Bulandım Zehire Ben Oldu Zehir...

Bir göz yaşı kirpiklerimi ıslattı, ansızın acnının kurbanı oldu gözlerim... Mantık ararken kendimde mantıksızlığı seçtim her zaman ki gibi... Hıçkırıklarımı duyan kasvetli odamda derin bir nefes aldım, son nefes gibi, son gün gibi...

Kaçıp kurtulmak istedim kendimden.Üzmemek istedim hep yanımda olanları... Onlar sorarken kendilerine "Bumuydu değerimin karşılığı ?.."
Bense mutlu sanılırım ansızın kaybolan benliğimde,bencilliğim bir savaşa dönüştü, artık kaldıramıyorum kendimi -kendimde olanları...

Bir gaz gibi süzülüyorum etrafta.Hızlı,görünmez ve acımasız.Belki zehirli bir gaz gibi soluyorlar ben bilmiyorlar,görmüyorlar,hissedemiyorlar...

Sanırım sol yolculuğum da bir suya karıştım. O bilerek içti o suyu. Şimdi acı çekiyor biliyorum.Ama birşey yapamıyorum.Beni anlamak o kadar zor olmamalı.Bu kadar bilinmez olmamalıyım...

Herşeyim son gün için son nefes son zehir...