Benden önce ben olmalı biyerlerde.Hani kaybetmişliğimin en kör noktalarını yaşarken denk geldiğim ama bir türlü hatırlayamadığım...
Benden önce ben olmalı.Buna nedensiz bir biçimde o kadar çok inanıyorum ki.Çünkü o beni ortaya çıkartıp kaybolmak istiyorum o ortadan.
Benden önce ben olmalı.Hafiften sen, hafiften ben, hafiften o ve hafiften herkes.Her şeyden biraz olmalı onda.Çünkü o her daim arkamdan kulağıma fısıldayacak kadar biliyor her şeyi.
Benden önce kesinlikle bir ben olmalı.Hatta kimse kabül etmesede hepimizden önce içimizde birileri var.Olmalı!Yoksa biz birbirimizde kendimizi göremeyiz değil mi?Biri bana bunların doğru olduğunu söylemeli ki bende ağlayıp gülebiliyim.Yada şizofren bir piç olduğumu bile bile her gün kimsenin göremediği ve kimsenin duyamadığı yerlerde bana özel kimselerle sessizce yaşayabiliyim...
Bizden önce de biz vardık...
Ve bizim içimizde gizli birer biz barındırırız...
Onu korur muyuz bilemem.
Yada kaçırır mıyız herşeyden?
Ama o bizim en dürüst yanımızdır.
En saf bizdir bizden gizli.
Merhaba ben.
Yazmayı becerebilen ben.
Sokak aralarında yaşayıp
Bana yaşamayı öğreten velet,
Merhaba...
umut düşmedikçe nüfustan da kayıt düşmezmiş...
nüfustan kaydın düştüğü an .. ki o an ölümün ismi artık resmileşirmiş...
umudun yitirilmemecesine hitaben...
her gün bir umut doğuverir...
Gökyüzü kestane rengi
Tenim solgun mavi
Ve sen olabildiğince lacıvertsin.
Ruhumun arka planı beyazken
Kara kalem çalışmasıyla kirlet hayatımı.
Üç kuruşluk aşk paradokslarında ağlarken ben
Gülümse arka plandan.
Renk karmaşası yaşarken aşkım
Nefret nefet dökül paçalarımdan...
Gözbebeklerim sepia,
Parmaklarım siyah beyaz.
Neden ayakkabılarım saf yeşil?
Ben olan aşkımı hatırladım bu gece.
Beraber büyüdüğüm varlığım.
Ve ben rengini kazanmış ruhum
Bensizliğinin sonsuza kadar sürceğini bilsede.
Ama olsun çabaladı kalbim
Reddedileceğini bilsede.
Aşkım dönüp giderken haykırsamda ben
Hayatın arka planının siyah olduğu her yeri hatırlasamda
En pembelerinin bize ait olduğunu oda bilsede
Gitti ağlar adam marşla.
Yada ben ağlar adımdaydım
O güler adım giderken...
Gökyüzü aslında siyah.
Kalbim su pompalarken bedenime
Benim renkleri bilememem çok mu normal sizce?
umut düşmedikçe nüfustan da kayıt düşmezmiş...
nüfustan kaydın düştüğü an .. ki o an ölümün ismi artık resmileşirmiş...
umudun yitirilmemecesine hitaben...
her gün bir umut doğuverir...
-İyi geceler
-Buyrun?
-Sadece gecenizin iyi geçmesini diliyorum güzel bayan.
-Sağolun beyefendi..Vaktiniz varsa buyrun…
-Vakit mi? Avuçlarınızda zaten…
Derken buldum kendimi güzel bayanın masasında.Saatlerce konuştuk hiç isimlerimizi sormadan.Bazen memleketi kurtardık bazen de iki yarışçıydık çeşitli kulvarlarda.Sonunda aklıma geldi adını sormak.Julia…Konuşmasına bakılırsa asil bir ailenin kızı olmalıydı ama içinde gerçekten de sokak rahatlığı görüyordum.Nasıl gördüğüme gelince, ben zaten oralarda doğmuştum…
Uzun uzun konuştuk.Bardan çıktığımızda sokaklarda dolaşma kararı aldık.Karar kelimesi çok saçma geliyor düşününce ama bu bir karardı çünkü sokaklarda dolaşırken birbirimize sokaklarda kimsenin bilmediğini zannettiğimiz yada çok az bir kitlenin bildiği yerleri göstercektik birbirimize.Gençlerin sevişme köşeleri,torbacıların satış yerleri ve hatta tanıdığımız torbacıları bile gösterdik birbirimize…Sanki ister istemez ruhlarımızın illagel köşelerini harmanlıyordu tekrardan sokaklarda.Artık çifte kavrulmuş yaramaz birer çocuktuk…
Gülümsüyordum bu gece çünkü ben intihar etmeyi ve her seferinde ölememeyi hobi haline getirilmiş bir hatayım bu dünyada.Ama Julia bu yanımı çok güzel görmezden gelebiliyordu.Görmezden geldiğinin farkındaydım çünkü bazen bana baktığında üzülüyor yada acıyordu.Bu canımı artık yakmıyordu çünkü çoğu kez acınmış yada üzülünmüş bir adamdım ben.Hatta önüme gelen her kadınla yatmaya kalkışacak kadar da “gerçekleşememiş doğum”dum ben.Hatta çoğu barmene göre komik bir adam bile deniyordu…
Julia ile uzun süre dolaştıktan sonra bir otel odasına gitmiştik.Benim gibi hatalı bir piç bile onu görünce kendini olabildiğince çocuksu davranmaya zorluyordu.Bende bunu yapabildiğimin en iyisini yapmaya çalışarak girdim onunla aynı yatağa.Sabah kalktığımda ise yatak bomboştu.Bir gece önceki o muhteşem kızdan geriye sadece bir not kalmıştı.”Söz veriyorum herhangi bir barda en yakın zamanda karşılaşacağız…”
Başarısız ruhum devreye girdi ve en yakın köprüye gittim koşa koşa.Kafaya koydum bu gün öleceğim diyordum kendi kendime.Hemen bir bacağımı geçirdim korkulukların üzerinden ve sonra diğerini.Sıkı sıkıya tutundum önce ve sonrada gökyüzüne bakarak kendimi aşağıya bıraktık.Sonra bir an aşağıyı merak edip kafamı indirdiğimde ne kadar aptal olduğumu anladım.Aşağıda bir kuru yük gemisi vardı ve ben direk çöplerin üzerine iniyordum.İndimde…
Gözümü açtığımda üzerimde onlarca kafa bana bakıp homurdanıyordu.Belli ki keyiflerini kaçırmıştım ve onlarda benim keyfimi kaçırmıştı.Bir tanesi “ölmeyi bile beceremiyosun dostum bence gidip bunu kutlamalısın ve azraile orta parmağını göstermelisin” diyordu ve ötekilerde buna gereğinden fazla gülüyorlardı.Bir tanesi kaptanın geldiğini söyledi ve hepsini kenara çekildiler.Kafamı kaldırdım ve görüntü karşısında galiba altıma yaptım.Karşımda gülen insan bir kaptan değil melekti.Adı da Julia idi…
Galiba bu sefer doğmayı becerdim…İyi zamanlama diyerek övündüm kendimle…Bir yanımda aptallığıma gülüyordu halen…
umut düşmedikçe nüfustan da kayıt düşmezmiş...
nüfustan kaydın düştüğü an .. ki o an ölümün ismi artık resmileşirmiş...
umudun yitirilmemecesine hitaben...
her gün bir umut doğuverir...
