Hakan Günday
Ziyan (2009)
"Beyaz gövdeli zenci köpeklerimiz var. Adları da var. Ama onlar birer heykel. Çağırınca gelmiyorlar artık. Cennetin kapısını bekliyorlar. Karla karışık toprağa gömülebilmek için kulakları dik donuyorlar! Öyle bir cennet ki, paslı demirin bile ak sakalı var. Bizi saran tel örgüler beyaz angoradan örülmüş. Havası havlamayı bırakmış, ısırıyor. Beyaz ağzı etimizle dolu. Bu yüzden sessiz bir ayaz var. Saçaklarından sarkan mızrak dişleri ensemize saplanmış. Gazete kağıdı gibi buruşmuş derimizde mor diş izleri, bekliyoruz. Cennetten kovulmayı. Bembeyazız. Soğuk. Donmak. Çözülmek. Tekrar donmak. Daha fazla hiçbir şeye gerek yok. Fiilleri çekmeye bile. Herkes kalsın yerinde. Bıraksınlar yaslansın göğsüm sırtlarına, ılıklaşsın enseleri nefesimle. Yavaş yavaş sokayım dilimi derilerine. Aksın içlerine hayatımın zehri. Yirmi adet mermi. Muhteşem! Hepinizi geberteceğim! Ama hepinizi!"

okuyun okutun... şu sınavlarım bitsin bende okuyacagım aldım kitabı yatıyor. kapagına içine sayfa sayfa bakıyorum dayanamıyorum ama sınavlarımı da piç etmek istemiyorum. arkadaşımın dediğine göre bilindik hakan günday tarzına göre garip ve farklı kaçan bir yapısı varmış ama çok iyi diyor. bu adam bu saatten sonra ilkokul şiiri yazsa yine okurum. bunun dışında askerlikten biraz sogutabilirmiş o yüzden erken davranın toplatılır filan...