CAN İLE CANAN

Seviyorlardı belki birbirlerini,
Arkadaşça fakat yıllar sonra,
Dönüştü bu büyük aşka,
Canan seviyordu Can'ı çılgınca,
Sevmedi başkasını ömür boyunca,
Can liseye başlayınca,
Kaptırdı kendini başkasına,
Aylar geçti aradan,
Canan bekledi usanmadan,
Evlenecekleri çağa geldikleri an,
Hayaller kurardı zaman zaman,
Dediler ki Can evleniyormuş,
Kızı istemeye geleceklermiş,
Canan zannetti kendisini,
Süslenip,püslenmiş,
Sabah olunca oturmuş pencereye,
Geldi gelecek diye,
Fakat ne gelen var ne giden,
Anladıki o kendisi değilmiş,
Yeni sarışın sevgilisiymiş,
Nişan bir ay içindeymiş,
Başlamış bir telaş alışverişi,
Nişan oldu büyük şatafatla,
Kız gözyaşlarını tuta tuta,
Duramadı ağlayarak koşa koşa,
Hıçkırıklarla doldu boş oda,
Canan feleğe isyan ediyordu,
Komşular acıyordu bu haline,
Yalnız onlar değil,
Gökteki melekler bile,
Artık bitsin bu çile,
Dönecekse dönsün geriye,
Dağlar fayda etmedi,
Can geriye dönmedi,
Can ondan nikah şaidi olmasını istedi.
Canan ister istemez ''Evet''dedi.
Nikah günü geldi çattı.
Arabalar sokağa yanaştı,
Takım içinde Can bir harikaydı,
Bir bakış tüm vücudu yakıyordu,
Canan hala umutluydu.
Ellerini masadan hiç ayırmıyordu,
Beyaz gelinliği ben giyeceğim diyordu,
Saatler geçiyordu sel gibi,
Damat ve gelin içeri girdi ,
Alkışlar tüm salonu adeta inletti,
Nikah memuru başladı sorulara,
Kızdan sonra geldi Can'a,
Canan bakıyordu.
Can EVET diye inletti salonu,
Cananın umutları bir anda soldu.
Defter nikah şaidine doğruldu.
Canan deftere büyük bir nokta koydu.
Yeni çift gitti koşa koşa,
Kimse kalmadı o koca salonda,
Bir canan vardı pencerenin kenarında,
Bakıyordu boynu bükük onlara,
Son gücüyle o da dışarıya,
Gözyaşları süzülüyordu gözlerinden,
Bulutlar bile ağlıyordu.
Çılgınca koşuyordu kendini bilmeden,
Canan yatıyordu kendini bilmeden,
Güneş doğmadan duyuldu ezan sesi,
Dediler ki Canan ölmüş tabut içinde,
Beyaz bir melek gibiydi.
Aradan aylar yıllar geçti.
Kavga başladı zaman zaman,
Birde çocukları oldu.
Tıpkı Canan'a benziyordu.
Saçı gözü her yeri,
Can çocuğa baktığı zaman,
Anladı Canan'ı sevdiğini,
Fakat iş işten geçmişti.
Kavgalar gittikçe şiddetleniyordu.
Kızı serpilip büyüyordu,
Sanki Cananın ikizi ortaya çıkmıştı.
Allah'ın Can'a bir kozumuydu bu,
Can mum gibi eridi.
Kızda ona bakıyordu,
Can gittikçe deliriyordu,
Can fazla dayanamadı bu duruma,
Astı kendini bir kuru ağaca,
Gömdüler Can'ı,Cananın yanına,
Canan bekliyordu Can'ı cennet kapısında
Beyaz bir zambak bitti orada,
Örnek olsun bu dünyada,
SEVİPTE AYRILANLARA...

ne zaman bunu okusam kendimi tutamayıp sürekli ağlamaya başlıyorum..umarım beğenirsiniz