Bir şişe şarap ve kadehteki parmak izleri. Neydi bizi hayata bağlayan? Ölüm korkusu mu yoksa cehennem korkusu mu? Tabii cehennem diye bir şeyin varlığına inanıyorsan.
Korku! Evet. Tabii ya. Korkuydu bizi hayatta tutan ve en korktuğumuz şeylerle yüzleşmemizi sağlayan. Korkuydu bizi hayatta dibe vurduran. Belki de mutluluğu tattıran. Hayat yarışı denilen şey.
Görmediler. Tüm bunlara rağmen bize hep korkmamayı öğretmeye çalıştılar. “Korkma” dediler. Korkuyu yenmenin en iyi yolu korkunuzun üstüne gitmektir dediler. Ne dersiniz? Sizce de tüm bunları bir kenara bırakıp üzerine gitmeli miyim? Yenmeli miyim? O zaman ulaşır mıyım ölümsüzlüğe?
Neyse…
Önümde duran bir şişe şarap daha ve aynı parmak izleriyle dolu bir kadeh. Korkuyorum. Belki sonra...
Sinmişiz,
Benliğimizin derinliklerinde Yoketmişiz İnsanlığımızı.
Tutsak Etmişiz Yüreğimizi Tel Örgüler Ardına,
Özgürlüğümüzü Kurgulanan Düzene Emanet Etmişiz!
İnsanlığımızı,
İpe Takmış Vermişiz Ellerine,
İstedikleri Gibi Oynasınlar Diye...
bin schon zu alt und zähl sie doch
kein Engel kommt um euch zu rächen
Heimlich werd ich auferstehen
Gott weiß ich will kein Engel sein
insan bir kaç damla kandır ve biz onu bir canavar sanarak aşkıona emanet ettik.aşk bir canavar uğraşıdır; ve uzaklardan gelen bir savaşçıya aşıktır.
Yaratmak güç istencinin en kudretli belirtisidir.
Karanlık da ona yataklık eder !
http://www.felsefehayat.net/
