Forum
Bildirimler
Tümünü temizle
Konu başlatıcı
Çoğu eski Pink Floyd'cı bu albümü beğenmese de ben her zaman dinlemekten zevk alıyorum. Bence gerek enstrümantal altyapı olarak; gerekse sözlerinin anlamı ve altında yatan felsefe olarak gerçekten çok başarılı bir başyapıt. Roger Waters'lı zamanların aksine daha değişik bir albüm. David Gilmour'un en fazla önce çıktığı ve kendi gitaristliğini en iyi gösterdiği albüm diyebilirim. Albüm 94 çıkışlı bir albüm; kesinlikle küçümsenemeyecek bir albüm. Bu albümün başarıları görmezden gelinemez. Albümde yer alan Cluster One ve Marooned parçası enstrümantal parçalar. Dinlemek isteyen olursa link verebilirim, buradan vermek yasak çünkü.
Yankee Rose
Gönderildi : 30/01/2008 3:36 pm
Ben de eski Pink Floyd dinleyicilerinden sayılırım.. ama en sevdiğim albümdür 'the division bell'.. övünerek de söylerim her yerde =)
high hopes'u yere göğe sığdıramıyolar ama ben bi onu dışlarım bu albümde. geri kalanını birbirinden ayıramam.. yalnız 'keep talking' herşeyiyle; müzik tekniğiyle, hikayesiyle - sözleriyle -, back vokallerle.. bambaşka bi şarkı bence.. bu şarkı üzerine bitirme tezi yazılır, o kadar =)
çok severim 'the division bell'i.. ^^
''Bilmediğini bilmek, bilgeliğin başlangıcıdır.'' - Lady of Avalon
Gönderildi : 15/02/2008 3:18 am
Konu başlatıcı
He he =) Ben yaşım itibariyle çok eski bir Pink Floyd dinleyicisi sayılmam; ama araştırmışlığım, dinlemişliğim ve birikimim var Pink Floyd konusunda. Division Bell gerçekten çok anlamlı bir albüm benim için. Wearing The Inside Out, Keep Talking hakkındaki fikirlerine de katılıyorum. High Hopes'u ben de yere göğe sığdıramam; ama diğer parçalardan da ayıramam. Özellikle enstrumantal parçalardaki tonlar gerçekten çok başarılı. Marooned ve Cluster One. Birisinin dinlemiş olmasına, cevap yazmış olmasına gerçekten sevindim. Sana da ayrıca teşekkür ederim.
Yankee Rose
Gönderildi : 15/02/2008 7:27 pm