Sizce ölüm?

Ölmekten kormakla ilgisi olsa da değişmez çok birşey aslında. Ölümden sonraki yaşama inanan hatta ikisi arasında çok ayrım gözetmek istemeyen biri olarak ölüm anında fiziksel bedenin acılarını çekmek korkutmaz beni yaşam sırasında çekilenleri düşününce, ha yanarak ya da boğularak ölsem canım gerçekten yanar o ayrı. Ölmek beden değiştirmektir bana göre, bulunduğun bedene uygun davranma durumu dolaysıyla yaşam değiştirmek de birlikte gelir. Ölmek yok olmak değildir ama sanırım materyalist düşünceli arkadaşlarla konuşuyoruz, ne diyelim hayırlı yok olmalar...

ÖLÜM ÜSTÜNE

Madem ki ölümün önüne geçilemez, ne zaman gelirse gelsin. Sokrates'e; "Otuz zalimler seni ölüme mahkum ettiler," denildiği zaman: "Tabiat da onları!" demiş.

Bütün dertlerin bittiği yere gideceğiz diye dertlenmek ne budalalık!

Nasıl doğuşumuz bizim için her şeyin doğuşu olduysa, ölümümüz de her şeyin ölümü olacaktır. Öyle ise, yüz sene daha yaşamayacağız diye ağlamak, yüz sene evvel yaşamadığımıza ağlamak kadar deliliktir. Ölüm başka bir hayatın kaynağıdır. Bu hayata gelirken de ağladık, eziyet çektik, bu hayata da eski şeklimizden soyunarak girdik.

Başımıza bir defa gelen şey, büyük bir dert sayılmaz. Bir anda olup biten bir şey için bu kadar zaman korku çekmek akıl karı mıdır? Ölüm, uzun ömürle kısa ömür arasındaki farkı kaldırır, çünkü yaşamıyanlar için zamanın uzunu kısası yoktur. Aristo, Hypanis ırmağının suları üstünde bir tek gün yaşıyan küçük hayvanlar bulunduğunu söyler. Bu hayvanlardan, sabahın saat sekizinde ölen genç, akşamın saat beşinde ölen ihtiyar sayılır. Bu kadarcık bir ömrün bahtlısını, bahtsızını hesaplamak hangimizi gülünç etmez? Ama edebiyetin yanında, dağların, şehirlerin, yıldızların, ağaçların, hatta bazı hayvanların ömrü yanında bizim hayatımızın uzunu, kısası da o kadar gülünçtür.

Tabiat bunu böyle istiyor. Bize diyor ki: "Bu dünyaya nasıl geldiyseniz, öylece çıkıp gidin. Ölümden hayata geçerken duymadığımız kaygıyı ve korkuyu, hayattan ölüme geçerken de duymayın. Ölümünüz varlık düzeninin, dünya hayatının, şartlarının biridir. (İnsanlar birbirini yaşatarak yaşarlar ve hayat meşalesini, koşucular gibi, birbirlerine devrederler - Lucretius).

Yaşadığınız her an, hayattan eksilmiş, harcanmış bir andır. Ömrünüzün her günkü işi, ölüm binasını kurmaktır. Hayatın içinde iken ölümün de içindesiniz, çünkü hayattan çıkınca ölümden de çıkmış oluyorsunuz. Yahut şöyle diyelim isterseniz; hayattan sonra ölümdesiniz, ama hayatta iken ölmektesiniz. Ölümün, ölmekte olana ettiği ise, ölmüş olana ettiğinden daha acı, daha derin, daha can yakıcıdır.

Hayattan edeceğiniz kârı ettiyseniz, doya doya yaşadıysanız, güle güle gidin.

"Niçin hayat sofrasından, karnı doymuş bir davetli gibi kalkıp gidemiyorsun? Niçin günlerine, yine sefalet içinde yaşanacak, yine boşuna geçip gidecek daha başka günler katmak istiyorsun? Lucretius."

Hayat kendiliğinden ne iyi ne fenadır, ona iyiliği ve fenalığı katan sizsiniz.

Bir gün yaşadıysanız her şeyi görmüş sayılırsınız. Bir gün bütün günlerin eşidir. Başka bir gündüz, başka bir gece yoktur. Atalarınızın gördüğü, torunlarınızın göreceği hep bu güneş, bu ay, bu yıldızlar, bu düzendir.

Montaigne

http://www.edebiyatogretmeni.net/montaigne_olum_ustune.htm
Şuradan altıntı yaptım pek çok yazım hatası var uğraşamadım düzeltmekle.. İsmi edebiyatöğretmeni olan bir sitede Türkçe'yi yanlış kullanmaları da pek ironik.

Montaigne'den Denemeler, güzeldi. Benden önce davrandın .

ortak özelliklerimizden birisi.

ölüm kimimize göre sonun başlangıcıdır.Kiminin inancına göre ise sadece bir boşluğa düşmektir.
Bana göre ölüm bir başlangıçtır.
Başlayacak olan şey senin elinde.Dindar biri değilim ama sanıyorum Tanrı dünya yı yarattı , insanları yarattı ve sonra insanların ömrünü belirledi.Ondan sonra dünyadan elini çekti.
Çünkü aklıma şu geliyor.Tanrı var mıdır.Var olarak kabul ediyorum.Var ise Tanrı iyi midir?
İyi olarak kabul ediyorum.
Tanrı iyiden yana mıdır?İyiden yanadır olarak kabul ediyorum.
Peki tüm bunlara göre dünyada neden kötülükler meydana geliyor?
Bu durumda deizm inancının öğretileri bana mantıklı geliyor.
Yani ölüm aslında bence bir başka bir başlangıca atılan ilk adımdır.Ama adımın nereye gidecceği tamamen sana bağlı.
Yani bunu iyilik yap, ,namaz kıl , kurban kes, hacca git diye dinsel yaptırımlara bağlamak istemiyorum.Tekrar ediyorum.Ben dindar biri de değilim bunları söylerken

Ölüm ,sadece arkada kalanın yaşadığı his ve bir kelimeden ibaret olan ...ve o arkadaki , o gidene bakan gözlerin sahip olduğu ;Zihinde , hafızada bir kasılma ....
ve bir çelişki , sorgulama ... kabul edindirme süreci ...

Gönderen: @darlene

hiç umrumda değil valla birkaç saniyede olup bitcek bişey üzerine düşünüp felsefe yapıp hayatı kendime zehir edemem.ben varken o yok o varken ben yokum.yaşadığım sürece de ölmeyeceğim ne güzel yaşayıp giderken ölümü düşünerek üzülmek insanın salaklığıdır.hayatın tabi ki bir sonu olacak.çok şey istiyoruz.

Kesinlikle..

Ölüm sonsuza açılan hayatın başlangıcı, giriş kapısıdır.

inanıyorum ki aslında şu an ölü olanlar bizleriz, bu dünyada ölünce gerçek doğumu yaşayarak sonsuz bir hayata adım atacağız.

SONSUZ YAŞAM beklentisi...ölüm karşısında kendimizi böyle avutuyoruz..

belirsizlik

Hayatınızı doğru düzgün yaşayın ölüm eksik kalsın.Korkmuyorum.

ölüm sonsuz dünyaya açılan kapı
öldüğümüz zaman ruh olup maddenin içinden geçebileceğiz ve özgür olacağız istediğimiz yere gidebiliriz o zaman
ama yaşamak daha güzel

ben varken o yok
o geldiğinde ise ben olmayacağım ne diye korkayım ki ölümden...

Şiddetli bir şekilde "merak" duygusu uyandıran olgu.
Merak deyince aklıma gelen ise
İnsanın başına ne gelirse Ya meraktan ya y*raktan gelir oluyor ki
Bu konuda fazla merak hakikaten sakata getirebilir.

Gönderen: @bloodyscream

Şiddetli bir şekilde "merak" duygusu uyandıran olgu.
Merak deyince aklıma gelen ise
İnsanın başına ne gelirse Ya meraktan ya y*raktan gelir oluyor ki
Bu konuda fazla merak hakikaten sakata getirebilir.