nefretin saflığını takip et!
tüm insanlığa kıyarken
yolları sen çizmelisin
sapkın ruhların eşliğinde

sevginin çığırtkanlığını unut!
tenimiz tutuşurken dans eder zalimce
talihsizlğimizi sakla toprak altında
öldürürken doğuran yanlızlığımz da

şimdiler de intiharımızı yazıyorum
uçurumları ve gözlerini düşünerek
açılan şiddet panayırlarında
ikimizi yok ederek yeniden gömüyorum

unutma sadece toz toprak değil!
beklediğimiz şey
karanlıkla eşdeğer yatağımız da
gelinini öldüren tanrı değil!

ikizim...
gecelerimizi tenimize hapsederek
verebileceğimiz en iyi cevabı verdik
beraberinde devasa bir zararla
tutamayacağımız yeminlerimiz vardı
ikiz acım...
hastalığımı iyileştir
sensizlikle büyüyen
kullan beni
keşfet ne kadar özlediğimi
çünkü ben anahtarıyım aşkın
ikizim...
biraraya getir parçaları
acizliğinde karanlığın
kullan beni
acının kanayan gözbebeklerinde
sadece kullan beni
sonra susarım
tutuklu kaldığım nefretinde

günışığını istemiyorum
aklımda sen varken
çünkü gelgitler beni deli ediyor
nerdesin peki?
beni bıraktın mı?
belirsiz terkedilmişliklere
teninin benim olduğunu sanıyordum
aklımı kaybetme korkusunu anlayamazken
bir de seni kaybedemem
eskisinden daha inatçısın değil m?
acıyı öğretirken dudaklarıma
müzik seni bana getirmiyor
bunu sürekli yaşamaktan bıktım!
istemiyorum güzelliğini
galiba deliyim
kaygan sevgilimi isterken
tutamıyorum pençelerimle
bu yüzden günışığını istemiyorum
aklımdaki senle

yepyeni bir duygunun pençesindeyim
kovala beni!
ama yakaladığın ben olmalıyım
bu oyunda
unutma tüm yazılanlar yalandı
sadece sen ve ben olmalıyız
gerçekliğin unutkanlığında
yepyeni bir duygunun pençesindeyim
yarat beni!
tanrıdan gizli bir melek dilemeden
bu bir din!
unutma tüm inançları bizden ibaret
sadece biz olmalıyız
yepyeni bir duygunun pençesindeyim
kovala beni!
ama eskisinden daha aşık
eskisinden daha tehlikeli
ama yakaladığın ben olmalıyım.

serikanlı hislere sarılıyorum bu gece seninle...
ardım sıra acılı bir çocuğa imrenerek...

aklından ne geçiyordu bilmem
o küçük şeyleri keserken
sanki mutlu gibiydin hayallerinle
çivili bir yatakta uyurken

aklından ne geçiyordu bilmem
ellerini kana batırırken
evinin bodrumunda sakladığın
intihar odalarında
cesetlerle dans ederken

aklından ne geçiyordu bilmem
sürekli iğnelenen sezgilerinle
yürüdün gittin aklımın sokaklarından
göremeyeceğim yağlı gölgelerden

aklından ne geçiyordu bilmem
gerçekten istedin mi tanrıyı ben yokken
ya da gençliği ya da gerçeği
çocuksuluğu eziyete terkederken ne düşündün?
tanrı olmayı mı?

durgun ağırdan alınan bir nefes silsilesi hakim bedene. zorluyor her şekilde. kasılıyor kaslarım daha da. her yeni gün yeni bir sahne değil artık her göz kırpmamızda yeni sahneler hakim . ben artık gözlerimi kırpmıyorum.

aklımı zorlayan birileri var mı?
hayatımı alıp uçuracak
ya da beni biz yapacak kadar hakim kendine
ne dersin yeterince yaşadık mı ?
bunun için...

beynim ağzına kadar dolu. ne bir şey daha alabılır ne de ögrenebılır. zaten ogrendıgı tek sey var o da senın yoklugun.

bence birbirimizi doğurmalıyız bu sancılar içinde
keşke bazı şeyleri yaşayabilsek
sırf bunun için bile değer sanırım bu yanlızlığa
tanrıyı ezip ulaştığımız o yerde

yokluk ve varlık arasındaki ince çizgi bile siliniyor artık. ne varolabiliyorum ne de yokolabiliyorum. seçim şansı bana bırakıldı ama karşımda bir hakim var ben ise sanık. sence ceza ne olmalı ?? müebbet yalnızlık mı yoksa sonsuzlukta bir son mu ??

tercihlerimiz çoğu kez bize bırakılmadı.
ama özgürlük buna rağmen yaşamayı sürdürmekti.
aşka,arzulara,hayata rağmen yaşamak,
bizim en büyük yeminimiz olmalı.

tanrıyı bile kaçıran bu kadar asi birşey gördün mü?

tercih yapma imkanımız olmadı ki acaba tercih yapabileceğimiz bir durum vardı da biz mi görmedik. tercih yapmak istedğimizde dedğin gibi tanrı bile kaçtı. ve şimdi bir uyumsuzluk başladı.. hiç birşey birbirine uymuyor.

tanrı varken tercih nasıl mümkün ki??

gecenin sesini izlerken...

değişken şeyler gördüm hayallerinde
pırıltılı olmayan şeyler
inanması zor ama bizim olan
umut ve gerçeklikten uzak
yazılmayı bekleyen şeyler

peki orda mısın?
yazılmayı bekleyen şey
bir fikir misin?
ya da bir küçük öykü mü?

yeni bir sevgili mi?
güneşin yeni yeni sızmaya başladığı bir günde
çok zor yaşamak

sık sık bunları düşünüyorum
hissederek yaptığım şeyleri

seni arıyorum sokaklar da

umarım iyi olursun
bu hikayeye giden yolda
başladım yürümeye
yokluğunu sayıkladığım vücutta

gerçekleri istemiyorum senden
sırlarını savur içime
son umudunu bana yaslayarak
bana benzemeye çalış
çünkü senin için acının işçisi oldum
aşktan uzaklaşarak

bir yıldız gördüm
sonra kalkıp gitti
küçük günışığım
beni aşık ettin umarsızca
.......

sen ben oldun ufak ufak çoğalan acınla...
vur yüzüme aptallığımı!
seviyorum bunu dilenmeyi senden her gece.
karanlık gibi vücuduma yapışan ıslak tenin
sarıyor sanki tüm benliğimi
ikizim sakın umutsuzluğa düşme
ki sen benimdin heryerde
ağzına aldığın cümlelerimle
ısırdın beni kalbimden
yırttın tüm hayat bağlarımı
saplantılı hayallerimde