Uçurumun knarında filizlenen bir hayatın yolcusuyum gözü kapalı ilerleyen...Gözlerimden akan yalnızlıkların, yağmur damlalarına eşlik ederek yanaklarımdan süzülmesine aldıırmadan atmaya çalışıyorum adımlarımı...

Bir dalgıcın oksijen tüpünden çıkan kabarcıklardan bakıyorum hayata..Yüzeye her çıkışında kaybolmuşluğun, umutsuzluğun tükenmişliğin, yanlış anlaşılmışlığın ve yalnızlığın acısını daha az hissediyorum...

Ben..Belki bir şizofrenin gördüğü halüsinasyon...belki dünden kalma yaşanmışlıkların açtığı yara...Ya da hayatın acımasızlığına yenik düşmüş ruhların son düşünceleri...Hangisiyim ben de bilmiyorum...

Dayanamıyorum artık vücudum uyuşuyor, titriyor ellerim ...Ayak uçlarımdan bir şeylerin çekildiğini hissediyorum, zihnim bulanıklaşıyor, gözlerim buğulanıyor, gökyüzünden siyhlar yağıyor üstüme..soluyor gözyaşlarımla büyüttüğüm çiçeğim..Ve bir mevlevi edasıyla düşüyorum yere..

Üstüme çöken karanlığım, ruhumu kemiren yalnızlğım beni ölümüm soğuk sessizliğine gömüyor ve geçmişin dipsiz kuyusunda kalan ruhum terk ediyor bedenimi yeni ufuklar aramak istercesine...