Kalbimin kırıgında mektuplar biriktirdim, yoruldum
Başka dudaklardı artık öptüğüm, kanadım.
Tanrım
O artık ezberimdeki erkeğim değilse
ve ben şizofren bir aşka bürünmüşsem
Nehre düşüp , akıntıya karşı yüzmeyi becerememişsem...

Bağışla beni; Ansızın ölmek istiyorum!

"Cennet baba, kabul et benim dilenci suretimi"

yatağımdaki isimler kendi üzerine boşalıyor..zamanın içinde zamansızlığı yakaladığım tüm erkekler gecenin karanlığında dolunayla sevişiyor şimdi..hiçkimseliğim,onlara olan hayranlığıma karışıp,küçültüyor beni..kendi hayatımdan boşluğa uzanıyorum..ölümün sonsuz nefesiyle diriliyorum tekrar..yeniden doğuyor tanrıçalığım,bereketim..ve içimden taşan kimseya ait olmayan aşkım,aşklarım..bir kendi kendimi sevmem..bencilliğimin kızgın yüzü..sahteliğin yansımasımı bu?yoksa kutsal fahişeliğim mi?

bildiklerim bilmediklerime karıştıkça hiç olmadığım bir şeye dönüşüyorum..bilmediğim yüzlerimle önce kendimi sonra yolun karşısında beni bekleyenleri kanatıyorum..kanadıkça yeniden sen yükseliyorsun içimde..tüm varlığınla,tüm yokluğunla..seni sen yapan herşeyle içimde barınıyorsun..beni yokedercesine..

en bayağı cümlelerimle yazıyorum artık..

Nesnelerin sahteliği arasında yaşamak
Ve hiç dökülmemiş farz etmek toprağa damlayan her gözyaşımı
Kadınlığımın meyvelerini soldururken sahipsiz gecelerde
Düşlemek hiç doğmamış olmayı
Kanamak süresiz
Onunla onsuzluğa doğru kanamak

NepthyS:

senin acın benim içimden,benim acım senin içinden geçerek umuda dönüştü

aşkın metafiziğidir bu tek cümleyle herşeyi anlatır

mükemmelsin.....

gecemin rengine bürünüyor hüznüm
sesimin o en yavaş tonuyla anlatıyorum seni içimde inleyerek ölen hayvana
peşine düşeceğim kimse kalmadı
senin uzak ikliminden başka
geleceğim göreceksin
seni arayacağım istanbulun tozlu sokaklarında
içime seni çeker gibi koklayacağım şehrimizi

belkide daha serin bir gecede son vermeliyim sessiz bir haykırış gibi bitmeye yüz tutmuş yaşantıma,yaşantı dediğim sonsuz düşkırıklığıma..

Belki bu deildi beklediği(m)
Tanrım neden söylemedin?
İstediğim şeyin aslında o olmadığını...

Tutku
Acı
Pişmanlık
Korku
Ruhumda salınan tüm duygular doğuruyor birbirini bu gece
Ana rahmine düşen ölü çocuğum
Yalnızlığın ateşi arasında yabani bir ot gibi bereketleniyor

Kapıların arasından içime açılan benliğimin sahipsiz dokusu
Şeytani bir ayinin son ritüeli gibi son kez gösteriyor bana kendini

Ve hayat dediğim sonsuz kırıklığım el değmemiş bir bakirenin gözlerindeki damlada son buluyor

acıya olan bu iştahımızın hiç bitmemesi dileğiyle...

Orada olmak istemiştim
Seninle
Kimsenin adına merhamet etmeden
Kimseye vermeden sevgimi
Yalnızca senin kutsal ışınla aydınlanmak

oysa umutlarım cinnet geçiren bir şizofren gibi son verdi ruhumdaki parlayışlarına
şimdi karanlık tüm günler
gecelerimdeyse ayrılıyor bedenim benliğimden
sahipsiz iki yanım
sahipsiz acılarım

bir ağacın gölgesinde oturup düşlemek yaşamak dedikleri şeyi
nasıl ve neden sorularının arasında kaybolmadan
kaçmadan kendimden

yüzleşmem gerek..

yaşamaya devam edebilmek için yüzleşmem..

sürüngen gibi olmak isterdim
geçmişimi üzerimdeki bir örtü gibi silip atabilmeyi
her acıdan sonra yeniden doğmayı

sonsuz olmak isterdim
sonsuzluk olmak isterdim sevdiğim erkeklere
bir yıldız gibi doğmayı güneşli bir günde bile

sürüngen gibi olmak isterdim
yaptıklarımın tablosunu ruh duvarlarımda kendime sergilemek yerine
değişmek isterdim
şekil değiştirmek isterdim

Gönderen: @metalgods

acıya olan bu iştahımızın hiç bitmemesi dileğiyle...

İyi misin arkadaşım..?

ben geçmişimi silmek istemezdim.Yaşadıklarımı terk etmek.O zaman geçmişle gelecekteki farkımıda anlayamazdım ; sürekli her seferinde geçmişimi yaşardım .Bu daha kötü olmaz mıydı.

Belkide söylediğini yanlış anlamışımdır

geçmişimi silmek derken yaptığım hataların bedelini sürekli ödemekten yorulduğumu kastetmiştim..yaşamımla masaya oturdum sanki hiç bitmiyor hesaplaşma..