ahhh
kutsal şarkılar.
bunalımlarımın ismi ........
Ölüm dansı yapan kelebekler gibi, yüzüm hep ışığa doğru...
Hüzün anlarının,yalnız gecelerin vazgeçilmez yoldaşı grup,klasik enstrumanlar ile hüznün her tonunu yansıtan güldüklerini hayal edemediğim kişilerden kurulu grup,yalnızsanız daha yalnız,üzgünseniz daha üzgün hissedersiniz ama o an ihtiyacınız olan da budur zaten...
rêve en noir et blanc ..
bilmemek ayıptır yahu
babalar ne diyim ayrıca markus şahsına karizmasına ve yaratıcılığına ayrı hayranlığım var empyrium tarih kokar hüzün kokar kan gözyaşı acı ne varsa koklarsın notalardan yaşam ya fazla ya eksik gelir
[color=violet]sevdalamasına bölünmüş ayrılıklar özledin mi sen hiç... it gibi titredin mi yarı kırık sokak lambasının altında yada denize bakıp beni düşünürken ürperdin mi? hayır mı? sen beni anlayamassın işte tam da bu yüzden [/color:bffa2c2aa
a wintersunset & songs of moors & misty fields gibi albümler zor gelir bi daha yeryüzüne..
is life over? this life's over! or has it only just begun?
a wintersunset & songs of moors & misty fields gibi albümler zor gelir bi daha yeryüzüne..
Aynen katılıyorum sana.Odamızın bir köşesinde bulunması gereken albümlerdir.
ultra kasvet ![]()
gitar sololarına bittiğim grup ..
Markus'un hikayesi bitirdi beni...
esas adı markus değilmiş...
kardeşi trafik kazasında ölünce onun adını,yani markusu kullanmaya başlamış...
denoktabenokta
sanada bi offf ulf
ağlayın su yükselsin, belki kurtulur gemi..
Karanlık.. sokakların parlak ışıklarının altında yapılmış uzun bir yürüyüş. kışın yağan karın daha da sessizleştirdiği sokaklarda adımlarınızı atıyorken zihniniz ait olmaz buraya.. belki dün oynadığınız oyundan aklınızda kalmış sahneler gelir gözlerinizin önüne, belki yürüyüşten önce içtiğiniz bir kadeh kırmızı şarabın etkisiyle ruhunuza bir dinginlik gelivermiştir. karların üzerinde bırakmayı unuttuğunuz adımlarınız, sanki içinde olmadığınız bir geceyi, zamanı anlatmaya başlamıştır. belki de doğru olandır o an.. belki yalnızca bir yanılsama..karanlık.. hala devam eden solgun yüzü dünyanın. ruhlarının içine tıkılıp kalmış insanlar, gerçekliğin alçak duvarlarının arasına sıkışıp kalmış ruhlar, bir adım öteye gitmeyen yetersiz dünyalar, hayatlar, öyküler. hayal etmenin yalnızca bir oyun olarak kalıverdiği, düşlerin masalsı gerçekliklerini kaybedip boyalı pop malzemelere dönüştüğü, kırmızı spor araba, nefis bi fıstık, acaip yakışıklı bi adam ve daha bu listeyi uzatabilecek binlerce mataryele bağlı yaşanan hayatlar, çürümüş beyinler, daha da çürüyecek olanlar.. ne zaman bu kadar zor olmaya başladı nefes almak. nerede kaybetti insanlar gözlerindeki ışığı, ne zaman anlatmaktan vazgeçtiler öykülerini. zihnimin içinde dolaşıveriyor görüntüler. sözleri olmayan bir şarkıya benziyor tıpkı. bomboş bir gökyüzü. bulutsuz bir gece..
ayaklarımdaki karı silkeledikten sonra evime ve odamın loş karanlığına ulaşabildim. dinlenme ve sınırlarında bulunduğum gerçeklikten kaçma vakti geldi bile.. yanıma alacağım herşey tamam gibi.. ruhlar, anılar, ışığın tüm renkleri, bir masal, düşler.. hepsini çantama koyuvermeliyim. karanlığın içinde yolumu aydınlatacak ışığım gözlerimden akıyor, pusulam ruhumla bir.
kadehteki şaraba gözüm ilişiveriyor biran. varlığımın dışında bulduğum izlere takılıyorum birden. yalnız olmadığımı anlatan bir ses duyuyorum, gözlerimin önünde dans eden renklerin arasından çıkıveriyor düşler..
karanlığın içinde yaşayan bir öykü başlıyor. pencere ardına kadar açık. gecenin karanlığı, sessizlik, yağan kar... hepsi içeri doluvermeye başlamış. rüzgar esiyor, mumların alevleri yeni bir dansa başlıyor rüzgarla bir. odanın içine doluyor ayışığı tek başına..
öylesine sessiz ki.. öylesine yalın..
evin bomboş duvarlarında yankılanıyor boşluğun nefesi..
bir müzik başlıyor karanlığın içinden. geceye ait öyküleri anlatıyor bir adam tek başına..
“when shadows grow longer
and the sun sets for the forthcoming night;
our sorrow is stronger
as darkness and death are now near by our side.
many a sun will set and tears of grief will be shed...”
Paylaşmak istedim

(Alıntı: ek$i sozluk)
Kefen ve gelinlik...Birbirinin aynı olan iki giysi...
Dinle bak!
Ölürken yaşamak,yaşarken ölmek...
Savaşırken teslim olmak ve teslim olurken savaşmak zorunda kalıyorsun...
Değil mi?
bu adamlar çok sağlam mükemmel bir grup wintersunset albümü de cabası
My Life İs Metal
Üzülmek için hiç bir sebep yokken dahi insanın içini sıkmayı başarabilmek bir başarı mıdır bilmem ama Epyrium bunu cok iyi yapıyor..Her an hiç sıkılmadan dinleyebileceğim güzellikte bir grup..Hani burda herkes 1-2 şarkı ya da albüm yazmış ama bence yaptıkları herşey 95 teki demolarıda dahil müthiş ve doyumsuz..Bilmiyorum neden ama bu adamları dinlerken kendimi 2. Dünya savaşında bombaların arasında hayatta kalmaya çalışan biri gibi görüyorum..Sanırım bunda Alman olmalarının etkisi odukça büyük =)) Ya aslında yazılıp çizilmesi analtılması imkansız insanlar topluluğu..Ayrıca Darkthrone hayranı olabilirler çünkü vokallerinin Black metale sempatisi cok fazla..Kaldı ki şarkılarında da scream vokaller kullanıyorlar örneğin Fortgang..
no more sleepless night..
kesinlikle cok saglam bır grup ve cıkarttıgı gerek demo gerek album olsun bırbırınden basarılı
LETHE
benım tek arkadasım ve rehberım
yakın tut benı(ıcten samımı sarıl bana)
senın parmaklarında bogulurken
senın askınla bogulurken
nefret ettıgım yasam sen oldugun ıcın
(sen)benım LETHEmsın
bir müzik insanı bu kadar derinden etkileyebilirmi?
Empyrium ah ahhh ne grupsun sen beni dumura uğratıp duruyosun,ilk dinlediğimde aldığım hazı şimdi daha fazla alıyorum,bağımlısı oldum..
