William Faulkner'in dili şaşırtıcı derecede sade gözükmesine rağmen okuması bir o kadar zordur. Faulkner'in asıl başarısı yapıtlarındaki olağanüstü kurmacadır. Romanlarındaki olayları o kadar güzel içiçe kurgulamıştır ki siz kitabı okurken kendinizi çıkmaz bir labirentin herhangi bir noktasında kaybolmuş gibi hissedebilirsiniz. Bu duyguyu Laurence Sterne 'nun Tristram Shandy beyefendinin hayatı ve görüşlerinde ve bilhassa James Joyce'un Ulysess'inde (haklı olarak) yoğun bir şekilde hissedebilirsiniz. (ben hissettim bu kaybolmuşluk hissini
William Faulkner eserlerinde bütün insanlığı ilgilendiren evrensel sorunlara yer verdiği gibi Amerika’nın güney eyaletlerindeki yaşamı ayrıntılı bir biçimde vermiştir. Zaten eserlerini de genellikle yok napatawpha adını verdiği düş ürünü bir yerde geçer. Aslında burası Faulkner'in doğduğu yer olan mississipi'deki lafayet'tedir. Kurtar halkımı Musa ise Faulkner'in belli aralıklarla yazdığı güneydeki düşsel yok napatawpha da yaşamları içiçe geçmiş iki ailenin anlatıldığı hikayelerden oluşmaktadır. Faulkner bu eseri için aslında onu hep bir roman olarak gördüm demiştir. Bu kitabın temelinde Mccaslin ailesinin öyküsü yer alır. Lucius Quintus Carothers Mccaslin ile başlayan olayları ailenin içinde bulunan hem beyazlar, hem de siyah öteki genç üyelerine dek uzanır. Bu roman aynı zamanda insanın doğadan kopuş öyküsü olarak da yorumlanabilir. Faulkner'in görünürde yüzeyselliği, evrensel değerleri irdelemesine engel değildir. Zaten bu yüzden 1950'de Nobel Edebiyat Ödülünü de almıştır. Bu eserin en can alıcı bölümü ise ayı adlı bölümüdür. Bu bölüm yitirilen ve yok olan yabanıl doğayı, Amerikan yerlilerinin toprak ve çevreyle ilişkilerini ele alan bir bölümdür. Burada anlatılan tasvirler, psikanalitik ruh çözümlemeleri, içsel hesaplaşmalar gerçekten usta işidir. Faulkner'in eserlerindeki okumalar çok zorlu, uzun, sabırlı ve meşakatli bir okuma sürecinden sonra anlaşılmaktadır. Bunu göze almayanlar boşuna vakitlerini harcamasınlar. Herkese iyi okumalar