en başından bakınca görebiliyorum...
Ben en baştan beri dalına tutunulamayacak bir yaprağa gelen rüzgarı kesip o ağacı suluyormuşum sonu belli olan bu yolda, kör olmuş, çamura düşen bir kuru yaprağa aşıkmışım.
Evet sonunda sen o çamura düştün ve içinde kayboldun ben büyük bir hata yaptım ve alabileceğim en büyük yaralarımdan birini aldım. Dev bir nasır bağladım yine de zaman hala akıyor bu yüzden herşey için teşşekür ederim sana... Ölümün ekosistemimde piramitin en altında yer alan canlılar tarafından ayrıştırıldı seni içimden bir dışıkı olarak attım ve şimdi daha rahatım...
The Specific
Ben doğdum ve neden kirlendi dünyam?? ya ölümüm , umudun ışığını yok etti yada ölüm , gerçeği hak etti. Çünkü beyaz gülün gölgesi bile karaymış maskeler yetmedi masumiyetimi örtmeye...
Gönderildi : 09/01/2008 10:41 pm
Güzel bir paylaşım... Edebi açıdan pek yorum yapamayacağım ama güzel bir düşünce şekli... Başta sohbet havasında başlamış, sonlara doğru güzel bir tarz yakalamışsın aslında... Daha çok yazarak kendini bu konuda geliştirebilirsin gibi geliyor bana...
Umarım başka yazılarını da bu başlık altında görebiliriz...
Ben de insanım lan!
Gönderildi : 09/01/2008 11:11 pm
Konu başlatıcı
Yorumun için saol .. kafam iyiyken yazdım ve duzeltmeye çalıştım bu nedenle edebi bir yorum almayı beklemiyordum bir başka zaman daha güzel yazılar yazarım... 
The Specific
Ben doğdum ve neden kirlendi dünyam?? ya ölümüm , umudun ışığını yok etti yada ölüm , gerçeği hak etti. Çünkü beyaz gülün gölgesi bile karaymış maskeler yetmedi masumiyetimi örtmeye...
Gönderildi : 09/01/2008 11:17 pm
kafam iyiyken okuyorum ve hoşuma gitti 
paylaşım için sagol ellerine sağlık içten olmuş çok.
....ben kendi gözümün içindeki saç teliyim.
www.furisdead.com
www.thehungersite.com
LİNKLERE LÜTFEN BAKINIZ!
Gönderildi : 10/01/2008 12:32 am
Son misafirKan, biraz barut kokusu ya da kan, biraz toprak; bunlar yetmez şerefi hak etmek için. Arkandakileri güvenceye almak için önündekileri öldürmen de yetmez. Haklı ya da haksız olmanda önemli değil burada. Çünkü burada yapabileceğin tek şey kaybetmektir. Yerden yere çarptığın düşmanını yenmek sana bir şey kazandırırsa, daha çoğunu kaybettirir. Mesela ona olan korkunu ya da hak etmek üzere olduğun saygıyı. Her şey bir yana sana asla telafi edemeyeceğin bir şeyi; zamanını kaybettirir.
Peki, ne için savaşıyoruz kendimizi korumak için mi yoksa rahat yaşayabilmek için başka hayatları harcamak için mi? Doğanın en temel kanunlarını kullanıyoruz hala; hayatta kalmak, o zaman neden kendimizi ayırıyoruz hayvanlardan? Yoksa aynı ölümün adımızı yok etmesinden mi korkuyoruz?
Tarih her zaman bize geçmişin aynası gibi gösterilir, peki gerçekte neyi doğru biliyoruz? Benden sonrakilerin hakkımda ne düşünmesi gerektiğini yazdırmak istemiyorum tarih kitaplarına. Ölümümün gerçek bir son olmasını istiyorum herkesin kaybedebileceği en büyük şey. İşte bu yüzden adım gizli dini kitaplarda.
Doğanın kuralı; son olan şey yeni bir başlangıçsa, neden silahlarımıza melek adını takmıyoruz? Kendi kuralımıza uymayan herkesi cezalandırmak, aramıza yeni katılan herkesi himayemize sokmak için, ölümü layık gördüğümüz insanları yok etmek için neden rahat yaşıyoruz? Ve neden bunları düşünüyorum tertemiz geldiğim dünyayı kirletiyorum kirleniyorum.
Korkutabilmek için düşmanlarımı, maskeler takıyorum gündüzleri, geceleri karanlığa bürünüp gçrünmez oluyorum, yanıma çekip kaçırıyorum kirletilen ellerimle, aydınlıktaki birkaç saf güzelliği. Bu kısır döngüyü durdurabilmek için acı çekiyorum, acı çektiriyorum, acılarını dindiriyorum. Zamanımı kaybediyorum içimden, tanrının kusurlarını buluyorum. Neden öldürüyoruz kavrayamıyorum… İşte bu yüzden son misafirim ağırlaman gereken. Kaybedebileceğin en büyük şey...
Ben de insanım lan!
Gönderildi : 10/01/2008 12:46 am
Konu başlatıcı
salında bunu pek beğenmedim...
The Specific
Ben doğdum ve neden kirlendi dünyam?? ya ölümüm , umudun ışığını yok etti yada ölüm , gerçeği hak etti. Çünkü beyaz gülün gölgesi bile karaymış maskeler yetmedi masumiyetimi örtmeye...
Gönderildi : 14/01/2008 8:03 pm
Konu başlatıcı
Yani alıntı olan 2. yi
The Specific
Ben doğdum ve neden kirlendi dünyam?? ya ölümüm , umudun ışığını yok etti yada ölüm , gerçeği hak etti. Çünkü beyaz gülün gölgesi bile karaymış maskeler yetmedi masumiyetimi örtmeye...
Gönderildi : 17/04/2008 12:36 am