gene bir yargısız infaz var.
ben sanık koltuğunda sen ise hakim
yap seçimi yap yargını ve vermelisin cezayı. çok uzadı bu mahkeme/muhakeme
son başlasın artık.
sonsuzlukta bir son olmaya çalışıyorum
ne olduğunu bilmeden
had bakalım diyor bir kere daha sırtıma sörfümü alıyor
fırtına da sörf yapmaya başlıyorum.

sensizlik becerebileceğim birşey değil
hayattan daha zor
teninin kadifesinde kaybolmak daha kolay ama uzak
zorlarla boğuluyorum sanki
kolaylık insanlığa aitken
benim olmalısın
yasaklı kelimelerde

Yırttım bu gece eski aşk resimlerini,
Yaktım eski günlükteki aşkları...
Hatalarla dolu dokunuşlar...
Hissetmediğim şeyleri yazmışım özel olsun diye,
Kanatmışım yalanlar ülkesindeki yaralarını...
Hiç biri gerçek değil bu yaşadıklarımdan sonra;
Karanlığa cılız ışık sokmuştun tüm inancınla...
Nerden bilebilirdim ki yok olacağını karanlıklar perisinin?
Sana çok ihtiyacım var bu sokakta,
Duy sesimi her titreyişimde!
Üşüyorum yazdıklarımdaki soğuklukta...
Aslında büyük bir ateş yakmıştık aşkımıza;
Kim bilebilirdi ki tanrının gözyaşlarıyla alevlerimizi söndüreceğini?
Bak gördün mü hak etmiyorum güzelliği ve mutluluğu?
İçimde kalıntılar var yıkımdan kalma...
Yapabileceğim bir şey yok bu kadar aciz iken;
Yardım et bana! ''Neden?'' sorusuna cevap vermem için,
Yardım et bana aşkımızın sonsuzluğu için...
Yitirmek üzereyim yaşama umutlarımı,
Hâlâ anlam veremediğim depremler var içimde...
Yıkılabilir tüm duygularım aptal sarsıntıda...
İzin veriyorum içime inşa etmene!
Zeminimi sağlam yap saf ellerinle!
Bilirsin her şey zeminde biter...
Yeni bir sayfayı çevirir gibiyim kollarının arasında...
Minnettarım sana lanet hayatımda anlamlı olduğun için!
Ne kadar anlamlısın tüm tasvirlerinde...
Sana tapıyorum Sevgilim!
Seni özlüyorum Ab-ı Hayatım!
Hayat bu kadar anlamlı olabilirdi karanlık-aydınlık ikileminde...

bu şiirdeki adamı kıskandım
ayrıca kıza da hayran oldum böyle şeyler yazabildiği için
herşeylerini birbirlerine bağlayan iki ruh

çok güzel olmuş

Kanamalı ve sayrık yüreğim bunca üzünçlere daha ne kadar direnecek, daha ne denli dayabilecekti..? Bir yerlerde her şeyin bir bir gitmesi... yitirilmesi gibi... bütün bunlar bir son nefes çırpıntısı içinde yok olup gidecekti...
Olsun!
Bir taziye ilanının göçeri olmaktan ne çıkar

hissetmediklerini hissettim zannettikten sonra onları okumak kadar acı veren hiçbirşey olmasa gerek.hele tamda sevdim derken ve bunu yazdıktan hemen sonra ağlamak yokmu, içte o en acı yara hiçbir pansumanla kapanmayan ve en gaddar kanayan...

Şiir gerçekten çok güzel el-kafirun teşekkürler...

acıya tapınıyorum şu sıralar
tüm şarkılar yaralıyor
senden gelenlerle birleşince
cehennem azabını aratıyor....

........

bulutları kalbime indirmekten vazgeç
seni seviyorum bu kargaşa da bile
acıyı mezar taşıma yazsanda
tapıyorum hala herşeyine
bulutları kalbime indirmekten vazgeç
seni seviyorum
mezarıma gelmesen de

.......

varolmak ya da denge onun tek ümidiydi...

ölümcül sevgilim
ağır ağır iner kalbime sızın
seni düşünürken...
hatıralardan kayan yüzün varoluşuma çarpar
dillenen gözyaşların dökülürken içime

şaheserimi yaratırken aklıma düştün
en büyük fedakarlığım
sakın beni düşünme
ben senin için var mıydım?

yazmak bu sefer herzamankinden anlamlı
denizin içinden çıkıp gelen yalnızlık
yüzyılları aşka bağladı
bizim için dengesini yitiren karanlık

ağır ağır iniyor matem
artık emin değilim sanki var olmakta
çağırmaktan bıktım acılı köpeği
mezarından çıkmalısın
seni düşünürken
ölümcül sevgilim

........

gözlerindeki gücü hisset
adını anmadığımız kötülükle
harfleri diz korkmadan
ruhunu ateşle körükle

biliyorum ki ölüm bize hediye
ve katilin oluyorum senin dileğinle
sertlik benim işim
kendini bana verdiğin gecede

çağırdığım,
çığlık attığım,
kıskandığım,
vahşet evime...
sevgilime...
kızıma...
aşkıma...

sayıklamayı bıraktı zihnim seni
içimde büyüyen hayaline düşmanca
nefretine sahip çıkan bu adam
takip etti ölümü sessizce

gözyaşlarını içerek büyüyen intihar
oda oda dolanan ölümün eli
karanlığı emdirdiği
uzakları yakın eden canavar

izle....
takip et...
isimsiz olanı bana yaklaştırarak
sevgilim olamazsın
aşkını yok etmelisin bu eşikte
yık onu....
inancını bana teslim et
ama sakın ölme

önümden çekilen çıplaklık
tutuklu birşeyleri harekete geçirdi
günahın tohumlarındaki kayganlık
şafakta ruhlarımızı birleştirdi

ateşi hissedebiliyorum aşkım
kalbinden gelen zehirle
kana doyur beni
hayaller gören mesihin kucağında seviş benimle

gerisi sadece sessizlik
kör sağırlık
biliyorum ki başarısız oldum
bu sadece bir delilik

nefret pınarlarında saflığını arıyorum artık
ümidimi de işkencem sayarak

........

Paylaştık kararsızlığın ucubeliğini

İşte seviştiğimiz yatak
Ve intihar salonu
Damarlarımızı kestiğimiz oda
Hepsi konuşuyor
Ama bizsiz

Çatlıyor beynim sanki
Seni düşünmekten bıkmış
Uyuşturucu gibisin
Damardan alınmadığında kölen yapıyorsun

........

Yazdıkça sana geliyorum
Yani ümitsizlik gibisin
Şafakta yaşadığım sersemlik
Uyandırmadan beni öldürdü

.................

Söz verebilen bir şeyler yarattık
İnsan olmayan ama düşmanca

............

Uykuyu çağırıyor gözlerim
Hâlbuki sana söz vermiştim
Kendi kendimle konuşmamaya

Yükselmek güzel teninde
Yukarıda yalnız olsak da

...........

Uykusu geldi ölümün
Yatağına uzandı
Bizi unutarak
Uykuya daldı
.........................

Gözyaşlarınla beslenen bir yaratık oldum
Acı çekmelisin ve benim olmalısın

...................

Vücudumun tüm ihtiyaçları sende mi?