Kızılımsı gökyüzünden düşen iki damla değil ki gözyaşlarım
Onların içinde yağmur damlalarındaki umut yok
Sevgi sözcükleri anlatamaz ki onları, onlar benim acılarım.
Kumsalda yalnız yürüyorum şimdi, yalnızım dünyadan uzak.
Bıktım artık her şeyden, gözyaşlarım bile anlamını yitirdi
Bakmayın artık yüzüme, görmeye çalışmayın gözlerimdekini
Gözlerimde gördüğünüz boşluk anlatır mı sanıyorsunuz çektiklerimi?
Artık gözlerim bile kurtulmak istiyor ruhumdan
Bitkin düştü artık, herkesin yüzüne, içimdeki nefreti haykırmaktan.
Rüzgarın esişi yüzümü okşuyor mu sanıyorsun?
Beni acılarımdan arındırabileceğini mi düşünüyorsun?
Yüreğimi yakan acıdan kurtulmak keşke o kadar kolay olsa!
O rüzgar bana sadece ölümü hatırlatıyor bilmiyor musun?
Bütün acılarımı yüzüme vuruyor her esişinde anlıyor musun?
Anlayabileceğini mi sanıyorsun? Herşey anlamsız oysa!
Hayatımdaki her şey anlamsız, her şey koskoca bir hiç
Ne sen ne de o gözlerin gerçek değil.
Bileklerimden akan kanlar anlatır belki, hadi iç
Durma orada, her gün kanımı emen vampirlersiniz ne de olsa
Öldür beni duraksama boşuna
Kalbim taşlardan daha soğuk
Hadi ne bekliyorsun, zafer çığlıkları atsana.
Bu güne kadar ayakta kalan bu ceseti yere yıkacaksın, haydi durma
Gözlerinden okuyorum bunu sen de istiyorsun
Haydi sapla kılıcını kalbime
Bu beden üzerinde karallığını kur, hadi durma.
Ölüm ayini başlasın!
Vigemis oyk te, laırca nıskal
Negle lo, enis mesemve
Adnamıl tırka, enis virmosuye.
Yelkovan saymakta son anlarımı
Beklemek bile acı veriyor
Bu son mutluluğu çok görme bana
Kara rahipler etrafımda ölüm çemberi oluşturuyor.
Ölüm ayini için gözlerini kapatmaya çalışma
Gözkapakların ayinden kaçmana izin vermez boşuna çırpınma.
Lansı vides bu laırcaın seprin
Reh mazna laırcala nakyaharı
O radka nılca ımdıy bu palk.
Serbest bırak içindeki bütün sevgiler aksın
Karanlığın gücü onların yerini alsın
Sende söyle karanlığın lordlarıyla beraber.
''Enis eksim veszem''
''Enis eksim vezsem''
En sonunda beden artık serbest
Havada süzülüyor rahiplerin çığlıklarıyla.
Sende katıl onlara, haydi durma
Son bir kez tut o cesetin elini
Unutma kulağına fısldadıklarımı
Bİliyorum hiç hissetmedin
Sadece gözlerini kapat ve o anları düşün
O zaman bütün şifreleri çözülür içimdekilerin.
''Enis virmosuye''
''Enis virmosuye''
..........
Ne tatlı bir rüyadın, neden bıraktın beni?
Neden uyandım, neden?
Gene ruhum acıların krallığında
Ellerin çok uzakta
Tıpkı sevginin benden uzakta olduğu gibi.
..........
Hey sen karanlıklar kraliçesi!
Gün olur o fısıltılar kulaklarını sağır eden bir çığlık olur belki de!
Kim bilir, belki sen benim ayinim olursun
Sen kavuşursun huzura
Bense o sonsuz karanlığa....

Poet Of The Darkness

* ( alıntıdır )*

Karanlık

her insanın karanlığa daldığı anlar vardır ya hani,karanlıkta yok olduğu yada kaybolduğu anlar...benimkide böyle bişey galiba.karanlıkta yanlız başımayım,sonsuz gibi görünen bir yolda yürüyorum.bu yol beni nereye götürecek bilmiyorum.düşünmeden yürüyorum.zaten artık düşünmekte istemiyorum çünkü kafamın içinde binlerce düşünce var.sanki hepsi birer kurtlar da,benim beynimi yiyorlar.bi an bu karanlığı yaran bir ışık yayılıyor bir duraktan.hani turuncu çatılı duraklar vardır ya işte öyle bir durak.bi anda kendimi o durakta buluyorum.ama artık etraf daha da karanlıklaştı.gözlerimi kapatıyorum ve sessizliği dinliyorum."bu sessizlik çok güzel"diye düşünürken bi anda arkamdan çığlıklar,bağırtılar,gürültüler gelmeye başlıyor.bu sesler çok rahatsız edici.buradan kurtulmak istiyorum ama nasıl gitmem gerektiğini bilmiyorum.arkamda sanki yüzlerce yüz bana bakıyor,arkama dönmek istemiyorum,o yüzlerden korkuyorum.öyleki artık gözlerimi bile kapayamıyorum,gözlerimi kapatınca o yüzler karşımda oluyor.çok korkuyorum,yanlızlığı istiyorum,sessizliği istiyorum.sanki insanların yüzleri büyüyor,sanki bana yaklaşıyorlar;ama ben hareket bile edemiyorum.bulunduğum yere çivilenmiş gibiyim.var gücümle koşmak buradan uzaklaşmak istiyorum ama bişeyler ayaklarımı tutuyor gibi.başımı öne eğiyorum,saçlarım yüzümü kapatıyor,sonra ağlıyorum;ama göz yaşlarım yok.bi an yine hertaraf sessizleşiyor.bu sessizlik gerçekten çok güzel.sonra birinin karşıdan beni izlediğini farkediyorum ama başımı kaldırıp bakamıyorum.neden bu karanlıkta bu kadar korkak oluyorum anlamıyorum.bir şey başımı kaldırıyor ve kendi gözlerimle karşılaşıyorum.evet beni izleyen,benim gözlerim.şimdi iki kişiyim,gözlerimden gözlerimi ayıramıyorum.çok garip ama gözbebeklerim yok.diğer gözlerim boş gözlerime ürkekçe bakıyor.gözlerimi kapatıp yok olduğumu hissetmeye çalışıyorum ve yine burdayım.evet yine insanların arasındayım.burda olmak güzel mi bilmiyorum.kafamın içi cevabını bilmediğim yüzlerce soruyla dolu.ve sanırım en önemliside nerede mutlu olduğumu bilememek.her yerde mutlu gibiyim ama sanki bu bir yalan.evet herşey yalan!karanlıktaykende böyleydi şimdi de böyle.degişen hiç birşey yok,sanırım olmayacakta.

metebolic seninkini okudum gerçekten süper

Ş imdi kaybettiğin
E skiyi
Y eniden getirmek için
T utsak olman gerekir yalanlarına
A ffetmiyor Tanrı
N eye yarar uğraşsanda

A rtık
F arkına var herşeyi
F aydasız yaptıkların
E minim
T uzaklar
M utluluğuna
E ngel ve
Y asaklar
E celin
C anına okudu seninse şimdiye dek
E n iyi yaptığın
K aybetmek oldu!

Ö lmeye
L ayık her beden..
E minim son vardıkları yer
C ehennem..
E llerini açıp
K urtulmak için ateşinden, kaybolduk
S onsuzlukta
İ ncindi sevaplar, günahın
N efretinden!...

(alıntıdır)

ben de çok beğendim metabolic, bizimle paylaştığın için saol...