becomedamp:

yasılarını beenerek takip ediorum greenday biliosun ah bide şu konularda yaratıcı olabilsemde bişiler karalasam

içinden gelenleri karalasan yeter beco

ah nası anlatsam nası yapsam yarın bulursam söz senin için bişiler getircem şiir filan bulamazsamda türetmye çalışcam

becomedamp:

ah nası anlatsam nası yapsam yarın bulursam söz senin için bişiler getircem şiir filan bulamazsamda türetmye çalışcam

tamam.

yüreğimi öylesine açtım ki
gidenler beni de götürdü.
ewet artık ben yokum burada
ben yokum sewdiklerimin arasında.

yok olunca hiçbişeyle mücadele edemiyor insan?

yok olan birşey gerçek olabilir mi?

ben gerçektim.hemde hiç olmadığım kadar.
insanlar ;
insanlar gerçeklere tahammül edemiyorlar artık
bana da tahammül edemediler.
beni de yok ettiler.
kalmadı eski saflığım
kalmadı eski güzelliğim
yok artık eski benliğim

kendini buldu bencilliğim..........

kuzen alkışş...ıslıkk.. süper

Gönderen: @greenday

kuzen alkışş...ıslıkk.. süper

walla ha mı?
sırf onun için müzik acıp kıwama gelmeye calıştım.
teşekkür ederim.....

eh hee kıyamam sana ya. burada görücem arada birde olsa seni. edebi bilgide lazım

bilion bende edebi bilgi deil müzik ruhu war......
ama sewe sewe

Artik Yorgun Düsüyor Düslerim, Biraktigin sahte kanatlarim ucamiyor artik, Hiç uyumadim zaten ve adini sen koydum Karanlik Gecelerin...
Müzigin avuçlarina dökülen gözyaslariyla yikandim durdum, yetmedi sana nisan aldim yine kendimi vurdum...
Biraktin Düslerimle yapayalniz beni, Mutlumusun? Sakin gülme aynaya, çaresizligin aynasina gülen bir yüz hiç yakismiyor. Senin aynan ben oldukça...

Hergece yatakta senin için yağıyor düşler.
Acı hatıralar ıslatıyor beynimi,
Ağlıyorum sessizce.
Seni unutma isteği tatlı bir tebessüm atıyor HAYIR! dercesine...

Hergece yatakta senin için yağıyor düşler,
Müzik eşliğinde
Gitar sesi duyulunca canlanıyor hatıralar
Bağırıyorum sessizce.

Kumsaldaki dalgadan farkın yokmuş, Karaya vurdun ve çekip gittin... (15.07.2002 - Seda'ya)

içimdeki kendime ulaşmak için bir yol bulunamayacak gib yalnız kalıorum.
ölmişken yaşayanların arasında kendimi yaşarken ölü olarak buldum

bak greenday sözwerdim sana we tuttum

ahh ahhh saol canım
devamını beklerım tadımlık oldu

ok devam edecek yrn yasarım bi tane daa

Her yazdığım bana geri dönüyor.
Gerçekleri yazıyorum ya da yazdığım şeyler bir gün gerçek oluyor.
Yazmayı kestiğimde nefes alamıyorum gırtlağımdan sesim çıkmıyor.
Bir yerlerim kanıyor ama uzandığımda yok oluyor.
Ne zaman başkasını bulsam benim gibi ya kaçıyor ya da normal bir insan taklidin yapıyor ban karşı ama ben biliyorum aslında kimin kanatlarının kırık olduğunu belki de bu yüzden benden kaçıyorlar.
Sevmeyi istesem sevgim altında kalıyorlar kalkamıyorlar melekler imreniyor sevgime ama insanlar kaçıyor.
Korkuyorlar, korkuyorsunuz, peki ama neden?
Yaşanması gerekenleri yaşamak istediğim için mi? Bunun neresi korkutucu neresi ürkütücü ki?
Beni tanırsınız kalabalığın içinde ama tek başına birisi.
Tek başına ama içinde bir ve ya iki değil binlerce ruhun gözyaşını taşıyanım ben.
Her bir gözyaşımda yok oluyor binlercesi arınıyorlar vaftiz ediliyorlar gözyaşlarımda.
Beni düşünmeyin ben bundan hoşlanmış numarası yaparım yeter ki siz ağlama duvarınızı seçin ve ağlayın ta ki duvar yıkılana kadar.
Gözlerinizden anlıyorum sizin kim olduğunuzu bir kaçamak bakış anlatıyor aslında hangi ruhu taşıdığınızı bunu anlıyorum hem de çok rahat ve bu yüzden benimle zaman geçirmekten korkuyorsunuz.
Kanatlarımdan korkuyorsunuz her an uçmaktan kendimi saklamadığım için bir gün gitmemeden korkuyorsunuz.
Ağlama duvarınızın uçup gitmesi sizi korkutan ben değilim siz onu istiyorsunuz beni değil.
Jileti sevmem ama başka hiçbir şeyle anlatamıyorum içimi jilet işte alıp kesiyorum bütün her yerimi artık normal biri olmak istediğimi haykırıyorum size ama yok siz beni görmüyorsunuz.
Benim yaptığım fark edilmek değil ki bu yaptığım aslında fark edilmemek, orda beni anlayan var mı ?

Duydunuz mu? Duymadınız değil mi? Acı vardı içinde, yardım isteği vardı, haykırılan gizli sözcükler vardı. Bende çığlık atsam anlarlar mı acaba? Ya da anlar mı acaba?

Bu cümleler mi etkiledi beni, evet bu cümleler etkiledi beni. Birisinin yazdığı hem de birine veya bir şeye değil resmen hiçliğe yazdığı birkaç kelime gelmiş yerini bulmuştu. Büyücü olduğunu söylüyordun evet büyücüsün işte bak boşluğa yazdığın birkaç kelime ya benim imzam oluyor yada o kelimeye bir yazı yazıyorum. Yazı yazıyorum da niye hemen söyleyeyim belki gün gelirde benim boşluğa yazdığım kemleler bir gün başkasının eylemi olur. Öğretmenim, senin sayende yazıyorum bu kelimeleri.

Bir insan görüyorum uzaklarda bağırıyor çağırıyor, kendini paralıyor ama sadece ağzı açılıp kapanıyor ya da en azından ben öyle görüyorum onu. Bu insan nasıl bir insan bilmiyorum ama insan olduğunu biliyorum baksanıza onunda kanatları yok yalnız neden böyle bağırıp çağırıp bir şeyler yapıyor ki duymuyorum bile sesini. Çok uzakta kendini öldürse bile göremem onu dedim ya çok uzakta o. Ne yaparsa yapsın onu hiçbir zaman duymayacağım. Duymak istediğimden bile emin değilim.

En kötü duyguymuş bu insanda; emin olamamak duygusu ikisi arasında gidip gelme işte. Keskin çizgiler olmaması ipin ucu veya sonu değil ipin ortasındayım. Kendimi tanısam bundan sonra ne olacağını kendime ezberletsem ne yapmam gerektiğini anlayacağım da yok işte olmuyor, ipin ortasında kalakaldım ve bu beni kahrediyor, içim acıyor bas baya kanıyor kanamaktan da öteye geçtim bu sefer içim boşalıyor bomboş bir insan oluyorum yine ayakta geziyorum ama yok bu dünyada değil ruhum almış başının gitmiş yok buralarda. İlk zamanlar hoşuma giderdi de şimdi beni öldürmeye başladı haykırmak lazım burada ama yok işte olmuyor dedim ya.

Bir şeyler söylüyor yine o adam çok uzakta yaklaşsam gidip dokunsam alsam acısını kanatlarıma bassam dizlerimde başını okşasam ama çok uzakta göremiyorum ya da görüyorum da gitmek yasaklanmış gibi ama bu yasak bu günah benim tarafımdan konulmuş bir yasak değil başka birileri koymuş bu perdeyi gözümün önüne başak birileri hapsetmiş beni bu ıslak soğuk odaya. Açsam kanatlarımı bir çırpıda gidip alsam onu oradan getirsem buraya ama yok olmaz o burada yaşayamaz. Haykırıyor ama boşa haykırdığını sesinin yitip gittiğini bilmiyor. Boşa çabalama gelemiyorum yanına.

Birisinin gördüğünü hissediyorum, evet izleniyorum bunu çok iyi biliyorum hissediyorum birinin bakışlarını üstümde ama hoyratça beni izliyor gibi bana bakıyor ama beni görmüyor ki bu da beni kendi acılarımdan daha çok acıtıyor içimi. Ölüm bile bakılıp ta görülmemek den daha az acı verir. Ama bağırmalıyım çağırmalıyım buradan kurtulmalıyım sesimi duyurulmalıyım buraya ait olmadığımı ispatlamalıyım nasıl bilmiyorum ama bunun başarmalıyım görmesini sağlamalıyım beni görmeli görülmeli duyulmalıyım sesimi kulağında hissettirmeliyim.

Neden bu kadar uğraşıyor, neden hala çabalıyor neden hala ölümü seçmiyor ki? İnsan neden bu kadar uğraşıyor ki? Bunları yok eden bunlara asıl acı veren o övünüp durdukları umut duygusu. Keşke izin verilse de gidip anlatsam tüm gerçeği ve aslında ne kadar boşa uğraştığını göstersem ona ama izin verilmiyor ne benim yanına gidip elini tutmama izin var nede onun sesini acı isyanını duymama izin var! Galiba bende anlıyorum bir şeyleri. Sesi gelmese de onun boşa çabalaması bir yerlerimi kanatıyor. Kanatlarımla yırtabilsem bu perdeyi üstümden ilk işim tek gördüğüm o olacak ama olmuyor. Bunu neden yaşamak zorunda onlar anlamıyorum.

Bunu neden yaşamak zorundayız bilmiyorum. Hangi güç beni buraya hapseden ve hangi ses bu benim çığlıklarımı bastırıp ona ulaşmasının engelleyen. Bir heykel gibi heybetini bozmadan beni izliyor biliyorum beni görüyor ama neden duymuyor feryatlarımı bunları duyup ta neden hala orda duruyor, ben, yaşatan tek şey içimdeki umut bir gün görülme umudu bir gün duyulma umudu. Umutla yaşıyorum, umutla sesimi her gün alçaltacağıma daha da yükseltiyorum. Bir gün gelecek yanıma bunu biliyorum bunu hissediyorum kaybetmeyeceğim umudumu ölümü seçmeyeceğim bunu hissediyorum. Görecek…

Son kez bakıyorum sana, insan. Keşke duysan bu son cümlelerimi, feryat figan etmeyi kesip de gerçeği görsen seni yaşattığını sandığın o berbat umut duygunun seni nasıl öldürdüğünü görsen. Senin yanına gelmeyeceğimi keşke kabul etsen, senin sesinin gelmemsinin nedenini şimdi anlıyorum sen ne istediğini bilmiyorsun sadece duyulmak istiyorsun görülmek istiyorsun ve en kötüsü de bunun olmayacağını biliyorsun ya da bilmiyorsun ama hala afyon misali sarılıyorsun o iğrenç duygun “umut”a. Evet kanatlarımı açabiliyorum artık simsiyah kanatlarım göğün en uç noktalarına kadar açılıyor ve başlıyorum ayaklarımı topraktan çekmeye sen kendini görseydin gözlerinle senin yanına gelmediğimi ve hiçbir zaman gelmeyeceğimi bilseydin keşke…